از روی سکو صداها را می‌شونی، آنها تشویقت می‌کنند، از جایگاه، پایین پله‌ها، راهروها. حتی زمانی که روی زمین افتاده‌ای آنها می‌خواهند بلند شوی؛ درست مانند محبوبی که تنهایت نمی‌گذارد ولی ناگاه تقدیر تغییر می‌کند و تو مجبوری فاصله عرش تا زمین را به سرعت طی کنی. بعضی تقدیرشان اینگونه است و وداعشان دراماتیک.
دیروز بعدازظهر وقتی «کینگ اریک» برای بازی خداحافظی پل اسکولز پا به ورزشگاه اولد‌ترافورد گذاشت ناخودآگاه ذهن به سمتی سوق پیدا کرد که تفاوت میان خداحافظی بازیکنانی مانند پل اسکولز با وداع تلخ نابغه‌هایی مثل کانتونا در چه چیزی است؟ تقدیر! این همان واژه‌ای است که بارها در زندگی روزمره با آن
سر و کار داریم اما سوال اینجاست که آیا می‌شود این اتفاق را تغییر داد یا واقعا تقدیر بی‌تغییر است؟ حتی اگر تغییر هم نکند تو به این احتیاج داری تا کسی کنارت باشد، کسی یا شاید عده‌ای! فرقی نمی‌کند، فقط فراموش نشوی، همین. برای خیلی‌ها اتفاق می‌افتد، به طور مثال دیه‌گو ماردونا، مردی که هر کاری کرد تا خودش را نابود کند و مصرف کوکائین سببی شد تا «ال‌سیته» تنها چند پله با مرگ فاصله داشته باشد، تقدیر برای او اینگونه بود ولی ناگاه با یک معجزه به زندگی بازگشت. یا جورج بست، خوش‌پوش ایرلندی، یکی از نوابغ تاریخ من‌یو، تقدیرش در مصرف مشروبات الکلی پایان بخش راه بود. اسکوبار را که فراموش نمی‌توان کرد، پسری از طبقه متوسط جامعه بحران‌زده کلمیبا که درست بعد از گذشت 9 روز از دومین گلی که با پیراهن کلمیبا به ثمر رساند (گل به خودی که سبب حذف کلمیبا از جام‌جهانی 94 شد) در بیرون کافه‌ای به ضرب 12 گلوله به قتل رسید. بعضی دیگر نيز در این سیاهه تقدیر قرار گرفته‌اند مانند دنیل ژاركه که ایست قلبی کرد یا
«روبرت آنکه» آلمانی که خودش را به زیر ریل قطار انداخت و اریک کانتونا! تمام اینها یک فصل مشترک دارند حتی تو هم می‌توانی با آنها احساس همذات‌پنداری کنی زمانی که تو را تنها می‌گذارند. تقدیر سبب وداع تراژیک می‌شود و هم‌تیمی‌هایت تنهایت می‌گذارند. این مساله در حالی برایت رخ می‌دهد که تو زیباترین لحظه‌هایت زمانی است که از خودگذشتگی می‌کنی، پاس می‌دهی و دیگران را در بهترین موقعیت ممکن قرار می‌دهی ولی آنها خیلی زود تو را ترک می‌کنند. اریک کانتونا یکی از همان اعجوبه‌هایی است به گفته خودش زیباترین لحظه زندگی‌اش به «یک پاس برمی‌گردد». این مساله در نمایی از فیلم «به دنبال اریک» ما را به حقیقت ماجرا نزدیک می‌کند، جایی که مرد پستچی از کانتونا سوال می‌کند بهترین لحظه زندگی‌ات به زدن یک گل بازمی‌گردد؟ و در جواب اریک می‌گوید« نه! یک پاس بود» در اینجا «پاس» استعاره از، ازخودگذشتگی است طوری که خود کانتونا در ادامه دیالوگش می‌گوید «تو باید به هم‌تیمی‌ات اعتماد کنی، همیشه و گاهی خاطرات زیبا ماندگار‌ترین خاطراتند» و تو بهای این خاطرات را بارها پرداخته‌ای و این‌بار می‌خواهی بر خلاف همیشه عمل کنی؛ تقدیر وداع دراماتیک را برایت رقم می‌زند و تو مدتی را در تنهایی ژرف بسر می‌بری ولی اجازه نمی‌دهی که این روند ادامه داشته باشد، تنهایی‌ات را پر می‌کنی، درست مانند کانتونا که به نواختن «ترومپت» می‌پردازد. تو آنهایی را که آزارت داده‌اند را می‌بخشی ولی فراموش نمی‌کنی، شاید هم آنها موجب شدند تا تقدیر اینگونه برایت رقم بخورد وگرنه تو هم می‌توانستی مانند پل اسکولز به عادی‌ترین شکل ممکن وداع کنی اما همین تقدیر که به یک پایان می‌انجامد چیزهای زیادی را به تو یاد می‌دهد، بد نیست باز هم از دست‌نوشته‌های خورخه لوئیس بورخس وام بگیریم «دوست را طبق میل خود انتخابش می‌کنی، کم‌کم یاد خواهی گرفت تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را، اینکه عشق تکیه کردن نیست و رفاقت، اطمینان خاطر و هدیه‌ها، معنی عهد و پیمان نمی‌دهند. کم‌کم یاد می‌گیری که حتی نور خورشید هم می‌‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری. باید باغ خودت را پرورش دهی به جای اینکه منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد. یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی که محکم باشی. پای هر خداحافظی یاد می‌گیری که خیلی می‌ارزی». تو دل می‌کنی، می‌بخشی، حتی اگر در جام خیریه‌ای باز هم در موقعیت صددرصد گل قرار بگیری باز هم پاس می‌دهی ولی تقدیر را فراموش نمی‌کنی و دیگر کسی را به تنهایی‌ات راه نمی‌دهی و باید همیشه توان این را داشته باشی تا از کسی یا چیزی که آزارت می‌دهد به راحتی دل بکنی... از روي سكو صداها را مي‌شنوي... تقدير تغيير مي‌كند.