علی کاوه را همه می‌شناسند، عکاس کهنه‌کاری که بدون اغراق در همه رویدادهای جهانی و داخلی می‌توانید او را با همان دوربین معروفش ببینید. تصاویری که از کاوه به یادگار مانده برای خیلی‌ها یادآور خاطرات تلخ و شیرین است. در روز خبرنگار او مصاحبه مفصلی با خبرگزاری ایسنا انجام داده که به مشروح آن می‌پردازیم.
بهمن 57 و عكس‌هاي امام(ره) و انقلاب
«بهمن 57 همه‌جا اعتصاب بود. رفتم عكاسي براي خودم اما عكس‌ها را به تلويزيون تحويل دادم، چون اعتقاد داشتم كارمند راديو تلويزيون هستم. هنوز انقلاب به پيروزي نرسيده بود كه كارت جمهوري‌اسلامي داشتم، همان كارتي كه پسر آقاي طالقاني به من داد. در روز ورود امام گروهي تشكيل شده بود كه تقسيم مي‌كرد كدام خبرنگار و عكاس به فرودگاه برود و كدام خبرنگار و عكاس به بهشت زهرا(س) براي ما هم كارت صادر كردند به نام جمهوري‌اسلامي و مرا فرستادند بهشت زهرا. عكس‌هاي خيلي خوبي آن روز در بهشت‌زهرا گرفتم. آن لحظه‌اي كه امام گفت: من تو دهن اين دولت مي‌زنم. همه آنها الان در آرشيو تلويزيون است. يا 8 سال بعد زمان ارتحال امام، فكر مي‌كنم كه باز هم بهترين عكس‌ها را گرفتم. آن عكس قاب شكسته‌اي كه تصوير امام در آن قرار دارد و چندين دست در حال كشيدن آن است را من گرفتم كه خيلي معروف بود».
داستان علي كاوه و علي پروين
«علي پروين را خيلي دوست دارم. يادش بخير، رفته بوديم عربستان، يك دفعه ديدم كه يك ساعت به من داد. گفتم اين را براي چي دادي؟ گفت: 300 تومان از من طلب داشتي، اين هم 300 تومانت. نگو كه وليعهد عربستان به او ساعت داده بود و اين ساعت به دردش نمي‌خورد و آن را به من داد. علي پروين يك كار خوبي كه كرده بود، يك پليس پرسپوليسي، يك عكاس را كتك زده بود، زمان آقاي سردار طلايي بود، علي پروين آمد به عكاس گفت: رضايت بده و يك پولي هم به آن عكاس داد. اين كاري كه براي همكارم كرد، باعث شد خيلي خوشم بيايد. همين علي پروين يك روز به من گفت: علي جان، (حالا نمي‌دانم راست گفته يا دروغ) تو 3 ميليون پيش من پول داري، هر موقع احتياج داشتي بيا بگير. من هيچ موقع نرفتم آن پول را بگيرم اما حداقل اين معرفت را داشت كه اين را بگويد».
به علي دايي بارها گفتم
با خبرنگاران مهربان باش
«تا به حال ده‌ها بار به دايي گفتم: آقاي دايي به اين خبرنگارها نزديك شو، اينقدر فاصله نگير. سلام كن به آنها. به او گفتم كه بابا، خبرنگارها فقط از تو يك اخلاق خوب و سلام مي‌خواهند. بازي ايران و عربستان گفتند امروز آخرين روز مربيگري علي دايي در تيم ملي است. اگر ببرد مي‌ماند، اگر نبرد اخراج مي‌شود. رفتم كمپ تيم ملي كه وقتي بازيكنان را از زير قرآن رد مي‌كنند، عكس بگيرم. براي اينكه از بازيكنان زماني كه از زير قرآن رد مي‌شوند عكس بگيرم، رفتم داخل اتوبوس. يك دفعه با اخم گفت: آقا، آمدي توي اتوبوس. گفتم: من زمان علي پروين هم مي‌آمدم توي اتوبوس. ببينيد علي دايي براي اين مملكت يك افتخار است. چطور نفت ايران را مي‌شناسند، علي دايي را هم همان طور مي‌شناسند؛ ولي مي‌خواهم به علي دايي بگويم: علي دايي! تو باسوادي، تو مهندسي، تو بهترين گلزن دنيا شدي، مربي بزرگي هستي، تو چرا با اين خبرنگاران اين همه پرخاشگري مي‌كني؟»