این هفته فصل تازه لیگ برتر آغاز می‌شود و آنچه بیش از هرچیز دیگری برای فوتبال انگلیس تازگی دارد یک پسر جوان است به نام آندرس ویاش بوآش. سرمربی جوان چلسی چه خردمند باشد چه نه، روز یکشنبه به محض اینکه تیمش مقابل استوک‌سیتی به گل برسد لب خط بالا و پایین خواهد پرید و در صورتی که اوضاع به شیوه‌ای معکوس پیش برود تا پیش از پایان نیمه اول هر 3 تعویض را انجام می‌دهد. او به هر حال نمی‌تواند جلوی مقایسه‌های میان خود و استاد سابقش که او هم از پورتو آمده بود را بگیرد حتی اگر محترم‌تر و آسان‌گیرتر از سلفش باشد. لازم نیست که حتما منتظر رویارویی 2 پرتغالی قدیم و جدید در لیگ قهرمانان بنشینیم چون رویارویی با نایب‌قهرمان جام اتحادیه 2011 در هفته نخست هم محک خوبی برای ویاش‌بو‌آش خواهد بود. این چلسی را نمی‌توان یک چلسی جدید نامید چون چهره‌های بسیار اندکی به آن اضافه شده‌اند که هنوز هم جزو نفرات نخست نیستند اما آنچه از آبی‌های لندن تیمی جدید خواهد ساخت قطعا همین مربی جوان است. قطعا این تیم تفاوت‌های فاحشی با دوران کارلو آنچلوتی خواهد داشت. در 33 سالگی او در نخستین بازی رسمی و رقابتی چلسی به ورزشگاه بریتانیا می‌رود تا در آتش فوتبال جزیره غسل تعمید یابد یا بسوزد. البته او در این مسیر سابقه بسیار روشنی هم دارد و با تیم قبلی‌اش پورتو در سراسر رقابت‌های فصل قبل (سوپرلیگا، جام حذفی، سوپر جام پرتغال و لیگ اروپا) تنها یک شکست را متحمل شد و آن هم در نیمه‌نهایی جام اروپایی مقابل ویارئال و در دیداری تشریفاتی که بازی رفتش را پورتو با 4 گل برده بود.
توپچی‌ها و جنگجویانی که نمی‌جنگند
اگر بخواهیم از بحران قطعی در یکی از اردوگاه‌های بزرگ لیگ برتر صحبت کنیم این درباره آرسنال (به معنی زرادخانه) صدق می‌کند چرا که قطعا آرسن ونگر این تابستان هیچ کنترلی بر زرادخانه‌اش نداشت. در ظاهر آرسنال با آمدن ژروینیو و همچنین یک نوجوان 17 ساله 12 میلیون پوندی به نام چمبلین خونی تازه یافته است اما در حقیقت توپچی‌ها حتی روی اینکه 2 ستون اصلی تیمشان فابرگاس و نصری را تا چند روز دیگر هم در اختیار دارند یا خیر، نمی‌توانند حساب کنند. آرسنال به معنای واقعی تیمی بزرگ است که معادلات بزرگ بودن را گم کرده، درست مثل معضلی که در سال‌‌های اخیر در نیوکاسل در جریان بوده و حالا دوباره با واگذاری تاثیرگذارترین بازیکنان کلاغ‌ها، بارتن و احتمالا انریکه، دوباره در آنجا سر باز کرده است. آرسن‌ونگر فرماندهی است که نه‌تنها هر فصل تنی از بهترین جنگجویانش را از دست می‌دهد بلکه بدتر از آن حالا نمی‌تواند روی جنگیدن آنهایی هم که ظاهرا نرفته‌اند (ولی در حال بستن چمدان‌هایشان هستند) حساب کند.
فيفا به دنبال محروميت همكاران بن‌همام
كميته اخلاقي فدراسيون جهاني فوتبال 16 عضو فدراسيون كشورهاي حوزه درياي كارائيب را فرا خواند.به دنبال محروميت مادام‌العمر محمد بن‌همام، رئيس قطري و پيشين كنفدراسيون فوتبال آسيا از همه سمت‌هاي فوتبالي به نظر مي‌رسد، 16 عضو ديگر فدراسيون جهاني فوتبال نيز بايد چشم به راه محروميت‌هاي سنگيني باشند. كميته اخلاقي فيفا به دنبال محروميت بن‌همام اعلام كرد، پرونده‌اي را باز كرده است كه در آن به بررسي وضع 16 عضو فدراسيون فوتبال كشورهاي حوزه درياي كارائيب پرداخته خواهد شد. اتهام اين اعضا آن است كه در ماه مه و زماني كه محمد بن‌همام در ترينيداد و توباگو براي نامزدي رياست فيفا تلاش مي‌كرد، آراي خود را در ازاي دريافت هدايايي به فروش رسانده‌اند.در اين پرونده همه رخدادهاي نشست ويژه روزهاي 10 و 11 مه 2011 در ترينيداد و توباگو مورد بررسي قرار مي‌گيرد. گفته مي‌شود، بن‌همام در آن زمان تلاش داشته است، به هر يك از اعضاي فدراسيون فوتبال حوزه درياي كارائيب هدايايي به ارزش 40 هزار دلار بپردازد و در ازاي اين رشوه آراي آنها را براي انتخاب رئيس جديد فدراسيون جهاني فوتبال از‌آن خود كند.
ناآرامي‌ها در المپيك 2012
در حالي كه ناآرامي‌هاي لندن از مرز ادعاشده فراتر رفته هراس از سرايت ناآرامي‌ها به حريم المپيك 2012 در سخنان اخير مقامات كميته المپيك انگليس رديابي مي‌شود. مردم بريتانيا به خوبي مي‌دانند كه المپيك 2012 لندن محدود به بازه زماني افتتاحيه تا اختتاميه نيست و بريتانيا از حداقل 2 سال پيش كليد يك پروژه بسيار بزرگ را زده و تا امروز طبق تقويم ارائه شده به كميته بين‌المللي المپيك پيش رفته است. اين بهترين بهانه براي مردم معترض و خشمگين انگليس به‌شمار مي‌رود تا با هجوم به مراكز مربوط به ميزباني و ارائه سرويس به گردشگران، پروژه لندن 2012 را با كندي مواجه كنند. مقامات المپيك انگليس نيز از همين مساله در هراسند و قطعا دوست ندارند نوع اعتراضات مردمي از شكستن شيشه مغازه‌ها به حمله به شهرك المپيك و تاسيسات تازه‌بناشده در اين‌باره كشيده شود. كميته بين‌المللي المپيك البته از مقامات انگليسي در نشست اخير لندن اطمينان كامل دريافت كرده كه هيچ مشكلي پيش نخواهد آمد و لندن با قدرت جاده ميزباني در المپيك 2012 را طي خواهد كرد اما گذر زمان اين را ثابت مي‌كند نه ادعاي مقامات انگليسي. اين در حالي است كه حركت آسان و بي‌دردسر مردم از حومه و شهرهاي اطراف به پايتخت مي‌تواند حركت مردم معترض و كينه‌اي دیگر مناطق از جمله اسكاتلند يا ايرلند را نيز به همراه داشته باشد كه اگر چنين وضعي در زمان المپيك لندن رخ دهد، قابل مهار نخواهد بود.