12 روز از میهمانی خدا گذشت و ما در این ماه؛ ضیوف الرحمن هستیم، به شرط اینکه وارد شده‌باشیم. از طرف دیگر می‌توانیم در این میهمانی الهی؛ میزبان خداوند متعال باشیم! چگونه؟ اگر دل‌هایمان شکسته شد، خداوند میهمان دل‌های ما می‌شود و ما میزبان او. «انا عند المنكسره قلوبهم» [المحجه البیضاء 2/35] آری! ما میهمان اوییم زیرا در ماه خدا وارد شده‌ایم و اگر دل‌هایمان شکست، میزبان او می‌شویم. مقداری در این فراز دقت کنیم؛ ما به میهمانی خداوند رحمن وارد شده‌ایم، در این میهمانی اسباب مهیا شد و دل‌های ما شکست و او به نزد ما آمد و ما شدیم میزبان او؛ در این صورت ما به خداوند سبحان پیوند خوردیم و خداوند متعال به دل ما وارد شد. او که همه چیز دارد اما ما چه داریم که به او عرضه کنیم؟ هیچ؛ نه! ما عشق و محبت را می‌توانیم به پیشگاه الهی ببریم؛ محبت اهل بیت عصمت و طهارت سلام‌الله علیهم اجمعین. 2 روز از رحلت جده ائمه حضرت خدیجه کبری سلام‌الله علیها گذشته و نیمه ماه تولد ماه منیر زهرا حضرت امام حسن مجتبی سلام‌الله علیهماست. آیا کالایی گرانبهاتر از عشق به امام مجتبی علیه‌السلام وجود دارد که به محضر الهی عرضه ببریم؟ در این صورت هم میهمان خوبی هستیم و هم میزبان خوبی.
ما برای نجات از شر نفسانیت و پیوند با خدای سبحان هیچ چیزی ارزشمندتر از ولایت و محبت اهل بیت عصمت و طهارت سلام‌الله علیهم اجمعین نداریم و خداوند نیز این کالای باارزش را ارج می‌نهد و با بالاترین قیمت می‌خرد. بله، مطلوب بالذات فقط خداوند سبحان است و عاقل جز به او توجه ندارد بلکه همه چیزها بیرون از قلب او هستند اما قرآن و پیامبر و اهل بیت او صلی‌الله علیه و آله و سلم وسایل تقرب و نزدیکی به اویند، یعنی معرفت و محبت به آن بزرگواران- آن‌هم معرفت درست و محبت حقیقی- در کنار عبودیت حق سبحانه و فرمانبرداری صادقانه از آن بزرگواران و اخلاق پسندیده و دعا و تضرع؛ همگی راه رسیدن به حق سبحانه هستند که مطلوبیت عرضی دارند. پس در همه حالات بویژه در ماه میهمانی خدا؛ باید فقط به حق توجه داشته باشیم و لاغیر اما ولایت و محبت اهل‌بیت پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و علیهم اجمعین وسیله تقرب است که خیلی سریع ما را به مطلوب بالذات می‌رساند. پس در این ماه خدا تلاش کنیم که دنیا و هرچه غیر خداست رابه کناری بیافکنیم.
چه زیبا فرمود پیامبر اکرم صلى الله عليه و آله: «ما أنا و الدنيا؟ إنما مثلي و مثلها كمثل راكب سار في يوم صائف، فرفعت له شجره، فقال تحت ظلها ساعه، ثم راح و تركها» «مرا با دنيا چه كار؟ حكايت من و دنيا حكايت سوارى است كه در روز گرمى به زير درختى درآيد و ساعتى در سايه آن بيارامد، سپس آن را واگذارد و برود». [جامعالسعادات؛ 2/ 28[
ما از تو نداریم به غیر تو تمنا
حلوا به کسی ده که محبت نچشیده