و مخفى نماند كه ضد اين صفت كه اكرام و تعظيم و احترام داشتن بندگان خدا بوده باشد از شرايف اعمال و فضايل افعال است و در حديث قدسى وارد شده است: «حق- سبحانه و تعالى- فرمود: بايد ايمن شود از غضب من هر كه اكرام كند بنده مومن مرا». و از حضرت رسول- صلى‌الله عليه و آله- مروى است: «هيچ بنده‌اى از امت من نيست كه ملاطفت كند با برادر مومن خود، به نوعى از ملاطفت، مگر اينكه خدا از خدمه بهشت خدمتكار از براى او قرار مى‌فرمايد». و از حضرت صادق- عليه‌السلام- مروى است: «هر كه خوارى از روى برادر مومن خود بردارد خداى- تعالى- 10 حسنه براى او مى‌نويسد و هر كه روى برادر مومن خود تبسم كند خداى- تعالى- از براى او حسنه ثابت كند». و فرمود: «هركه برادر مومن خود را مرحبا گويد، خداى- تعالى- تا روز قيامت مرحبا از براى او مى‌نويسد». و فرمود: «هركه نزد برادر مسلم خود آيد و او را اكرام كند، خداى- تعالى- را اكرام كرده است». روزى آن حضرت به اسحق بن عمار فرمود: «اى اسحق! به دوستان من هرقدر توانى احسان كن كه هيچ مومن احسان به مومنى نكرد و اعانت او نکرد مگر اينكه صورت ابليس را خراشيد و دل او را مجروح ساخت». و از جمله امورى كه آدمى را به اكرام و تعظيم مردم وا مى‌دارد، آن است كه به تجربه ثابت شده است: هر كه به هر نظرى مردم را مى‌بيند مردم نيز به آن نظر به او نگاه مى‌كنند و او را مى‌بينند.
آرى: هركسی هرچه مى‌كارد، مى‌درود.
همينت پسندست اگر بشنوى
كه گر خاركارى سمن ندروى
بدان كه - همچنان كه مذكور شد- اكرام و اعزاز جميع طبقات مردم، به قدرى كه سزاوار ايشان است از جمله اعمال محموده است و سزاوار آن است كه انسان بعضى از اصناف مردم را به زيادتى تعظيم و اكرام اختصاص دهد و از آن جمله اهل علم و فضل و صاحبان ورع و تقو است زيرا در اخبار بسيار تاكيد شديد در اكرام و تعظيم اين 2 طبقه جليله وارد شده است.
مرحوم ملا احمد نراقی(ره)
کتاب شریف «معراج‌السعادهًًْْ»