هادی صدر:
محمدرضا باهنر روز دوشنبه مطالبی را درباره انتخابات مطرح کرده که بر بسیاری از آنها انتقاد وارد است. در این میان به 2 مورد اشاره می‌شود:
1-
محمدرضا باهنر درباره برگزاری انتخابات خواستار آن شده که وظیفه برگزاری انتخابات از دولت گرفته و به مجمع تشخیص یا قوه قضائیه یا... سپرده شود! این گفته درحالی است که طی 33 سال پس از انقلاب همواره مجری همه انتخابات، دولت بوده و همیشه طی همین انتخابات سکان قدرت «تغییر» کرده است. به عبارتی روند چرخش قدرت از طریق انتخاباتی صورت گرفته است که دولت‌ها آن را برگزار کرده‌اند. باهنر خود چند بار از دل همین انتخابات بیرون آمده است. حال چه شده است که طی یک ماه اخیر ریاست یک قوه از احتمال دخالت دولت در انتخابات مجلس می‌گوید و نزدیکان و همکارانش به فاصله کمی خواستار ممانعت از برگزاری انتخابات توسط دولت شده‌اند؟! بدون شک این حرف ترجمان راستگرایانه کمیته صیانت از آرا است. بنابراین پیداست وقتی اساس یک کنش سیاسی، منفعت باشد، رفتارها در 2 گوشه رقابت به هم نزدیک می‌شوند.
2-
باهنر در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفته است: «از اصلاح‌طلبان خواهش می‌کنم در انتخابات شرکت کنند». در این باره نکته نخست این است که جایگاه ملتمس چیست یا کجاست؟ محمدرضا باهنر آیا شأنی در اندازه‌های این قبیل اظهارات دارد؟ نکته دوم نیز بسیار صریح و روشن است. جریان اصلاح‌طلبی تا زمانی که تکلیف خود را با «رای مردم» مشخص نکرده حق ورود به هیچگونه رقابت سیاسی در نظام جمهوری اسلامی را ندارد. این موضوع بدیهی است، حضور جریانی که خروجی صندوق را معلول اراده رای‌دهنده نمی‌داند، برای هر رقابتی خطرناک است. سال 88 این گروه سیاسی رای مردم و ذائقه اکثریت جامعه را نپذیرفت. اینک با چه آبرویی خواستار بازگشت هستند و از اردوگاه اصولگرایی نیز صداهایی در تکمیل پازل بازگشت آنها شنیده می‌شود؟ البته بسیار واضح است کدام طراحی جریانی علاقه‌مند به حضور اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس نهم است. این جریان همان جریان متصلبی است که تاب تشکیل یک جبهه سیاسی را هم نمی‌آورد.