حجت‌الاسلام والمسلمین اکبر هاشمی‌رفسنجانی در یادداشتی به مناسبت سالروز واقعه مشروطه، از اجرای برنامه «روحانیت‌ستیزی» توسط طراحان نقشه‌های شوم عصر مشروطه و تکرار وقایع آن، ابراز نگرانی کردند. ایشان در این یادداشت، همچنین از اینکه مشروطه بذر «مردمسالاری» را در ذهن و زبان اقشار مختلف ایران افشاند، تقدیر کردند و مشروطه را تمرین مردمسالاری در ایران از روی کتب غربی دانسته‌اند که چون سرمشق‌هایش بدون توجه به تفاوت فرهنگ‌ها بود، روحانیت دینمدار را به انزوا کشاند و «هزار فامیل» و «فرنگ‌رفتگان دنیامدار» را به قدرت رساند. جناب آقای هاشمی در سخنان، یادداشت‌ها و پیام‌های خویش در 2 سال اخیر بسیار زیاد از روحانیت یاد می‌کنند، دمکرات‌پیشه و مردمسالار شده‌اند و جوری مردم- مردم می‌کنند که دیگر مردم ایران در حال فراموش کردن این نکته هستند که ایشان و اطرافیانشان، چون زمان ساسانیان، مردم را رعیت و افراد درجه چندم می‌دانستند که اگر در زیر چرخ توسعه اقتصادی، له هم می‌شدند، خیالی نبود! در این باره سوالاتی به ذهن نگارنده رسیده که امیدوار است این بار چون پرسش‌های پیشین از آقای رفسنجانی بی‌پاسخ نماند.
1-
روحانیت‌ستیزی در دوران ریاست‌جمهوری چه کسی کلید خورد و در دوران ریاست‌جمهوری کدام رئيس دولت، نهادینه شد؟ مجوز نشریات روحانیت‌ستیز و از آن بالاتر، اسلام‌ستیزی چون کیان و بهمن و پرورش نیروهای فکری ضددین در دوره ریاست‌جمهوری جناب هاشمی صادر شد. همچنین در دوره ریاست‌جمهوری محمد خاتمی، یار همیشگی ایشان و وزارت عطاء مهاجرانی، تئوریسین ریاست‌جمهوری مادام‌العمر جناب هاشمی بود که بزرگ‌ترین توهین‌ها به روحانیت انجام شد. نمی‌دانیم در دوره 8 ساله حاکمیت تجدیدنظرطلبان که ولایت فقیه، مرجعیت، روحانیت و حوزه‌های علمیه، مورد اهانت‌بارترین رفتارها و گفتارها قرار گرفت، آقای رفسنجانی کجا بودند که صدایی از ایشان برنخاست. ضمن رد و محکومیت هرگونه اقدامی که علیه روحانیت باشد، این سوال را می‌پرسیم که موارد اهانت به روحانیت و ستیز با آن در دوره فعلی در مقایسه با دوره 2 خرداد، به چه میزان است؟ آیا اصلا قابل مقایسه هست؟! چرا آن موقع که اهانت‌های غیرقابل واگویی‌ای علیه روحانیت انجام شد، نگران تکرار وقایع مشروطه نشدید؟ البته نکته‌ای که وجود دارد این است که اصلا خود جناب هاشمی، زمستان سال گذشته صحبت‌هايي كردند كه رسانه‌ها، مخاطب آنها را به یکی از بزرگ‌ترین روحانیون و علمای تاریخ معاصر که اتفاقا در دوره اصلاحات آمريكا‌‌یی بشدت در برابر کسانی که قصد تکرار وقایع مشروطه را داشتند ایستادند و در برابر تضعیف اسلام، روحانیت اصیل و انقلاب، سینه سپر کردند، اهانت روا داشت و به ایشان حمله کرد. وي علامه مجاهد و فیلسوف جهانی آیت‌الله محمدتقی مصباح‌یزدی را «منحرف»! و «عافیت‌طلب»! نامید. ستیز با روحانیت از این علنی‌تر؟ علامه مصباح‌یزدی همان کسی هستند که یکتنه در برابر تجدیدنظرطلبی در حوزه دین ایستادگی کرده و روحانیت‌ستیزان را با مناظره‌ها، مقالات و کتب پربار و گران‌سنگ خویش مغلوب کرده‌اند. در فتنه 88 هم شاهد بودیم که نماد روحانیت‌ستیزی در ایران، داریوش همایون یا همان احمد رشیدی‌مطلق از کاندیدای مورد حمایت جناب هاشمی چه حمایت‌ها که نمی‌کرد!
2-
با برخوردهایی که با مردم مشهد و اسلامشهر و... در دوره ریاست‌جمهوری آقای هاشمی به دلیل خواسته‌های معیشتی و رفاهی‌شان شد، جالب است که ایشان اخیرا اینقدر از مردم می‌گویند. مردمی که تنها خواسته‌شان رفع مشکلات‌شان بود و از حامیان پروپاقرص نظام و انقلاب بوده‌اند، آن رفتارهای شدید و سخت را به آسانی فراموش کرده‌اند؟ آیا به‌رغم آنکه ایشان «بدعت» نامیمون تبریک نگفتن به فرد پیروز در انتخابات را در سال 84 پس از ناکامی در کسب آرای مردم گذاشتند – که می‌توان گفت، در هیچ جای دنیا چنین امری معمول نیست – و به انتخاب مردم، احترام نگذاشتند، می‌توانند درباره «مردمسالاری» اظهارنظر کنند؟! آیا به‌رغم شرکت 85 درصدی مردم در انتخابات 88 و رای 24 میلیونی کاندیدای پیروز، ایشان به رای مردم تمکین کردند و آن را به رسمیت شناختند؟ نوشتن و گفتن آقای رفسنجانی از «مردم» و «مردمسالاری» که هر روز هم رو به افزایش است(!) تا زمانی که ایشان تکلیف‌شان را با رای مردم در انتخابات 84 و 88 معلوم نکنند، وجاهت ندارد.
3- برای جلوگیری از اطاله مقال، درباره واژه «هزار فامیل» سوالی نیست و آقای رفسنجانی را به مسؤولیت‌های خاندان‌شان و سایر بستگان نسبی و سببی ارجاع می‌دهیم و درباره «فرنگ‌رفتگان دنیامدار»، تنها یادی از حزب کارگزاران سازندگی و تکنوکرات‌های تشکیل‌دهنده دولت جناب هاشمی می‌کنیم!