فشار برای بدل شدن به درخشان‌ترین ستاره لیگ برتر جزیره در قیاس با آنچه سرخیو آگوئرو در سال 2007 پس از مقایسه شدن با پدرخوانده (پدرزن) خود متحمل شد چیزی نیست. معلوم است وقتي آگوئروی 19 ساله به داخل خانه دیه‌گو مارادونا می‌خرامید تا مرد جدید خانه و همسر دختر اسطوره آرژانتین جیانینا باشد، سودای بزرگی در سر داشت که در مقایسه با آن، بازی کردن برای منچسترسیتی به دست در جیب کردن و قدم زدن در پارک می‌ماند. البته تنها زمان می‌تواند به ما بگوید که آیا 38 میلیون پوندی که فیروزه‌ای‌های تازه به دوران رسیده به پای آگوئرو و اتلتیکومادرید ریختند ارزشش را داشته یا خیر؟ و آیا پولدارترین باشگاه حال حاضر لیگ برتر با سنگین‌ترین خریدش تبدیل به یک قدرت اروپایی در لیگ قهرمانان خواهد شد؟
فعلا می‌توان همین‌قدر گفت که او شور و حال کافی برای برآورده کردن انتظارات روی سکوهای سیتی را دارد اما اینکه این انتظارات تا کجا پیش خواهد رفت چیزی است که تا شروع فصل باید انتظارش را بکشیم.
چرا تصمیم گرفته‌ای در این زمان به انگلستان کوچ کنی؟
من همیشه از تماشای فوتبال انگلیس لذت برده‌ام و حتی وقتی پسربچه‌ای بیش نبودم و آرزوی درخشش در «ایندیپندنته» را داشتم چیزی به من می‌گفت که می‌توانم روزی بخت بازی در لیگ برتر را پیدا کنم. من از سرعت این لیگ خوشم می‌آید و احساس می‌کنم با سبک فوتبال اینجا سازگار باشم.
حقیقت دارد در بچگی طرفدار لیورپول بودی؟
من لیورپول را دوست داشتم و یادم می‌آید وقتی فینال لیگ قهرمانان (مقابل میلان در 2005) را تماشا می‌کردم با هر گلی که آنها را به بازی بازمی‌گرداند، فریاد شادی می‌کشیدم.
بله، من از لیورپول خوشم می‌آمد ولی اینکه بگوییم من هوادارانشان بودم، کمی زیاده‌روی است.
هر کسی به خاطر نسبت تو با پدرزنت ممکن است به وجد بیاید، از دیه‌گو مارادونا برایمان بگو.
مفتخرم که بخشی از خانواده مارادونا هستم. نه فقط به خاطر اینکه افتخارات بزرگی به‌عنوان یک فوتبالیست کسب کرده و بهترین بازیکن تمام دوران یا اسطوره آرژانتینی‌هاست بلکه چون او خصايص انسانی زیبایی دارد.
این سویه‌ای از مارادوناست که اغلب ما ندیده‌ایم. از وقتی با دختر او ازدواج کردهای بر تو چه گذشته است؟
هر وقت برای مشورت به او احتیاج دارم او آنجاست و می‌دانید که او همیشه رک و پوست‌کنده تحلیلش را می‌گوید. دیه‌گو دلش می‌خواهد اوضاع را ساده و رو به جلو به پیش ببرد. ما هر دو پیشینه‌ای فقیرانه داریم و او همیشه می‌گوید مهم‌ترین چیز این است که به یاد داشته باشیم از کجا آمده‌ایم.
تو در سن کمی ازدواج کردهای و یک پسر هم داری. آیا چنین خانواده جاافتاده‌ای برای ادامه حرفه‌ات خوب است؟
بازیکنانی که در بیرون زمین تعهدی دارند در داخل زمین هم موثرترین‌ها هستند و من در این طبقه‌بندی می‌گنجم. جیانینا زن زندگی من است و حمایت‌کننده من. او در حباب فوتبال بزرگ شده و همه چیز را درباره آن می‌داند که این کمک بزرگی به من می‌کند.
وقتی مردم تو را با مارادونا قیاس می‌کنند چه احساسی به تو دست می‌دهد؟
فقط می‌توانم بخندم چون این بچه‌ها درست نمی‌دانند، دارند چه می‌گویند. دیه‌گو یکی‌یکدانه است، مردی همیشه بزرگ که هیچگاه قابل قیاس نیست. می‌دانم که می‌توانم خوب بازی کنم ولی نمی‌گویم که من مارادونای جدید هستم. او توپ که زیر پایش قرار داشت یک جادوگر می‌شد و هم‌تیمی‌هایش را مطلقا افسون می‌کرد. هیچکس، تکرار می‌کنم هیچکس نمی‌توانست آرژانتین و ناپولی را در آن سال‌ها مثل او متحول کند.
