شكى نيست كه برآوردن حاجات برادران دينى موجب سرور و خوشحالى ايشان مى‌شود و ثواب مسرور كردن برادر ايمانى نيز از حد و نهايت بيرون است. شاد كردن دلى بهتر از آباد كردن كشورى است. دل‌هاى غمناك، خانه خداوند پاك است. پس كسى كه آن را به شادى مرمت كند خانه خدا را مرمت كرده است. هر كسى را نسبت بندگى خداست و هر كه بنده كسى را شاد كند، مولاى او را شاد كرده است.
از حضرت امام همام جعفر بن محمد الصادق(ع) مروى است: «هر كه سرور داخل دل مومنى كند، حضرت رسول(ص) را مسرور كرده است. و هر كه رسول را مسرور كند، خدا را مسرور كرده است و همچنين غمناك
ساختن مومن».
و نيز از آن سرور مروى است: «هر كه فريادرسى كند مومن مضطرى را در وقت گرفتارى او و او را از غم فرج دهد و يارى كند او را به بر آوردن حاجت او، خداى - تعالى- می‌نويسد از براى او 72 رحمت خود را، كه يكى را در دنيا به او مى‌رساند و به آن امر معيشت او را به اصلاح می‌آورد و 71 ديگر را ذخيره می‌كند از براى روز قيامت و هول‌هاى آن روز».
و از سلطان سرير ارتضا على بن موسى الرضا (ع) مروى است: «هر كه شاد كند مومنى را از غم و اندوه، شاد می‌كند خداى- تعالى- دل او را در روز قيامت ».
و حضرت پيغمبر(ص) فرمودند: «هر كه شاد كند مومنى را، مرا شاد كرده و هر كه مرا شاد كند، خدا را شاد كرده است». و فرمودند: «محبوب‌ترين اعمال در نزد خداوند متعال- جل شأنه- شاد كردن مومنان است».
و از حضرت امام محمدباقر(ع) مروى است: «در آن چيزهایى كه خداوند- سبحانه- با بنده خود موسى(ع) راز گفت اين بود: فرمود مرا بندگانى است كه بهشت خود را بر ايشان مباح فرموده‌ام و ايشان را در بهشت صاحب اختيار خواهم ساخت. موسى عرض كرد: پروردگارا! ايشان چه طايفه‌اند؟ فرمود: كسى است كه دل مومنى را شاد کند، سپس آن حضرت فرمود: «شخص مومنى در مملكت پادشاه جبارى بود. آن جبار قصد او كرد، آن مومن فرار كرد به ولايت كفار و به خانه مرد مشركى فرود آمد و آن شخص مشرك وى را جاى داد، با او مهربانى كرد، ميهمانى او نمود و چون هنگام وفات آن شخص كافر رسيد، پروردگار عالم به او وحى فرستاد: قسم به عزت و جلال خودم كه اگر در بهشت تو را راه می‌بود
- يعنى كافر نمى‌بودى- تو را در آنجا ساكن می‌كردم اما بهشت حرام است بر كسى كه مشرك بميرد وليكن اى آتش دوزخ! او را بترسان و حركت ده وليكن اذيت مرسان و روزى از دو طرف روز به او خواهد رسيد».
و نيز آن حضرت فرمود: «چنان نپندارد كسى از شما كه چون مومنى را شاد كرد فقط او را شاد كرده است، نه، بلكه و الله ما را شاد كرده است بلكه و الله پيغمبر خدا را شاد كرده است». و فرمود: «چون مومن از قبر خود بيرون آيد با او «مثالى» بيرون خواهد آمد و به او خواهد گفت: بشارت باد تو را به كرامت و سرور از جانب خدا. آن مومن خواهد گفت: خدا تو را به خير بشارت دهد. پس آن مثال همراه او خواهد رفت و او را بشارت خواهد داد و چون به امر هولناكى رسند، گويد: اين از تو نيست. چون به خوبى رسند، گويد: اين از توست و از او جدا نخواهد شد تا او را به مقام حضور باریتعالى باز دارد. پس چون امر الهى رسد كه او را به بهشت برند، آن مثال خواهد گفت:
بشارت باد تو را، كه خداى- تعالى- امر فرموده تو را به بهشت برند. آن مومن گويد: خدا تو را رحمت كند. تو كيستى كه با من همراهى كردى و مرا بشارت رسانيدى؟ گويد: من آن سرورى هستم كه در دنيا مرا داخل دل‌هاى برادران خود می‌كردى. خداى- تعالى- مرا خلق كرد كه تو را بشارت رسانم و در تنهایى انيس تو باشم ».
و اين قدر كه از براى ادخال سرور بر برادران دينى فضيلت و ثواب وارد شده است همان قدر معصيت و عذاب در اندوهگين كردن آنهاست.و كسى كه شاد شود از غمناكى بندگان خدا، خبيث‌النفس و ناپاك طينت است.
و شكى نيست كه اين صفت ناشى از خباثت نفس است و بسيارى از خبيث‌طبعان به اين صفت مبتلا هستند و در پى آن هستند كه اخبار موحشه را به مردم رسانند و چون خبرى شنيدند كه موجب غم و اندوه كسى است، آرام نمی‌گيرند تا آن خبر را به او رسانند.
مرحوم ملا احمد نراقی(ره)
کتاب شریف «معراج‌السعادهًًْْ»