1- یک چیزهایی کاملا مبرهن است؛ مثل این موضوع که اگر قصد دارید بموقع به ورزشگاه آزادی برسید آن هم هنگامی که بازی زیر نور مهتاب است، نخستین بازی لیگ است و پای نخستین حضور کریمی پس از 2 سال در میان است، زمانبندی گذشته را باید فراموش کرد و با مهندسی زمان نوین به سمت آزادی راه افتاد، اما همیشه در چنین وضعیتی، نیمه نخست با 40 هزار نفر آغاز می‌شود و سوت پایان مقابل 70 هزار نفر به گوش می‌رسد و این به آن معناست که عادت داریم «واضحات» را نادیده بگیریم و با خود فریبی بگوییم چون روزهای معمولی 3 ربعه به ورزشگاه می‌رسیم حالا هم چنین است. قصه سکوهای نخستین بازی پرسپولیس در لیگ یازدهم مقابل ملوان چنین ریتمی داشت. تقریبا یک سوم ورزشگاه نیمی از نیمه نخست را در ترافیک مغزسوز شیخ فضل‌الله گذراندند. یک چیزهایی کاملا روشن است اما مشخص نیست چرا برخی یک اشتباه را می‌خواهند تا ابد تکرار کنند. با قاطعیت می‌توان گفت در چند هفته ابتدایی لیگ یازدهم که ساعت 10:30 شب برگزار می‌شود، ده‌ها هزار نفر با محاسبه اشتباه در زمانبندی، دیر به سکوهای سیمانی می‌رسند. اگر باور ندارید تا یکشنبه شب و بازی استقلال در تهران صبر کنید.
2- چیزهای دیگری هم هستند که به شفافیت مورد قبلی نیستند اما با کمی تامل می‌توان نتایج مشابهی درباره آنها گرفت. پرسپولیس مقابل ملوان بد بازی نکرد، توپ را خوب چرخاند، میانه میدان را بهتر گرفت اما تا قبل از گل بادامکی تقریبا موقعیت «جدی» گل نداشت. چون شاگردان پورغلامی ذاتا خوب مدافع هستند حتی اگر مهره‌های گرانقدری مثل پژمان نوری، تامینی و اولادی را از دست داده باشند باز با همان تیم انرژیک می‌دانند مقابل میزبان و شور هوادارانش چگونه با امتیاز تهران را ترک کنند. پرسپولیس «نیت قهرمانی» دارد بنابراین باید ابزار این مهم را تمام و کمال در اختیار داشته باشد چرا که تنها در صورت شانس‌های متوالی می‌توان «گل مفت» خورد و جام را هم در آغوش کشید. اگر حسنی صفت هنگام شوت بادامکی حرکت نکرد و مقهور ضربه بازیکن سرخ‌ها شد کسی نمی‌گوید ملوان گل زیبا خورد یا گل مفت، چون اصولا قرار نیست پسران بندر، با این بودجه محدود، قهرمان لیگ برتر شوند بنابراین زیر ذره‌بین بردن بی‌معناست، اما داستان پرسپولیس متفاوت است. ملوان تنها چند هجوم جدی داشت و در یکی از آنها موفق شد روی یک حرکت کاملا حساب شده دروازه میزبان را فتح کند. به گل آنها توجه کنید؛یک سانتر بلند از میانه‌های میدان، شیث رضایی مثل همیشه همه را غافلگیر کرد و کاری به توپ نداشت، در صحنه‌ای که محمد «باید» توپ رد شده از شیث را در ابتدا می‌زد خیلی آماتورگونه هیچ دخالتی نکرد و در این بین مهاجم جنوبی شمالی‌ها بدون مزاحمت ضربه محکمی به توپ زد. در فوتبال نمی‌توان ادعا کرد اگر فلان دروازه‌بان درون دروازه باشد تکلیف فلان توپ چه می‌شود بنابراین نمی‌گویم اگر شخص دیگری به جای حقیقی مقابل مهاجم ملوان قرار داشت آیا توپ درون دروازه قرار می‌گرفت یا نه، اما می‌توان گفت؛ دروازه‌بان سرخ‌ها کمتر «سوپر واکنش» انجام می‌دهد. توپ‌هایی که غالبا بوی گل می‌دهند اکثرا درون دروازه جا خوش می‌کنند. هيچكس مقصر نیست چون سطح توان او همیشه همین‌قدر بوده که حالا می‌بینید. شاید اگر میثاق معمارزاده هم آن لحظه درون دروازه بود هیچ خللی در تشکیل حلقه شادی شمالی‌ها ایجاد نمی‌شد. می‌شود نتیجه‌گیری کرد پرسپولیس با «حقیقی همیشه متوسط» یا «معمارزاده معمولی» می‌تواند قهرمان لیگ یازدهم شود به شرط آنکه شیث رضایی که غالبا خوب بازی می‌کند اما عادت به گاف دارد یا علیرضا محمد که فصل قبل دایی متوجه شد او مدافع مطمئنی نیست، دیگر از این اشتباهات بدوی نکنند. تجربه می‌گوید اگر مدافعان پرسپولیس اجازه دهند مهاجم‌ها فرصت مچ اندازی با این دروازه‌بانان را داشته باشند معمولا مچ گلرها خوب می‌خوابد. گل مجیدی در داربی پارسال، ضمیمه این ادعاست.
