رسيدیم به نیمه «رمضان» که فصل کرامت است و میلاد کریم اهل‌بیت. امامی که در طول عمر عزیزش چندباری همه اموالش را به فقرا بخشید و دوباره از نو شروع کرد کار و مجاهده در عرصه اقتصاد را. چنین بخششی خاص امام حسن مجتبی است. اینکه بگذری از همه آنچه اندوخته‌ای، آنهم چندبار، کار هرکسی نیست. بی‌جهت نیست که این امام را «کریم اهل‌بیت» خوانده‌اند. باری! نوشتم خطاب به دومین امام‌مان جمله‌ای که بنا دارم تکرارش کنم: «تو آنقدر کریمی که کربلا را هم به حسین بخشیدی». راستی که سیدالشهدای حسین، برادرش حسن بود. حتی آن زمان هم که امیرالمومنین در قید این حیات ظاهر به چشم من و شما بودند، نقل است که امام حسین به حدی احترام امام حسن را نگه‌می‌داشتند که امر بر برخی نکته‌گیران مشتبه شده بود كه علی، امام حسین است یا حسن؟! حضرت عباس نیز هر آنچه از ادب، معرفت، سقایت، دلاوری و ولایت‌پذیری داشت، مدیون امام حسن بود. چه بسیار جنگ‌ها که قمر بنی‌هاشم در خلال معرکه، فرصتی اگر پیدا می‌کرد، نیم‌نگاهی به امام حسن می‌انداخت تا از این که هست، بهتر بیاموزد شیوه دلیری را. از حسن‌بن‌علی، نمی‌توان سخن گفت الا که یاد کرد از نسل ایشان. گمانم حکمت اینکه ادامه نسل امامان مربوط به فرزندان امام حسین می‌شود، جز این نباشد که سلاله امام مجتبی، به دلیل همین امام نبودن، حساسیت دشمن روی ایشان کمتر باشد و راحت‌تر بتوانند معارف اهل بیت را منتقل کنند. کاری که به دلیل خفقان امویان و عباسیان برای امامان از نسل امام حسین، کاری سخت و دشوار می‌نمود. به دلیل همین خفقان و جو پلیسی بود که ابزار کار امام سجاد برای هدایت و امامت امت، بیش از هر چیز دیگری خلاصه در دعا شده بود. یعنی بهره از دعا برای حتی اداره کارهای سیاسی و اقتصادی. این دعا، برای امام باقر، جایش را به علم داده بود و برای امام صادق، به کلاس درس و تربیت شاگرد. این بود شگرد و شیوه امامانی که جملگی از نسل امام حسین بودند، لیکن دست بازی نداشتند برای تبلیغ. اما همین تبلیغ، به نسبت برای فرزندان امام حسن مجتبی کار راحت‌تری بود، چرا که نه معصوم بودند و نه امام. هیچ اندیشه کرده‌اید که چرا اغلب علمای بنام تشیع تا به امروز، اغلب از ذریه امام حسن مجتبی بودند و هستند؟! فی‌المثل از صدقه سر ازدواج پر برکت حسن بن حسن معروف به حسن مثنی با فاطمه بنت‌الحسین، نسلی از علما یکی پس از دیگری، دیده به جهان گشودند که در بصیرت‌افزایی به جامعه اسلامی یا سایه امامان بودند و یا همسایه ایشان. این سایه و همسایه را از فرط قرابت این 2 نسل، یعنی فرزندان امام حسن و فرزندان امام حسین نوشتم. امروز و در نیمه رمضانی دیگر، می‌خواهم باز هم به کریم اهل‌بیت، عرض کنم که آقاجان! تو آنقدر کریمی که نسل امامت را هم به حسین بخشیدی. مع‌الاسف اینکه ما آگاه نیستیم از اسرار و نمی‌دانیم حکمت امور را، باعث شده امام حسن در میان ما مظلومیت مضاعف داشته باشد. چه تلخ است که دلاور جنگ جمل را، سردار سپاه علی را به صلح می‌شناسیم. صلح از آن کلمه‌هایی است كه هرگز نمی‌توان بار منفی‌اش را کتمان کرد. صلح امام حسن اما -العياذبالله- ریشه در ترس ایشان نداشت، ریشه در بصیرت ایشان داشت. حتی می‌خواهم بگویم ریشه داشت در شجاعت ایشان. مع‌الاسف همان اشتباهی را که در وصف زندگی امام حسین می‌کنیم، در توصیف زندگانی امام حسن نیز تکرار می‌کنیم؛ زندگی سیدالشهدا را خلاصه می‌کنیم در نیم‌روز عاشورا، و زندگانی امام حسن را در نیم‌روز صلح! در دلاوری امام حسن همین بس اگر که ادعای برحق کنیم؛ فتنه جمل را تدبیر علی، همراه با شمشیر فرزند ارشدش خواباند. این نیز قابل ذکر است؛ همین امام حسن که دوست و دشمن و شیعه و سنی، شهادت به کرامت و بخشندگی ایشان داده‌اند، چه زمان پدر بزرگوارشان علی و چه بعد از ایشان، مامور اصلی اجرای حکم قصاص بودند و این حکم را بدون چون و چرا و با رضایت کامل انجام