توماس رونکرو*:
در این تابستان با خود عهد کردم که بیهوده وقتم را سر چیزهایی که هیچ امیدی به حل کردنشان نیست هدر ندهم و با خود فرض کنم که اشتباهات داوری به سود بارسلونا، یکی از بخش‌های همیشگی فوتبال است اما وقتی وارد استادیوم شدم، دیدم هزاران هوادار رئال‌مادرید مثل کودکان هیجان‌زده‌اند. جوی قهرمانانه با حضور 80 هزار پرچم سفید ایجاد شده بود و رئال‌مادرید نیز فوتبالی مقتدرانه، اصولی، صاحب‌سبک، شیوا و دل‌انگیز ارائه می‌داد. همه چیز با یک گل باکلاس تکمیل شد، با یک پاس خیره‌کننده بنزما و اوزیلی که می‌تواند بخشی از میراث سن‌پترزبورگ باشد... . با این اتفاقات باید به خاطر این 14 آگوست جادویی به هواداران تبریک گفت، به علاوه شوت خوب ویا که تنها آب سردی بر پیکره بارسلونایی بود که در نیمه اول هیچ چیزی برای گفتن نداشت و البته نتیجه روی اسکوردبورد هم ناعادلانه‌ترین نتیجه بازی بود اما در میان این فوتبال زیبا و عشقی که به این ورزش وجود داشت، باز هم رفاقت دیرینه آنها با ارگان‌هایی که همیشه الگوی یکسانی را تکرار می‌کنند، ناخوشایند بود. واقعا چرا؟ چرا؟
فلورنتینو و ویار
فلورنتینو اگر یک کارخانه‌دار و مدیر رئال‌مادرید نبود، بی‌تردید به یک سیاستمدار زبده تبدیل می‌شد. او باید در جایگاه ویژه شادمانی خود را بروز می‌داد. تصور کنید وقتی خطای محرز والدس روی کریستیانو دیده نشد او با خود چه فکر کرده است. در هر بازی دیگری در دنیا، دروازه‌بان کارت قرمز می‌گرفت و پنالتی اعلام می‌شد (البته اگر این بازی در نوکمپ نباشد!) رئال‌مادرید در آن صورت در مقابل حریفی که چیزی برای گفتن نداشت 3 بر 2 جلو می‌افتاد و سپس 10 دقیقه توفانی در برنابئو در پیش بود اما تیکسیرا که نیم نگاهی به رئیسش داشت، آن را ندید. روندی که از 2 سال پیش و مردود کردن گل سالم رائول برابر گیخون که می‌توانست سرنوشت لالیگا را عوض کند، شروع کرده بود. برخی می‌گویند نباید پنالتی پدرو را هم فراموش کرد. باشد، می‌توان سوت زد اما با نتیجه 3 بر 2 و یک تیم 10 نفره، محال بود چنین صحنه‌ای رخ دهد. به هر حال روی صحنه گل مسی، خطا روی په‌په هم دیده نمی‌شد. دقیقا صحنه‌ای با شدت کمتر با حضور دی‌ماریا، در نوکمپ توسط ده‌بلیکر بلژیکی خطا گرفته شده بود که اتفاقا آن صحنه می‌توانست موجب شود رئال یک بر صفر پیش بیفتد. هند آبیدال هم بی‌تردید پنالتی بود. مشکل اصلی در راه مقابله با بارسلونا احساس امنیت وصف‌ناپذیر آنها در مقابل داوری‌هاست. کم‌کم باید مورینیو را درک کرد. اگر جای گوآردیولا بودم، ویار را صدا می‌زدم و می‌گفتم: «آنخل، از تلاشی که برای کمک به ما کردی ممنونم اما بهتر است تمامش کنیم تا بتوانیم اگر جامی می‌بریم دیگر امثال رونکروها را ساکت کنیم.» البته من می‌ترسم با این همه داد و هوار باز هم چیزی عوض نشود.
شادمان
اما این 2 بر 2، کورسوی امید است. نتیجه بدی است اما از نظر سبک فوتبال و در هم ریختن حریف قابل احترام است. اگر رئال‌مادرید بنر باشگاه فوتبالی را در اختیار دارد، حالا می‌تواند آغازگر عصر جدید باشد. کوئنت رائو و کایخون نخستین گام خود را در مسیر صحیحی برداشتند، با جدیت و کیفیت.
* سردبیر آ. اس