5 روز از ماه رمضان؛ ماه آزادي ما از بند نفسانيت گذشت، ماهي كه به تعبير پيامبر اعظم(ص) بر ما سايه افكنده است: «إِنَّهُ قَدْ أَظَلَّكُمْ شَهْرٌ فِيهِ لَيْلَهًْ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ، وَ هُوَ شَهْرُ رَمَضَانَ» (كافي، 4/66) اين ماه چنان به ما نزديك است كه سايهاش را روي سر خود احساس ميكنيم. ما وارد میهماني‌اي شدهايم كه ميزبان خداوند تبارك و تعالي است، آيا شايسته است با لباس چركين و بدني كثيف و بدبو بر صاحبخانه وارد شويم، آن هم صاحبخانهاي كه وقتي ما با گناه و پليدي بر او وارد شديم، او كرم كرد، ما را پذيرفت و گناهان ما را بخشيد؟ اينكه در روايت داريم خداوند در هر شب ماه رمضان 70 هزار بنده گناهكار را ميآمرزد، حكايت از اين نكته دارد كه آنقدر حرمت اين ماه نزد خداوند متعال بالاست كه به بركت و حرمت آن همه ما را از گناه پاك ميفرمايد و ان‌شاءالله تاكنون گناهان ما را پاك كرده است اما اكنون نوبت ما كه میهمان اين ميزبان كريم هستيم است تا با تزكيه نفس، درون خود را پاكيزه كنيم و هرچه در دلمان از غير خداست، دور بريزيم. البته مقدمه آن، اين است كه درون خود را از دشمنيها، اختلافها، حسدها، حقدها و ديگر رذایل اخلاقي پاك كنيم كه اگر اين مقدمه حاصل شود كه اصلاح درون است، آنگاه نوبت به آراستگي درون به نورانيت نور الهي و بريدن از غير خدا و آراستگی به حب الهي ميرسد. 5 روز گذشت و بايد مراقب باشيم تا محروم نمانيم. شيطان كه در بند است، فقط ميماند نفسانيت كه همواره بنا دارد زندگي دنيوي و حب دنيا را در ما تثبيت كند و ما را از حضور خداوند، محجوب و محروم کند.
راه كدام است؟ رسول خدا(ص) راه را به ما نشان دادهاند: «هل منكم من يريد أن يذهب الله عنه العمى و يجعله بصيراً؟ ألا إنه من رغب في الدنيا و طال فيها أمله أعمى الله قلبه على قدر ذلك و من زهد في الدنيا و قصر أمله فيها أعطاه الله علماً بغير تعلم و هدى بغير هدايه؛ آيا در ميان شما كسى هست كه بخواهد خدا نابينايي او را برطرف كند و او را بينا گرداند؟ آگاه باشيد كه هركه به دنيا مايل شود و آرزويش در دنيا دراز باشد، خداوند هرقدر كه ميلش به دنيا بيشتر شود دلش را نابينا مىكند و كسى كه به دنيا بىميل باشد و آرزوى خود را كوتاه كند خداوند به او علم بدون تعلم و هدايت بدون راهنمایى [ديگرى] عطا خواهد كرد». (جامعالسعادات، 2/27) منظور از نابينايي و بينايي در روايت شريف نابينايي و بينايي واقعي و حقيقي است كه همان محجوب بودن از حق و رفع حجاب است. تمايل به دنيا يعني هواي نفس است كه آرزوهاي طولاني را موجب ميشود و قلب را ميميراند زيرا همواره به دنبال اغيار ميرود، اين راه دنياست كه همان نابينايي است اما راه بصيرت و بينايي باطني بيميلي به دنيا و گذر از آرزوي اغيار است كه در اين صورت چشم دل باز، شهود حق ميسر و هدايت بيپايان نصيبمان شود.
وقتش همين روزها و شب‌هاست، آیا آماده‌ایم؟!