3- دسته سوم مسائلی هستند که اصلا شفاف نیستند حتی اگر 2 روز هم درباره‌شان فکر کنید به نتیجه روشنی نمی‌رسید و تنها صبر تا پایان کار است که مشخص می‌کند کدام فرضیه درست یا غلط است. موضوع قهرمان شدن یا نشدن پرسپولیس در لیگ جاری از این دست از دلمشغولی‌هاست. فارغ از اینکه دیگر مدعیان در چه سطحی ظاهر می‌شوند، سپاهان قدرت مخرب 2 فصل قبل را دارد یا ندارد، مظلومی توان هماهنگ کردن ستاره‌های جدید را دارد یا خیر، ذوب‌آهن شخصیت قهرمانی را دارد یا ندارد، تراکتورسازی اصلا مدعی است یا نه، قرمزها در بازی نخست خود نشان دادند برای «تیم» شدن هنوز از حیث مهره در مضیقه‌اند. اولادی به هر دلیلی آماده نبود، غلامرضا رضایی خیلی وقت است بوی گل نمی‌دهد و شاید تامل‌انگیزتر از همه، شباهت نوع بازی این 2 مهاجم است. تا لحظه‌ای که مهرداد درون زمین بود انگار رضایی با هوویش آمده است هواخوری یا اصلا در متن نبودند یا اگر بودند تاثیر نداشتند. در مجموع روح برتری‌جویی در این زوج دیده نمی‌شد. از سوی دیگر ذخیره کردن مازیار (که به تازگی تیموریان را در تیم ملی نیمکت‌نشین کرده است) و میدان دادن به آقا زمانی «امتحان پس داده» از آن دسته از تصمیماتی بود که اگر استیلی به هر ترتیبی قصد تکرارش را داشته باشد شاید نیمی از وقت قرمزها در لیگ جدید صرف جبران
اشتباهات‌شان شود.
4- علی دایی اگر هر ایرادی داشته باشد، اگر با هر شخصی بیشترین اصطکاک را هم پیدا کند باز هم اهل «کثافت‌کاری» در فوتبال نیست. بنابراین تشویق او در آزادی نه ربطی به آدم اجیر کردن داشت و نه او هرگز حاضر به تن دادن به این بازی کثیف است. آنچه پس از گل ملوان شنیده شد نام علی دایی بود اما نه به آن معنا که همه تماشاگران حاضر در ورزشگاه خواهان بازگشت مربی‌ای باشند که فصل قبل به بدترین شکل ممکن در همین ورزشگاه بازی را به ملوان در لیگ واگذار کرد. اسم دایی«نام رمز» بود، هواداران معترض بودند و عوض اینکه شعار بدهند استیلی حیا کن، فقط نام دایی را فریاد زدند که ما به وضعیت فعلی معترضیم. آنها حق داشتند چون پرسپولیس گل را روی تعلل بازیکنی خورد که نیامدن مهدوی‌کیای بزرگ به آمادگی او رجوع داده شده بود؛ علیرضا محمد سوای گل دریافتی، بارها سانترهای بی‌هدفی را انجام داد که بوی غریزه می‌داد؛ او می‌خواست به همه ثابت کند برتر از کاپیتان سابق تیم ملی است و همین فشار کاذب باعث خلق آن اشتباهات مسلسل‌وار شد. فریاد زدن نام دایی زنگ خطری جدی بود برای حمید استیلی که بداند فرصت زیادی برای آزمون و خطا ندارد؛ بادامکی آماده‌ترین بازیکن روزهای پایانی فصل گذشته بود، مازیار زارع به تازگی در تیم ملی فیکس شده است، جنس بازی اولادی، رضایی و حتی نوروزی شباهت‌های فراوانی به هم دارد، جایگاه علی کریمی که او هم در اواخر بازی رو به غریزه‌اش آورد و همه را برخلاف علیرضا محمد سر ذوق، در میانه زمین و گوشه سمت راست نیست. پرسپولیس اگرچه بهتر از میهمان شمالی‌اش بازی کرد اما غیر از آن توپی که بادامکی از 3 قدمی به طاق آسمان کوباند، حقیقتا چند «موقعیت ویژه» درون باکس 18 قدم ملوان داشت؟ مگر تنها گل قرمزها روی شوت حاصل نشد، مگر مازیار با شوت از راه دور تیرک افقی ملوان را نلرزاند؟ پس چرا عوض تکرار این مشق، استیلی مرتب از گوشه زمین فریاد می‌زد توپ بلند روی دروازه حریف بفرستید؟چه کسی قرار بود سر بزند؟ اسم رمز زمانی سر داده شد که میزبان شبیه قهرمانان بازی نکرد و هنگامی قطع شد که بازیکنان غریزی بازی کردند. خوب شدند چون کریمی صبرش تمام شده بود، گل نزدند چون امثال محمد اهل پاس گل نبودند و مهم‌تر از آن مهاجمی که بوی گل بدهد درون زمین حضور نداشت.