اگر ملاک جذابیت فوتبال برگزاری داربی‌های داغ میان تیم‌های سرشناس همشهری باشد، این تابستان را باید جذاب‌ترین تابستان فوتبال در سال‌های اخیر بدانیم. درحقیقت هر قدر به عقب برویم پیدا کردن تعطیلاتی تابستانی که فوتبال اروپا اینچنین داغ و پرتکاپو بوده باشد، سخت‌تر هم می‌شود. مثلا آخرین باری که 2 رقیب آبی و قرمز شهر منچستر در جام خیریه به مصاف هم رفته‌اند کی بوده؟ آن هم نه یک رویارویی ساده در قالب دیداری خیریه و نیمه‌تشریفاتی بین قهرمان لیگ برتر و قهرمان جام اتحادیه انگلیس بلکه نبردی تمام‌عیار بین 2 غول مدعی که این روزها شاید برای نخستین‌بار در طول تاریخ فوتبال منکانی‌ها (اهالی منچستر) هر دو جزو قدرت‌های اروپا محسوب می‌شوند. آخرین قهرمانی منچسترسیتی به 3 دهه پیش بازمی‌گردد و درست مثل امسال در جام اتحادیه و نه لیگ. در آن زمان منچستریونایتد تیمی بحران‌زده بود که حتی چند سال بعد به دسته دوم سقوط کرد اما وقتی من‌یو از دسته دوم به سطح اول فوتبال جزیره بازگشت این طرف آبی شهر بود که کم‌کم دچار افول شد و تا همین اواخر که شیوخ اماراتی منچسترسیتی را خریدند هیچ هواداری در ورزشگاه سیتی رویارویی شیاطین‌سرخ در جام خیریه که سوپرجام انگلیس محسوب می‌شود را حتی تا سال‌هایی دوردست به خواب هم نمی‌دید اما داربی منچستر تنها رویارویی کلاسیک این تابستان نیست. دیشب 2 طرف آبی و قرمز شهر میلان هم سوپرجام ایتالیا را در قالب داربی ال‌مادونینا برگزار کردند، هرچند در اروپایی بودن این یکی باید کمی شک کرد چون میلان و اینتر هزاران کیلومتر دورتر از سن سیرو در چین به مصاف هم رفتند. در عوض ال‌کلاسیکو هفته دیگر دوباره اسپانیای غرق انقلاب را به تب فوتبال دچار خواهد کرد؛ تبی که سابقه نشان داده به سرعت به سراسر اروپا و حتی جهان سرایت می‌کند و اثراتش هم به این زودی از بین نمی‌رود. این رویارویی‌های کلاسیک چنان سرو صدایی در تابستان معمولا آرام اروپا به پا کرده‌اند که قطعا خیلی از ما آغاز بوندس‌لیگای آلمان و لوشامپیونای فرانسه را از یاد برده‌ایم. سابقا اگر 2 فینالیست لیگ قهرمانان قرار بود در یک بازی دوستانه حتی نه در خاک اروپا که آن سوی اقیانوس اطلس در ینگه دنیا یک دیدار دست‌گرمی تابستانی با هم انجام دهند، سراسر تعطیلات و حتی مطلع لیگ‌های مربوط به هر یک از این باشگاه‌ها تحت‌تاثیر آن قرار می‌گرفت اما داربی‌های داغ و حساس سوپرجام‌های انگلیس، اسپانیا و ایتالیا بازی دوستانه بارسا- من‌یو در واشنگتن را کاملا به یک دیدار دست‌گرمی (و نه حتی تشریفاتی) بدل کرد طوری که قطعا 2 هفته دیگر که داربی منچستر، میلان و ال‌کلاسیکو به سرانجام برسند شاید هیچکس یادش نیاید که منچستر به فاصله 2 ماه پس از فینال لیگ قهرمانان از بارسا انتقام گرفته یا اینکه تیم ذخیره‌های پپ گوآردیولا در مونیخ، بایرن را شکست داده یا همین بایرن توانسته میلان را پس از سال‌ها در نیمه‌نهایی آ.او.دی کاپ ببرد.
آغازی برای یک پایان
امشب ومبلی یک بار دیگر در فاصله 3 ماه میزبان جنگی است که شاید هیچ ارتباطی به لندن و لندنی‌ها نداشته باشد. این جنگ دیرین منکانی‌هاست که در پایتخت فوتبال انگلستان به پا می‌شود ولی همین نابه‌جایی داربی منچستر موجب می‌شود که در روزگار اوج‌گیری آبی و قرمز شهر روبه پیشرفت منچستر، بعضی‌ها نام داربی جدید انگلستان را بر آن بگذارند. به جرات می‌توان گفت این تقابل 110 ساله هرگز به اهمیت امروز تلقی نشده است. علاوه بر این فیروزه‌‌ای‌ها در بهترین زمان ممکن اوج گرفته‌اند یعنی روزهایی که دیگر دست پیرمرد اسکاتلندی تسخیر‌ناپذیر نیمکت شیاطین به لرزش افتاده است و می‌توان به جرات گفت که پس از بازنشستگی اسکولز، منچستریونایتد برای نخستین‌بار در 2 دهه اخیر هیچ وزنه‌ای داخل زمین ندارد که کل تیم بتوانند روی آن اتکا کنند. دیگر هیچ نشانی از مارک هیوز، برایان رابسون، اریک کانتونا، دیوید بکام، روی کین و پل اسکولز در قلب تیم نیست و بعید است گیگز در روزهای غروب فوتبالش یا وین رونی خود‌خواه بتوانند يا حاضر باشند بار مسؤولیت و انتظارات یک تیم و میلیون‌ها هوادار را به دوش بکشند. حتی شاید بتوان دست به یک پیش‌بینی محتاطانه زد و گفت که اگر هم امروز جام خیریه مثل نیمه‌نهایی فصل گذشته جام اتحادیه با جشن آبی‌های منچستر در ومبلی مقارن نشود، دست‌کم دومین داربی پیاپی منچستر در ومبلی به معنی نقطه آغاز پایان شکوه فرگوسن و یونایتد است.