پرسپولیس حمله میکند و هر چه میزند به در بسته میخورد. هواداران برای دیدن نخستین گل تیم خود در فصل جدید بیتابی میکنند و انگار همین یک بازی مانده و بس. پرسپولیسیها قرار است 34 بازی در لیگ انجام دهند و حالا 50 دقیقه از نخستین بازی آنها میگذرد. ناگهان ملوان در یک ضدحمله به گل میرسد تا هواداران سرخ پرسپولیس رنگ عوض کرده و شعار سیاه علیه تیم خود و حمایت از سرمربی سابق را سر دهند. پرسپولیس فقط 50 دقیقه در لیگ بازی کرده و قرار است3010 دقیقه دیگر بازی کند اما هواداران طاقت ندارند و علیه تیم خود شعار میدهند. اگر به جای 60 هزار پرسپولیسی، 60 هزار هوادار استقلالی به ورزشگاه میآمدند و ملوان را تشویق میکردند بازیکنان پرسپولیس باانگیزهتر بازی میکردند. بازیکنان سرخ، با این شعارها سرخ شدند اما با ضربه ناگهانی حسین بادامکی جانی دوباره گرفتند و هواداران را شرمنده کردند. تماشاگران پرسپولیسی که در ثانیههایی پیش علی دایی را تشویق میکردند، به تعبیر گزارشگر تلویزیونی بازی، «بارباپاپاوار» عوض شدند و فریاد حمید استیلی سر دادند! هواداران پرسپولیس چوب این بیتدبیری را در بازی سوم سرخها خوردند و بازیکنان که بیانگیزگی در چهره آنها فریاد میزد در ورزشگاه آزادی از تیم نهچندان مطرح شهرداری تبریز شکست را پذیرفتند. هواداران پرسپولیس در این بازی هم بیادبی را به اوج خود رساندند و مدیرعامل، سرمربی و بازیکنان را از الطاف سخیف خود بینصیب نگذاشتند! گویا هواداران پرسپولیس میخواهند در دنیا بینظیر باشند چرا که نظیر رفتار نامهربان تماشاگران سرخ در هیچ جای دنیا دیده نشده و نمیشود. هواداران 17 تیم دیگر لیگ برتر ایران نيز، چنین رفتاری با بازیکنان محبوب خود نمیکنند و اگر اعتراضی هم داشته باشند در هفتههای پایانی ابراز میکنند. پرسپولیس در فصل نقل و انتقالات یکی از بدترین تیمها بود و نتوانست بازیکنان موثر چندانی جذب کند. حمید استیلی هم در حالی در راس کادر فنی تیم قرار گرفت که سریال قهر دایی و انتخاب مجدد او و قهر دوبارهاش کشدار شده بود. در نهایت پرسپولیس وقتی تمرینات را آغاز کرد که بیشتر تیمها دوران بدنسازی را هم تمام کرده بودند. در چنین شرایطی پرسپولیس لیگ را آغاز کرد و ضعف آن قابل پیشبینی بود. فرض کنید پرسپولیس ضعیفترین تیم لیگ است و از بدترین کادر فنی ممکن هم برخوردار است، آیا در لیگی که قرار است حرفهای باشد رفتار این هواداران، حرفهای بود؟ در دیدار مس کرمان و استقلال، کرمانیها با 2 گل عقب افتادند اما هواداران کرمانی، نفس استقلالیها را بریدند و انگیزهای مضاعف به بازیکنان خود دادند و بازیکنان آبی تهرانی تا آخرین ثانیههای بازی تحت فشار هواداران حریف بودند. کرمانیها پس از بازی هم حرفهای عمل کردند و «حیا کن، رها کن»ها را برای هفتههای پایانی گذاشتند! شکی نیست که هواداران پرسپولیس حیا را فراموش کردهاند و به جای اینکه باری از دوش تیم خود بردارند، خود به مشکلی تبدیل شدهاند و این یعنی بهترین فرصت برای حریفان پرسپولیس. هواداران سرخ باید مانند بازیکنان و مسؤولان پرسپولیس به خود آیند تا سیاهی این روزهای تیم در نهایت به زغال تماشاگران نماند.