چه خوش است که بهار سیاست خارجی جمهوری اسلامی، قرین شده با رمضان، بهار قرآن. کتاب الله، مظهر تولی و تبری است. هم عهدی با دوست و مرزبندی با دشمن. بی‌شک هر آن اتفاق که به ضعف دشمنان اصل‌کاری جمهوری اسلامی بینجامد، مثل سقوط مبارک، اتفاق مبارکی است. سقوط مبارک، فروپاشی بن علی، فرار علی عبدالله صالح، عجز ملک عبدالله، سیه روزی آل‌خلیفه و تیره‌بختی معمر قذافی، یعنی باخت آمریکا در عرصه بین‌المللی به ایران. آشوب لندن، دقیقا مثل سقوط اعتبار دلار، برد جمهوری اسلامی از آمریکاست. دیکتاتورها اعم از سیاسی و اقتصادی و سرهنگ و کت‌شلواری، جملگی آدم‌های شیطان بزرگند. در چنین مناسبتی، منچستر هیچ فرقی با تگزاس ندارد و هر دو، شهر آمریکا محسوب می‌شوند. از همین روست که سرهنگ دیوید کامرون، قصاب بالکن سلطنتی از فرماندار تگزاس مدد می‌گیرد که چگونه بخواباند شعله آتش را.
آری! این روزها در منطقه و نیز در اروپا، ما شاهد شکست‌های مکرر آمریکا از جمهوری اسلامی هستیم. همین که مصر بدون مبارک، خواهان دوستی با ایران به جای اسرائیل است یعنی که منطقه به جان ابرقدرتی شیطان بزرگ افتاده که البته با این حال و روز، نه ابرقدرت است و نه خیلی بزرگ! طرفه حکایت اینجاست که هر زمان، اوضاع جهان به نفع جمهوری اسلامی است، عده‌ای در داخل با پیش کشیدن مسائل جانبی، بنا می‌کنند به عوض کردن بحث. نمی‌دانم چرا این عده دوست ندارند شکست دشمن و پیروزی دوست، همچنان «تیتر یک» باقی بماند؟! برجسته کردن حواشی غیر ضرور در برخی رسانه‌ها يا بعضی ویژه‌نامه‌ها، آیا بیانگر وجود نفوذی‌های دشمن در فلان روزنامه و بهمان ارگان نیست؟! این چه اصراری است که عده‌ای سعي دارند هر طور شده، سقوط دلار، سقوط مبارک، سقوط کرامت انسانی در لندن، سقوط تمدن غرب، روز خشم مردم آمریکا در 17سپتامبر و... و در یک کلام، تلألؤ فزاینده جمهوری اسلامی را به حاشیه ببرند؟! مع‌الاسف در چنین نقطه‌ای فتنه‌گران و خواص بی‌بصیرت و جریان مذکور، همه دشمنی‌های صوری و دروغین‌شان با یکدیگر را کنار می‌گذارند، با هم متحد می‌شوند تا بلکه شکست دشمن و افتضاح انگلیس و فروپاشی اعتبار آمریکا، جایش را بدهد به یک مشت حرف یاوه در پوشش یک مشت حرف متشابه. فقط می‌ماند جای این سوال که براستی چرا عده‌ای نفوذی، تاب دیدن لندن به عنوان یک شهر جنگ‌زده را ندارند؟! تاب خنده یار و تحمل اشک اغیار را ندارند؟