اسماعيل غلامي: در 16 دسامبر سال 1899 آلفرد ادواردز تیم کریکت و فوتبال آ.ث میلان را تشکیل داد. در آن زمان بیشتر اعضا و مدیران میلان را انگلیسی‌ها تشکیل می‌دادند و حتی پسر یکی از قصابان ناتینگهام کاپیتان تیم فوتبال میلان بود. برای مدتی همه چیز خوب پیش می‌رفت. میلانی‌ها توانستند در سال‌های 1901 و 1906 و 1907 عناوینی را کسب کنند اما پس از آن شرایط کاملا تغییر کرد. در سال 1908 یک گروه جدایی‌طلب به رهبری جورجیو موجیانی راهشان را جدا کرده و دلیل این کار را مشکلات در راه امضای قرارداد با بازیکنان خارجی اعلام کردند. در 8 مارس 1908 اینترناتزیوناله میلان متولد شد. در نخستین بازی بین اینتر و میلان که در سوییس برگزار شد و هیچ‌کس هم دلیل آن را نفهمید، میلانی‌ها با نتیجه 2 بر یک بازی را پیروز شدند.اینتر تازه‌تاسیس صاحب استادیوم اختصاصی نبود و سرانجام در سال 1930 آنها در نزدیکی میلان توانستند یک ورزشگاه داشته باشند. میلانی‌ها در سال 1926 ساختن یک ورزشگاه را شروع کردند ولی چندی بعد آن را به منظور ساختن یک ورزشگاه بزرگ‌تر که در سال 1939 ساخته شد، فروختند. در سال بعد، اینتری‌ها با میلانی‌ها توافق کردند که بعضی بازی‌های خود را در ورزشگاه آنها انجام دهند تا تماشاگران زیادی که برای دیدن بازی‌های اینتر می‌آیند، همگی بتوانند بازی‌ها را تماشا کنند و فقط نوبت دیدن بازی به تعداد بسیار کمی نرسد. این توافق در سال 1947 به صورت دائمی شد.برعکس داربی ایتالیا (بین اینتر و یوونتوس)، میلان و اینتر نسبت به هم خشونت کمتری داشتند ولی در سال 1983 این دو تیم با هم مشکلات زیادی داشتند البته خشونت در اینگونه بازی‌ها رایج بود ولی پس از یک درگیری بعد از بازی بین هواداران 2 تیم که خارج از ورزشگاه رخ داد و طی آن یکی از هواداران اینتر جان خود را از دست داد، هواداران 2 باشگاه توافق کردند که این خشم و غضب نسبت به یکدیگر را پایان دهند. آنها در زمین به یکدیگر کمک می‌کردند. در سال 1982 آ.ث میلان به سری B سقوط کرد و به دلیل مشکلات مالی که داشت، نمی‌توانست بازیکنان خوبی را به خدمت بگیرد و اینتری‌ها در پی کمک به همشهری خود، 3 بازیکن را به آنها قرض دادند و میلانی‌ها توانستند به کمک آنها به سری A بازگردند. این کار باعث شد تا وقتی که موزه سن‌سیرو افتتاح شد، جام‌های اینتر و میلان در کنار یکدیگر چیده شدند. در سال 1986 سیلویو برلوسکونی ریاست میلان را بر عهده گرفت. برلوسکونی انقلابی را در میلان ایجاد کرد و باعث شد تا موفقیت‌های میلان بیشتر از رقیب سنتی شود. اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90 را می‌توان جذاب‌ترین دوره رقابت بین میلان و اینتر دانست. جنگ بین هلندی‌های میلان، فان‌باستن، گولیت و رایکارد و آلمان‌های اینتر، برمه، کلینزمن و ماتئوس بود. به هر حال این دوره با برتری میلانی‌ها ادامه یافت. رقابت بین هلندی‌های میلان و آلمان‌های اینتر به جام جهانی نیز کشیده شد. در بازی‌ای که هلند و آلمان با هم داشتند، رایکارد به دلیل تف کردن به صورت رودی فولر از بازی اخراج شد و سرانجام آلمان با گل‌های کلینزمن و برمه توانست پیروز بازی شود. میلانی‌ها همچنان به عنوان تیم اول ایتالیا شناخته می‌شدند و توانستند تحت رهبری فابیو کاپلو پنجمین عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را در سال 1994 به‌دست آوردند. یکی از بدترین بازی‌های بین این دو تیم در یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان سال 2005 رخ داد. میلانی‌ها در اوایل بازی یک گل به ثمر رساندند که در مجموع 3 بر صفر پیشی داشتند و همین باعث شد تا اعصاب هواداران اینتر پس از سوت اشتباه داور که به ضرر اینتر زده شد به هم بریزد. بطری‌های آتشین و مواد منفجره زیادی به داخل زمین پرتاب شد. وقتی که دروازه‌بان میلان، دیدا قصد داشت زمین را از وجود این مواد تمیز کند، یکی از بطری‌ها به صورت او اصابت کرد. مسابقه به مدت 30 دقیقه متوقف شد و در این هنگام ماموران آتش‌نشانی همه مشعل‌هایی را که به درون زمین پرتاب شده بود جمع‌آوری کردند. دیدا به دلیل مصدومیت تعویض شد و بازی ادامه پیدا کرد اما این پایان کار نبود. تنها یک دقیقه بعد سوت شروع دوباره بازی، به دلیل پرتاب دوباره این مواد سوزان به درون زمین، داور مجبور به تعطیل کردن بازی شد. سرانجام یوفا تصمیم گرفت نتیجه بازی را 3 بر صفر به سوی میلان اعلام کند.