مازیارناظمی :
به نظر من 90 بیش از آنکه حاصل یک اتاق فکر مفصل باشد متکی بر اندیشه‌ها و تمایلات مجری آن است. برای نمونه به چند مورد آن می‌پردازم، گفتم شرط انصاف، در شبی که بحث انتقال تیم‌های تهرانی به استان‌های دیگر داغ بود مدیرعامل باشگاه پاس همدان که در برنامه 90 مورد سوال و نقد قرار گرفته بود با برنامه تماس می‌گیرد تقاضای فرصت برای پاسخگویی در همان برنامه را می‌کند و عادل اجازه نمی‌دهد، چرا؟ سوگیری برنامه 90 علیه منتقدانش یکی از ایرادات جدی این برنامه در بحث بی‌طرفی است. روشن‌تر بگویم سوگیری با تکنیک عجیب «متلک‌پرانی» که مجری 90 آن را در بین مجریان و گزارشگران فوتبال باب کرده است مثلا در برنامه 90 مجری در نقد عملکرد یک نماینده در حوزه فوتبال در شرایطی که او در برنامه نیست و نمی‌تواند از خود دفاع کند (اصل گویش مساوی) می‌گوید اسفند‌ماه نزدیک و... (اشاره به انتخابات دوره دهم مجلس) یا فلان مربی در فلان روزنامه (با تیراژ 10 هزار شماره) نقدی را متوجه 90 می‌کند، دیده شده که این برنامه در تریبونی عمومی که به‌مراتب قوی‌تر است در مقام پاسخگویی برمی‌آید. در برنامه 90 بارها دیده‌ام در بحث فنی نگاه و اجرای مجری که باید بدون توجه به مقام و موقعیت فرد و بر مبنای خواست عمومی و سوالات مردم باشد، عادل ضعیف‌کش شده و دچار سوگیری الفاظ می‌شود! مثلا به صراحت به رئیس فدراسیون فوتبال می‌گوید شما اختیار جابه‌جا کردن یک لیوان را هم در فدراسیون ندارید ولی در همان برنامه در مقابل میهمانان آتشین‌مزاج که مستقیم به خودش حمله می‌کنند کوتاه می‌آید و از کنار مباحث مهم گذر می‌کند؟!