حسين جوادي: آرسن ونگر، چند روز قبل جمله‌ای را در باب جدایی فابرگاس به زبان آورد که کم و بیش در زندگی هر کدام از ما به نوعی تکرار شده است. او در جواب تمام چراهای به وجود آمده تمام حرفش را در این جمله خلاصه کرد: «سسک در تردید میان 2 عشق قرار گرفته و من احساس او را درک می‌کنم».
وقتی ونگر از دهانش واژه «تردید میان 2 عشق» بیان می‌شود بدان معناست که مرد میانسال فرانسوی به خوبی می‌داند وقتی قلب کسی برایش نمی‌تپد باید او را رها کند. این درست است که او [فابرگاس]پایش از 16 سالگی به لندن باز شد این درست است که تنها 17 سال داشت که با اعتماد ونگر نامش در سیاهه اصلی توپچی‌ها قرار گرفت و این موضوع را به یاد می‌آوریم لقب
«The young pretender»[مدعی جوان تاج و تخت] را زمانی به او دادند که اولین گل اروپایی‌اش را برابر سیاه و سفیدپوشان یوونتوس به ثمر رساند و بعد از مدتی به جوان‌ترین کاپیتان شمال لندنی‌ها بدل شد اما سرانجام چگونه به دوست قدیمی‌اش پشت کرد! تمام اینها زیر سایه اعتماد و عشق مردی بود که او را در حساس‌ترین دوران جوانی‌اش پرورش داد ولی حالا در اواسط ماه اوت، در گرم‌ترین تابستان دهه اخیر خیلی راحت تصمیم می‌‌گیرد تا لندن را به مقصد بارسلون ترک کند. هیچ چیز جلودارش نیست و حتی آنقدر کج‌خلقی می‌کند تا ونگر ترجیح می‌دهد، رهایش کند. تقریبا این جریان در حوادث اجتماعی رخ می‌دهد، بارها و بارها شاهد این موضوع هستی و هرگز هم نمی‌توانی جوابی برایش پیدا کنی. درست در زمانی که احتیاج داری در کنارت باشد تو را ترک می‌کند و تو بارها در تلخ‌ترین شرایط در کنارش بودی. تو بودی ولی او ترکت می‌کند، تو برای هر پاس سرگردانی که درون محوطه جریمه حریف به پای او رسید برایش از روی نیمکت بلند شدی، برای هر خطایی که مدافعان روی او کردند دست‌هایت را به نشانه اعتراض بالا بردی. تو مثل یک پدرخوانده باارزش‌ترین «تکه پارچه» تیم را به بازویش بستی آن هم میان حضور مردان بومی؛ و ترجیح دادی تا پسر اسپانیایی‌ات کاپیتان باشد ولی او باز هم تو را رها می‌کند. ونگر بیش از اینها نمی‌تواند فشار را تحمل کند یک نمایش ضعیف در اولین هفته لیگ برتر و تساوی مقابل کلاغ‌ها (نیوکاسل). مصدومان، شورش در لندن و باز هم فشار رسانه‌ها و صدای اعتراض از روی سکوها و تو در بعدازظهر یکشنبه لعنتی تمام این فشارها را در دفتر کاری‌ات در نزدیکی ایستگاه متروی هایبری تحمل می‌کنی. تنها راهی که جلوی پایت افتاده درست مثل یک توپ سرگردان این است که آن را به زمین حریف بیندازی. سکوت و احترام. سکوت و بی‌توجهی به تیتر روزنامه‌ها زمانی که در میان هجمه نور فلاش عکاسان قرار می‌گیری تنها به این جمله بسنده می‌کنی: «من احساس او را درک می‌کنم». هر کسی می‌تواند در زندگی روزمره کاراکتر آرسن ونگر را برای خودش تداعی کند. وقتی در تنهایی ژرف قرار گرفتی از میان فهرست مخاطبانی که در گوشی همراهت ذخیره کردی با نزدیک‌ترین دوست ممکن تماس می‌گیری ولی او دیگر نمی‌تواند مثل سابق همراهی‌ات کند. به همین سادگی. وقتی رابطه‌ای «مالیخولیایی» می‌شود ترمیم کردن آن جزو غیرممکن‌هاست. درست مانند رابطه فابرگاس- آرسنال، فابرگاس- آرسن ونگر. کاپیتان از حضور در تور توپچی‌ها در آسیای‌شرقی و چند اردوی دیگر سر باز می‌زند و حتی در جایی اعلام می‌کند، تخفیف ویژه‌ای برای سران آرسنال درباره صادر کردن رضایتنامه‌اش در نظر گرفته تا هر چه زودتر خود را در تست پزشکی بارسا ببیند. این اتفاق نیز به سرعت برق و باد افتاد. دوشنبه روزنامه اسپورت چاپ بارسلونا تیتر اصلی‌اش را به همین خبر اختصاص می‌دهد. حتی شاید فابرگاس در بازی برگشت سوپرکاپ که قرار است در ساعت بامدادی پنجشنبه برگزار شود، حضور پیدا کند.
زیاد تعجب نکنید. خیلی زود پیراهن قرمز جایش را به رنگ آبی و اناری داد ولی با همان شماره 4. فقط رنگ تغییر کرد. سسک فابرگاس نمونه بارزی از آدم‌هایی است که در سطح شهر با آنها مواجه شده‌ای. انسان‌هایی که در مدت زمانی کوتاه رابطه‌ای نزدیک دلشان را می‌زند و خیلی راحت بر تمام خاطراتی که دارند پشت می‌کنند. شاید هم اگر جور دیگری به قضیه نگاه کنی می‌توانی شرایطش را درک کنی. فابرگاس و اهداف قهرمانی، شهرت، پول و بازگشت به جایی که به آن تعلق دارد. اما وقتی بر جنبه احساسی جریان نگاه می‌کنید، می‌بینید آرسن ونگر در شرایطی نبود که فابرگاس اینگونه رهایش کند ولی وقتی کسی احساساتش را نسبت به تو از دست می‌دهد هیچ کاری نمی‌توانی انجام دهی جز رها کردن. سکوت و رها کردن. شاید روزی روزگاری دست تقدیر و قرعه حضور در لیگ قهرمانان اروپا بار دیگر تو را مقابل او قرار دهد ولی تو باز هم با لبخندی معنادار سکوت می‌کنی. «فراموش کن پسر، فراموش کن» تو به دنبال عشقی جدید می‌روی و مرد میانسال فرانسوی هنوز روی صندلی‌های ورزشگاه امارات است. زمان همه چیز را مشخص می‌کند، در مورد تو در مورد رابطه‌ای که بی‌سرانجام رهایش کردی و حالا باید در مجموعه‌ای بازی کنی که مربی‌اش درباره حضور تو در ترکیب از منطق استفاده می‌کند نه از احساس. ولی در آرسنال آزادانه و سرخوشانه در هر کجای زمین حضور داشتی برای تصاحب تاج و تخت.