وقتي هفته‌ها پيش از بازي مشاجره قلمي روزنامه‌های ورزشي اسپانيا همانند «ماركا»، «AS»، «اسپورت» و «ال موندو دپورتيوو» درمی‌گيرد، زماني كه تنها جمله‌اي كوتاه و حاشيه‌اي از رونالدينيو يا رائول، عنوان نخست می‌شود، وقتي سران باشگاه‌ها با صداي رسا از برد تيم‌هايشان خبر مي‌دهند، دوباره زمان داربي در اسپانيا فرارسيده است. بارسلونا و رئال مادريد 621 كيلومتر از يكديگر دور هستند ولي نبردشان همانند شهرآوردهاي هر كجاي دنياست. آنها همسايه هم نيستند ولي بيش از هر تيم همشهري ديگر با يكديگر دشمني دارند.
در سال 1925 Les Corts زمين پيشين بازي‌هاي بارسا به فرمان ژنرال «ميگل پريمو ده ريورا»، ديكتاتور وقت اسپانيا براي 6 ماه بسته شد. براي چه؟ تنها از آن رو كه تماشاگران پيش از بازي دوستانه ميان اسپانيا و انگليس، درست زماني كه سرود ملي اسپانيايي‌ها نواخته می‌شد، سوت بلندي را سر دادند تا به اين ترتيب خودمختاري كاتالونيا را اعلام كنند. بارسلونا نيز در پي همين رخداد تبعيد شد. از اين گذشته هانس گامپر، پايه‌گذار سوييسي‌تبار و رئيس باشگاه بارسلونا از سوي حاكمان نظامي وقت در مادريد از سمتش بركنار و از قرار معلوم براي هميشه وادار شد در خارج از اسپانيا زندگي كند. جوزپ سانيول خاريگا، جانشين گامپر نيز در جريان آغاز جنگ‌هاي داخلي اسپانيا از سال 1936 به دست سربازان فرانسيسكو فرانكو، ديكتاتور آتي اسپانيا كشته شد.
در دوران زمامداري فرانكو نيز فوتبال به رقابت غمبار ميان قدرت‌های سياسي تبديل شد. در همين دوران بود كه پيروزي دور از انتظار 11 بر يك در نوامبر 1943 به سود رئال‌مادريد رقم خورد كه پيامد شرايطي شرم‌آور و رسوايي‌آميز بود. میهمانان پيش از آغاز بازي با تهديدهاي خوفناكي روبه‌رو شدند و در تمام طول مسابقه با هراس از دستگيري بسر و با همين روحيه بازي را به پايان بردند. فرانكو هوادار بي‌قيد و شرط رئال مادريد شمرده می‌شد و باشگاه را به آلت دست سياست‌هايش تبديل كرده بود. در واقع رئال ديگر نه تيمي ورزشي كه سفير سياست‌های فرانكو بود. اگر چه رئال امروز ديگر «equipo del régime»، تيم حكومتي كه بازيكنانش به عنوان پرچمدار ديكتاتوري بودند، شناخته نمي‌شود ولي بسياري از بارسلونايي‌ها با گذشت بيش از 3 دهه از فروپاشي ديكتاتوري در سال 1975رقيب را دست‌كم نماد تمركزگرايي اسپانيايي می‌دانند. تمركزگرايي كه با خودانگاره كاتالاني‌ها از خودمختاري و استقلال مغايرت دارد و شالوده‌اش بارسلونا را «ارتش غيرمسلح نمادين كاتالونيا» می‌داند. اين دست‌كم برداشت مانوئل واسكز مونتلبان، نويسنده كاتالاني از بارسلوناست. به نوشته او هر برد برابر حريف «نشانه‌اي سياسي» منظور می‌شود. شايد از همين رو بود كه سانتياگو برنابئو، رئيس پيشين رئال‌مادريد رابطه خوبي با حكومت داشت.
در مقابل مادريدي‌ها، كاتالاني‌های به باور آنها تجزيه‌طلب غيرمسلح و متكبر را به ديده ترديد می‌نگرند و اينگونه استدلال می‌كنند كه تمام اسپانيا از جمله مادريد در دوران ديكتاتوري در امان نبود و از رنج و دردهايش بي‌نصيب و بهره. به دليل ظلم و ستم گسترده و سراسري كاتالاني‌ها از امتياز ويژه‌اي برخوردار نيستند و بازيكنان رئال‌مادريد از آن رو قهرماني‌هايشان را با پرچم اسپانيا جشن می‌گيرند كه نمادي است در برابر ادعاهاي استقلال‌طلبانه.
با اين همه مادريدي‌ها در دوران آماده‌سازي پيش‌فصل بهتر ظاهر شدند و تمام 7 بازي دوستانه و تدارکاتي خود را در سرتاسر دنيا با برد پشت سر گذاشتند. 27 گل زده در برابر دريافت تنها 5 گل خورده آمار خوبي به نظر می‌رسد. اين بهترين عملکرد رئال در 24 سال اخير بوده است. در مقابل بارسلونا در 6 بازي خود تنها به 2 پيروزي دست يافت.
اين آمار و همچنين تاريخچه سوپر جام موجب می‌شود رئال به نظر مدعي قهرماني سوپرجام باشد. رئال فصل تازه را تقريبا با ترکيبي دست‌نخورده از فصل پيش آغاز می‌کند. مسوت اوزيل و سامي خديرا، ژرمن‌های تاثيرگذار قوهاي سپيد بار ديگر در ترکيب اصلي خواهند ايستاد. بازي براي نوري شاهين و هميت آلتين توپ تازه وارد بسيار زود خواهد بود. اين دو که از بورسيا دورتموند و بايرن‌مونيخ به رئال پيوسته‌اند، با آسيب‌ديدگي روبه‌رو هستند. فلورنتينو پرس، رئيس باشگاه رئال‌مادريد در تابستان جاري باز هم در بازار جابه‌جايي بازيکنان حضور پررنگي داشت. او تنها 55 ميليون يوروي ناقابل را براي بردن تازه‌واردها به برنابئو هزينه کرد! در اين ميان 30 ميليون يورو براي خريد فابيو کوئنت‌رائو پرداخت شد. بارسا، آلکسيس سانچس شيليايي را با 26 ميليون يورو از اودينزه خريداري کرد و همچنين سسک فابرگاس، پسر گمشده‌اش را به نوکمپ بازگرداند. گفته می‌شود، برنامه معارفه رسمي او به روز دوشنبه موکول شده تا در آماده‌سازي بازيکنان بارسا خللي وارد نشود.