یک پایان تلخ با تمام حس زهر مار گونه‌اش زمانی آرزو می‌شود که پای یک «تلخی بی‌پایان» در میان باشد. 2 نوع تحلیل پس از 2 بازی اول تیم استیلی وجود داشت. در مصاف با ملوان و در شبی که پرسپولیس نتوانست با وجود حمایت هواداران از سد انزلی‌چی‌ها بگذرد اکثرا مشکل اصلی را در عدم هماهنگی تیم دانستند. روی صحنه گل دریافتی با پیش کشیدن تعلل شیث، اهمال علیرضا محمد و واکنش ضعیف حقیقی سعی شد عامل از دست رفتن 2 امتیاز منوط به اشتباهات فردی شود. حتی سرمربی تیم در نخستین واکنش دم از وقوع اشتباهات زد اما در دومین بازی پای گرمای بوشهر هم به میان آمد سپس دلیل اصلی باخت به حرکت بچگانه آقا زمانی روی گل اول و تعلل شیث در گل دوم ربط پیدا کرد. تا اینجای کار بهانه‌ها راضی کننده بود. حمید استیلی خیلی سریع دست به‌کار شد و با چند جا‌به‌جایی نشان داد محل وقوع مشکل را پیدا کرده و می‌خواهد در سومین بازی طلسم نبردن را بشکند. نتیجه این تفکر به ذخیره شدن شکوری، محمد و آقا زمانی در بازی با شهرداری منجر شد اما باز هم قرمزها گل خوردند و این بار در آزادی باخت را به آغوش کشیدند. اینک به‌راحتی هر چه تمام‌تر می‌توان پای خیلی‌ها را به باخت باز کرد. نورمحمدی که جانشین شیث در دفاع مرکزی شده بود در گل اول تبریزی‌ها شاهکار زد و علیرضا حقیقی برای Nاُمین بار نشان داد از چه پتانسیل بالایی برای تسلیم شدن در انواع تک به تک‌ها برخوردار است اما در صحنه گل دوم غیبت دفاع چپ سرخ ها(منصوری تازه وارد) مشهود بود، شکوری که این بار در زمین نبود جانشینی را به جای خود می‌دید که او دست کم چند متر با زننده گل فاصله داشت. وریا غفوری در جایی صاحب توپ شد که هیچ مدافعی در آنجا حاضر نبود از این رو آنقدر فرصت داشت تا هم توپ را خوب استپ کند و هم اینکه محل نهایی شوتش را نشانه‌گیری. اینکه چرا شیث در دفاع راست اجازه نفوذ دارد، اینکه محمد نصرتی و مدافع چپ قرمزها در آن لحظه کجا بودند یا اینکه چرا حقیقی نمی‌خواهد گلر مطمئنی شود همه و همه به درد توجیه پس از باخت می‌خورند تا پیدا کردن یک راه‌حل اساسی. در بازی بوشهر عالم و آدم به سامان آقازمانی (که تنها خدا آگاه است استیلی از چه چیز او خوشش آمده) تاختند، به ضعف محمد در دفاع راست، به بی‌تفاوتی‌های آزار دهنده شیث در مواقع خطر، به علیرضا حقیقی، به... اما جا‌به‌جایی‌ها هم نشان داد مشکل از جای دیگری است. رضا نورمحمدی روی شیث را در دفاع سپید کرد، شیث روی محمد را در بک راست، زارع و آقا زمانی هم تقریبا یک جور بودند و احتمالا اگر میثاق هم به‌جای حقیقی درون دروازه بود باز هم تغییری در نتیجه حاصل نمی‌شد چون پرسپولیس دقیقا با همان مشکلاتی برابر شهرداری ظاهر شد که از روز اول با ملوان آنها را به همراه داشت.
چه چیز از خاکستر قرمز بلند می‌شود؟
پرسپولیس بازی با شهرداری را هجومی آغاز کرد اگرچه جنس موقعیت‌هایش از نوع گل نبود اما همین که تماما حمله بود به خودی خود یک تغییر خوب نسبت به 2 بازی قبل به‌حساب می‌آمد اما یک نفر در ورزشگاه بود که می‌دانست تنها راه عبور از این تیم هجومی تنها یک چیز است؛ دادن توپ و گرفتن فضا و زمان. آنچه باعث تمیز «یک منتقد» از یک «سرمربی» می‌شود همین چیزهاست. در فوتبال، منتقد چیزهایی را می‌بیند که شاید تماشاگر حرفه‌ای هم آن را به‌خوبی درک می‌کند اما گروه نخست نه توانایی دریبل مشکل را دارند نه ابزارش را، درست برعکس سرمربی که بزرگی‌اش را باید در چنین مواقعی نشان دهد. همه دیدند، استیلی هم حتما دید یشیج صرب چگونه فضا و زمان را گرفت و پرسپولیس روش چندان روشنی برای عبور از این سد به ظاهر نفوذناپذیر نداشت اما همان گل کریمی نشان داد اگر قرمزها اسیر یخ زدگی از روی نیمکت فنی نمی‌شدند شاید دست کم از باخت یک تساوی می‌ساختند. حتی آنهایی که مرتب نام دایی را فریاد می‌کشیدند و به کاشانی شعار «حیا کن، رها کن» حواله می‌دادند، در اوج «شورزدگی» می‌دیدند مشکل کجاست اما از بد حادثه واکنش‌شان دقیقا همانی بود که استیلی از روی نیمکت داشت. نه کاری از دست آنها بر می‌آمد و نه حمید استیلی. مربی بزرگ از روی همین خاکستر باخت و شعار بلند می‌شود. هنوز چیزی از دست نرفته و در لیگی که قهرمانانش از 34 بازی با میانگین متوسط 60 و اندی امتیاز قهرمان می‌شوند نمی‌توان کار را در همین ابتدای راه تمام شده دانست اما اگر پرسپولیس نخواهد یا نتواند به این وضع تلخ پایان دهد آن وقت یک تلخی بی‌پایان پیش روی هوادارانی است که گویا با گریز از خرابات شهر، می‌خواهند جورکش غول بیابان شوند!