«فوتبال خالص!» این بود تیتر روزنامه مارکا بزرگ‌ترین روزنامه ورزشی اسپانیا و اروپا و البته بزرگ‌ترین حامی رئال مادرید. مطمئنا اهالی این روزنامه مدت‌ها در انتظار صبح روزی مثل دوشنبه بودند تا تیتری انتقام‌آمیز درباره پیروزی رئال مورینیو بر بارسای پپ به باشگاه سلطنتی مادرید و هوادارانش تقدیم کنند اما آنها به جای ستایش از رئال مادرید دست آخر مجبور شدند از خود «فوتبال» ستایش کنند، فوتبالی که به گواهی هر کارشناسی نه‌تنها خالص نبود بلکه بیشتر «خالی» به نظر می‌رسید. بله، جای 4 بازیکن اصلی که ستون‌های دفاعی و بازیسازی بارسا بودند در بازی یکشنبه برنابئو خالی خالی بود و در نتیجه اثری هم از تیکی‌تاکا در بازی رفت فینال سوپرجام ندیدیم. رئال مادرید اگر هم فوتبال خالصی ارائه داده باشد این کار را در مقابل تیمی کرد که هیچ دفاع وسط و هافبک دفاعی تخصصی نداشت، رهبر وسط زمینش یک بچه 19 ساله به نام تیاگو بود و از همه مهم‌تر ستاره بزرگش «لئو مسی» داشت دوران بازیابی روحی و جسمی‌اش پس از فاجعه کوپا آمه‌ریکای 2011 آرژانتین را در وسط زمین ال‌کلاسیکو سپری می‌کرد. بارسا بدون تردید با شانس و والدس، تساوی دلچسب را از برنابئو برداشت و گریخت اما رئال مادرید چه؟ مورینویی که در پایان مسابقه رویش نشد در کنفرانس مطبوعاتی شرکت کند و به نزدیکانش گفته بود «بارسا تیم نبود» که طبیعی هم بود نباشد، چه چیزی از نبردی که 4 ماه برایش نقشه کشیده بود، برداشت کرد. بدون شک پس از آخرین بازی 2 تیم در دیدار برگشت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان در نوکمپ که آخرین تقابل از 4 ال‌کلاسیکوی نفسگیر بهار گذشته محسوب می‌شد، یعنی وقتی«مو» لالیگا و لیگ قهرمانان را از دست رفته دید به این فکر می‌کرد که انتقامش را در سوپرجام بگیرد. رئال مادرید که 4 ماه قبل حتی ال‌کلاسیکوهای سرنوشت‌ساز لالیگا و اروپا را در خانه با دفاعی در هم‌فشرده آغاز کرده بود انصافا این بار برای فوتبالی خالص به زمین آمد اما در بسیاری از لحظات بازی چنین احساس می‌شد که این تیم مورینیو نیست که با حملات نفسگیرش بارسای بدون پویول، پیکه، بوسکتس و ژاوی و همراه با یک عامل ناهماهنگ به نام آلکسیس سانچس را تحقیر می‌کند بلکه این بارسای گوآردیولاست که با فرستادن ترکیبی از اصلی‌ها و ذخیره‌ها و حتی بچه‌ها به ال‌کلاسیکو در حال بازی با اعصاب مورینیوست. هرچقدر در تاریخ رویارویی‌های 2 تیم به عقب برویم روزی را به یاد نمی‌آوریم که یکی از 2 طرف به اجبار یا به دلخواه اینگونه مثل بارسلونا دست خالی به میدان آمده باشد اما باید پرسید که آیا «فوتبال خالص» مورد ادعای مارکا که احتمالا بیشتر در وصف بازی رئال‌مادرید است نه آبی و اناری‌هایی که اصلا شبیه خودشان نبودند، شعار جدید رئال‌مادرید و جایگزین «فوتبال خاص» آقای خاص خواهد بود یا خیر؟
رئال‌مادرید این‌بار همه چیز داشت آن هم در مقابل یکی از خسته‌ترین، ناقص‌ترین و بی‌انگیزه‌ترین بارساهای تاریخ:انگیزه انتقام، عطش جام، فشار رسانه‌ها و هواداران، انگیزه جبران ریخت و پاش‌های کهکشانی، انگیزه‌های شخصي آقای خاص و رونالدو و خيلي‌های دیگر و البته تیمی هماهنگ و دست نخورده، که 4 ماه فقط برای پیروزی در این روز تمرین و بازی کرده بود. واقعا فوتبال رئال برای خالص شدن چه چیزی کم دارد.