ضد عصبيت و كتمان حق، انصاف و ايستادن بر حق است و اين دو، از صفات كماليه‌اند و صاحب آنها در دنيا و آخرت عزيز و محترم و در نزد خالق و خلق، مقبول و مكرم است.
و حضرت پيغمبر(ص) فرمودند: «ايمان بنده كامل نيست تا در او 3 خصلت بوده باشد: انفاق در راه خدا با وجود تنگدستى و انصاف دادن از خود و سلام كردن ».
و فرمودند: «سيد و آقاى جميع اعمال، انصاف دادن از خود است ».
و فرمودند: «هر كه مواسات كند فقيرى را از مال خود و انصاف دهد مردمان را، پس حقا كه آن مؤمن است».
و از حضرت اميرالمؤمنين(ع) مروى است: «آيا هر كه انصاف بدهد و آنچه حق است بگويد خدا زياد نكند از براى او مگر عزت را».
و همين حديث، كافى است از براى كسانى كه از براى توهمات فاسده چشم از حق مى‌پوشند.
حضرت صادق(ع) فرمودند: «خبر دهم شما را از اشد چيزهایى كه خدا بر خلقش واجب كرده است. پس 3 چيز را بیان كردند: اول آنها انصاف بود».
و فرمودند: «هر كه انصاف بدهد مردم را از خود، مى‌پسندند او را كه از براى ديگران حكم باشد».
و نيز فرمودند: «هرگز دو نفر در امرى نزاع نكردند كه يكى از آنها انصاف بدهد از براى آن ديگرى و آن قبول نكند مگر اينكه آن ديگرى مغلوب مى‌گردد».
و فرمودند: «از براى خدا بهشتى است كه داخل آن نمى‌شوند مگر 3 نفر: يكى از آنها كسى است كه در حق خود حكم به حق کند».
ملا احمد نراقی(رض)- کتاب شریف «معراج‌السعادهًْ»