می‌دادند. حتی گفته شده که ابن‌ملجم را امام حسن قصاص کرد. اینجاست که باید درست دید زندگانی امامان‌مان را. نه امام حسین، امام جنگ است و نه امام حسن، امام صلح. هر دوی ایشان بموقع جنگ و بموقع صلح کرده‌اند. بموقع حمایت و بموقع انتقاد کرده‌اند. آن زمان که طلحه و زبیر و خوارج، خوب بودند و به کار اسلام می‌آمدند، «حمایت همراه با هدایت» بوده، آن زمان هم که وقت کارزار با ناکثین و مارقین بوده، بیمی نداشتند از جنگ. جایی هم که صلح لازم بوده، بیمی از صلح نداشتند. لذا هم زمانی که امام حسن با کرامت به خانه ایتام می‌نگریست، کارشان درست بود و هم‌زمانی که انتقام خون علی را از پسر ملعون ملجم گرفت.
آری! حتی برای کریم اهل بیت هم، می‌رسد جایی که عدالت از کرامت مهم‌تر جلوه می‌کند و انتقام از گذشت. من امام حسن را دوست می‌دارم؛ هم زمان کرامت و هم زمان شجاعت. منتقم خون علی بودن، همان قدر زیباست که کریم اهل‌بیت بودن. مانده‌ام که چرا عده‌ای، علی را بدون ذوالفقار و حسن را بدون جمل دوست دارند؟! ریگی مگر به کفش‌شان است؟! گاهی نتیجه انتقام، عدل، محاکمه و قصاص، شیرین‌تر از میوه بخشش و عفو است. گاهی جنگ، بیش از صلح جواب می‌دهد. هر کار را به وقتش باید انجام داد. بگذار وارد مصادیق بسیار عینی و این‌زمانی شوم. هفته گذشته در جاده چالوس، سبقت غیرمجاز گرفتم و سرعتم هم غیرمجاز بود و کمربند هم نبسته بودم. افسر جلویم را گرفت و اول بنا کرد خواباندن ماشین. با کمی جر و بحث، رگ خوابش دستم آمد و برای اینکه دل‌رحمش کنم، به او گفتم: با هم همکاریم! گفت: پلیسی؟! گفتم: نه! افسر جنگ نرمم!! بی‌اغراق یک دقیقه تمام خندید! اما نگذشت از جریمه و روی هم رفته با احتساب همه تخلفاتی که مرتکب شده بودم، جریمه‌ام کرد مبلغی بیشتر از 80 هزار تومان!
مخم سوت کشید! مگر چقدر در‌می‌آورم که 80 هزار تومان، جریمه تخلف رانندگی بدهم؟! در دلم گفتم: تا تو باشی دیگر مثل بچه‌آدم رانندگی کنی! اما هنوز از دست افسر مذکور شاکی بودم، تا همین دیروز که در روزنامه خواندم، افزایش جریمه‌ها منجر به کاهش 70 درصدی مرگ و میر در جاده‌های بین‌شهری شده است. این است جواب دادن مثبت سخت‌گیری در باب قانون و گذشت نکردن بی‌‌جا. یقین دارم اگر مجرمان فتنه 18 تیر 78 را همان زمان به سزای اعمال‌شان رسانده بودند، غلط می‌کردند که در فتنه 88 پرروگری کنند علیه نظام. همین «ف- ه» ! اگر به موارد اتهامی فرزندان آقای هاشمی در همان سال‌های سازندگی که این همه حجیم و انبوه نشده بود، رسیدگی می‌شد، الان «ف-ه» غلط می‌کرد که در آشوب عاشورا، محرک حرامیان باشد. از همین روست که وقتی دیدم فلان دختر مجروح ناشی از اسیدپاشی، مصر بر قصاص است، خوشم آمد، حتی از گذشتش در وقت آخر هم خوشم آمد، همچنان که اگر قاتل روح‌الله داداشی هم قصاص شود و گذشتی در کار نباشد، از این هم خوشم خواهد آمد، لیکن گذشت به جای خود درست است و قصاص و انتقام هم. قصاص و عدل و انتقام و سخت‌گیری در اجرای قانون، به زدن شاخه و برگ‌های زائد یک درخت می‌ماند. مثل خون دادن که ظاهرش زمخت است اما نتیجه اش نیکوست. حتم دارم که اگر برخی چیزها در جامعه فزونی گرفته، نتیجه گذشت بی‌مورد دستگاه محترم قضا بوده است. می‌‌بینی که فلان مجرم، باید اعدام شود اما چند سال طول می‌کشد تا اعدام شود! چرا؟! اگر حکم خداست، و دلیلی هم برای تطویل وجود ندارد، چرا کش می‌دهیم به پرونده‌ها و قطور می‌کنیم گردن گردن‌کلفت‌ها را؟! مگر فلان هنرپیشه در مقام قاضی است یا مگر چه شأنی دارد که پای هر اعدامی، برای مجرم، یعنی طرف ظالم ماجرا، نامه ننه من غریبم می‌نویسد؟! مگر نه این است که همچین نامه‌هایی خودش مصداق بارز تشویش اذهان عمومی است؟! چرا دستگاه مظلوم قضا ولو در حد یک تذکر سفت و سخت، محاکمه نمی‌کند این رذل‌پیشه‌های بی‌هنر را؟! عمد داشتم که از کریم اهل بیت، اتفاقا برسم به همچین جاهایی.
