عینک توهم

حسين جوادي:

علی دایی دوشنبه‌شب روی خط برنامه «نود» حرفی را در لابه‌لای افاضاتش به زبان آورد که هر بیننده‌‌ای با شنیدن آن «چهارشاخ»، می‌برید!

آقای اسطوره در جواب سوال فردوسی‌پور مبنی بر اینکه چرا وقتی نمی‌خواستید به همکاری با پرسپولیس ادامه دهید به باشگاه برنامه ارائه کردید، با لحنی... مآبانه عنوان کرد: «مردم از من خواستند که بمانم!» وقتی این حرف را شنیدیم، نمی‌‌‌دانستیم بخندیم یا گریه کنیم! شاید هم عضلات صورت قفل کرده بود از این خودستایی که اینگونه دچار پارادوکس شده بود. از طرف دیگر این حرف برای آنهایی که روزهای تلخ فوتبال با دایی را به یاد دارند آنقدر عذاب‌دهنده است که به هیچ شکل ممکن نمی‌توانند هضمش کنند.

آقای اسطوره که تا دیروز عینک بدبینی به چهره‌اش زده بود حالا به نظر می‌رسد دکتر چشم‌پزشکش نسخه عینک توهم را نیز برایش پیچیده است. کاش می‌شد صدای هوادارانی را که بعد از آن بازی افتضاح ایران با عربستان در 8 فروردین 88 در تونل خروجی ورزشگاه آزادی طنین‌انداز شده بود، ضبط کرد! اگر قلم شرمش نمی‌آمد از آن الفاظ زشت حالا می‌نوشتیم تا دایی سکانس به سکانس آن روز نحس را فراموش نکند. آقای دایی! کدام مردم از شما خواستند که دوباره به پرسپولیس بازگردی؟ استقلالی‌ها؟ آنها بهتر است سنگ تیم خودشان را به سینه بزنند، پرسپولیسی‌‌ها؟ همان‌هایی که بعد از 5 باخت متوالی از دایی می‌خواستند روی نیمکت حرکات موزون انجام دهد! کاش آنهایی که در جایگاه 35 می‌نشستند به جای اینکه از نام دایی برای اعتراض استفاده کنند از واژه دیگری استفاده می‌کردند که حالا وهم وجود دایی را نگیرد. آقای دایی که تا این اندازه به نظر مردم احترام می‌گذارد چرا با اجرای یک برنامه طنز در ماه رمضان اینگونه برافروخته می‌شود؟ آقای دایی! خطاب ما به شماست که در این آب گل‌آلود پرسپولیس می‌خواهید ماهیگیری کنید. شما اگر داعیه پرسپولیسی بودن دارید، شما اگر ادعای تعصب نسبت به سرخپوشان دارید، بهتر است به حمید استیلی کمک کنید. بهتر است هواداران را به آرامش برسانید نه اینکه در جنگ لفظی بی‌مورد دست به تخریب بزنید. آقای دایی! لطفا عینک توهم را بردارید، واقعیت ماجرا چیز دیگری است.