با به سلطنت رسيدن مظفرالدين‌شاه قاجار، فساد در دربار و فقر و بی‌عدالتی در جامعه بيداد مي‌كرد. در ابتدا كليد حركت انقلاب مشروطه از اهانت به روحانيان شروع شد. از آن طرف به دليل اهانت كارگران بانک روس به قبرستان مسلمانان و اجساد مردگان، مردم به ساختمان در حال احداث بانک روس حمله كرده و آن را ويران کردند. از سويی جنگ روس و ژاپن موجب شد قيمت قند بالا برود و به اين بهانه دولت 2 تن از تجار و از مهم‌ترين بازاريان تهران را به چوب بست؛ بازار تعطيل شد و مردم و روحانيون جمع شدند و به مسجد آمدند و مساجد به عنوان مهم‌ترين پايگاه‌های انقلابی وارد عمل شدند. در نهايت و پس از طی حوادث فراوان، حركت مردم با ارشادات و رهبری روحانيت آغاز شد و برای رسيدن به خواسته‌های خويش كه يكی از آنها تاسيس عدالتخانه بود، ادامه مسير دادند و در اين راه تحصن علما و مردم در صحن حرم حضرت عبدالعظيم حسني عليه‌السلام در ری و سپس مهاجرت به قم باعث عقب‌‌نشينی دستگاه استبداد شد. نهضت به شيراز، تبريز و اصفهان نيز بسط يافت و مظفرالدين‌شاه که از هيجان مردم به وحشت افتاده و احساس خطر کرده بود، خواهی نخواهی در 14مرداد 1285 به صدور فرمان مشروطيت و تاسيس مجلس شورای ملی مرکب از برگزيدگان ملت تن داد. با اعطای مشروطيت تحصن روحانيونی که تهران را ترک کرده بودند با استقبال باشکوهی به پايان رسيد. مجلس اول در 18 شعبان 1324 هجری‌قمری با حضور‌شاه در کاخ گلستان گشايش يافت و در آخرين روزهای زندگی مظفرالدين‌شاه (14 ذیقعده 1324 ه.ق) پنجاه و يک اصل قانون اساسی به امضای‌شاه رسيد.