گاهی باید از عرش، فرودآمد و بر فرش نشست. عده‌ای کرامت «علی» را آنجایی به رخ «سیدعلی» می‌کشند که اتفاقا جای عدالت است، نه گذشت. کرامت امام حسن، مگر شامل حال امثال ابن‌ملجم شد؟! خدا را شکر در مثل مناقشه نیست! چرا باید اینقدر مظلوم باشد نظام ما که وکیل خاندان اشراف بردارد و ادعا کند که دادگاه انقلاب، صلاحیت رسیدگی به پرونده «ف- ه» را ندارد؟! این دادگاه، جای محاکمه آقازاده آقای هاشمی است یا محاکمه دادگاه انقلاب؟!
آیا علاوه بر آقازاده‌ها، وکلای خاندان هم مصونیت دارند که هر چه بخواهند بگویند و کسی به کسی نباشد؟! انقلاب اسلامی قرار است محاکمه شود یا «ف- ه»؟! کسانی که این همه پاچه‌خوار تمدن غرب و توسعه غربی و سیاست درهای باز و رابطه با آمریکا و انگلیس بودند، آیا سزاوارتر نیست که حداقل در حق این جماعت، براساس آرمان شهرشان یعنی دقیقا مثل پلیس انگلیس عمل کنیم؟!
آیا بی‌بی‌سی‌دوستان و لندن‌نشینان، مستحق کرامت جمهوری اسلامی هستند یا سم اسب و سگ هار؟! اگر آقای خاتمی معتقد است که فرانسه مهد آزادی و انگلیس مدینه فاضله است، آیا قاعدتا بهتر نیست ما با آشوبگران عاشورا و حامیان‌شان، دقیقا به همان شکل عمل کنیم که سرهنگ‌سارکوزی توی دهان دانشجویان فرانسه زد و سرهنگ‌کامرون، کشت‌‌شان؟! آیا کرامت، آمده و می‌آید به فتنه‌گرانی که بعد از آن همه بی‌آبرویی، حال می‌خواهند بزرگی کنند و نظام را ببخشند و اگر شروط‌شان محقق شد در انتخابات شرکت کنند؟! کسی هست که به من بگوید نهایت و آخر خط مظلومیت جمهوری اسلامی مقتدر ما دقیقا کجاست؟! من که نفهمیدم. چند روز پیش قرار بود «ف- ه» محاکمه شود یا قوه‌قضائیه؟! آخرش هم نفهمیدم چه کسی از چه کسی مهلت خواست! شاید خیلی‌ها باشند که تاب دیدن مظلومیت دستگاه قضا را داشته باشند اما من ندارم. من تاب دیدن مظلومیت مفهوم بلند کرامت را ندارم. بخشش، فقط در جای خود نیکوست و الا همان متهم هشتاد و اشکی که زنده بودنش را به کرامت و عفو و بزرگواری نظام ما و دستگاه قضای ما و شخص قاضی‌القضات عزیز ما مدیون است، برمی‌دارد در فلان روزنامه (هنوز هم زنجیره‌ای) می‌نویسد که در حوادث انگلیس، پلیس انگلیس طبق قانون عمل کرد!! آیا تن‌فروشی بدتر است یا وطن‌فروشی؟! آیا یکی از سران منافق فتنه، یعنی مردی با عبای ملک عبدالله، وطن‌فروش نیست؟! گفت: «من آنچه شرط بلاغ است با تو می‌گویم/ تو خواه از سخنم پند گیر، خواه ملال».