ولی تو باید دست‌کم درک کنی که مردم چرا این مقایسه را می‌کنند. فکر نمی‌کنی سبک بازی‌تان به هم شبیه باشد؟
قطعا ما یک جور گرایش به بازی داریم. ما همیشه دنبال خلق کردن، ریسک کردن و ایجاد اتفاقاتی در یک‌سوم هجومی هستیم. هر دوی ما عاشق دریبل زدن، سرعت دادن به بازی و واکنش سریع در زمین هستیم. موارد دیگری هم هست از جمله اینکه هر کدام‌مان با نهایت احساسات بازی می‌کنیم و هر کدام‌مان با میل شدید به پیروزی به جلو حرکت می‌کنیم. همچنین همه حرفه‌ای‌های آرژانتین بشدت رقابتی‌اند. با همه این حرف‌ها ماردونا نابغه‌ای بود که من فقط می‌توانم حسرت مثل او بودن را بخورم.
بازی کردن برای ماردونا در جام‌جهانی 2010 عجیب نبود؟
در خانه ما با هم فامیل هستیم ولی وقتی او سرمربی آرژانتین بود، مساله کاری بود و من بازیکنش محسوب می‌شدم. وقتی از من می‌خواست بازی کنم دیگر مساله بازی کردن برای مارادونا نبود بلکه برای کشورم بود. تفکیک این دو احساس کار آسانی بود.
راست است که تو تقریبا به یوونتوس پیوسته بودی؟
مدیربرنامه‌ام به من گفت مباحثاتی با یوونتوس داشته است ولی من گذاشتم همه مسائل مختلف را بررسی کند. من دلم می‌خواهد روی فوتبال تمرکز کنم و می‌گذارم دیگر آدم‌ها دلمشغول پول و نقل و انتقالات باشند.
حالا که در منچسترسیتی هستی به دنبال چه می‌گردی؟
مشخص است که بردن جام‌ها. من هنوز جام‌جهانی، لیگ قهرمانان یا یک قهرمانی بزرگ اروپایی را نبرده‌ام (البته به جز لیگ اروپا) این چیزی است که برایش حرص و جوش می‌زنم و نه به‌عنوان یک بازیکن عادی تیم بلکه به‌عنوان یکی از چهره‌های مسؤول تیم. هر قدر که سنت بیشتر می‌شود نیاز بیشتری به اضافه کردن به مدال‌هایت حس می‌کنی و فکر می‌کنی باید ردی بگذاری که هیچکس نتواند درباره‌اش بحث کند. گام بعدی در سابقه‌ام قرار است مهم‌ترین گام باشد. من می‌خواهم قدری تاریخ‌سازی کنم و ساعت در حال تیک‌تاک کردن است.
خودت را چطور بازیکنی توصیف می‌کنی؟
همیشه دنبال هیجان و رفتن به پیشواز یک حریف و شکست دادن او بوده‌ام. مواجه کردن خودم با رقیبی بزرگ‌تر و سخت‌تر که بهترین عملکرد من را موجب شود. قصد ندارم تا آنجا پیش بروم که بگویم هدفم خرد کردن یارگیرم است ولی یک چیزی شبیه آن. دلم می‌خواهد هیجان درست کنم و احساس هیجان هم بکنم. فوتبال مشغله‌ای است که تا سرحد مرگ جدی است و همواره حجم زیادی از جدیت با من است ولی نه به این معنی که از حرفه‌ام لذت نبرم.
آماده برداشتن گام بعدی در حرفه‌ات هستی؟
چنین اعتقادی دارم. در ذهنم تردیدی ندارم که تربیت فوتبالم در اتلتیکو بسر رسیده است چون حالا بیش از قبل تیم‌مدار شده‌ام. آگاهی‌ام نسبت به آنچه در پیرامونم (در زمین) می‌گذرد، افزایش پیدا کرده است و از نظر تاکتیکی تیزتر شده‌ام. تبدیل به یک یار هجومی جاافتاده‌تر شده‌ام و حرکاتم هوشمندانه‌تر شده‌اند با این حال هنوز جای زیادی برای پیشرفت دارم.