ضدحسد، نصيحت است كه عبارت است از: دوست داشتن خير و نعمتى كه صلاح بوده باشد از براى مسلمين. و خلاصه آن خيرخواهى ايشان است. و آن از «معالى» صفات، و «شرايف» ملكات است. و هركه طالب خير و خوبى از براى مسلمانان بوده باشد، در هر خيرى كه به ايشان برسد شريك است. يعنى ثواب او مثل ثواب كسى است كه آن خير را رسانيده است. و از اخبار، ثابت مى شود : «هر كس به سبب اعمال صالحه، به درجه نيكان نرسد ليكن ايشان را دوست داشته باشد، در روز قيامت با ايشان محشور خواهد شد». همچنان كه وارد شده است: «المرء يحشر مع من احب» يعنى: «هر كسى محشور خواهد شد با آنكه دوست دارد». شخصى به حضرت پيغمبر- صلى‌الله عليه و‌آله- عرض كرد: «قيامت چه وقت است؟ حضرت فرمود: چه آماده كرده‌اى از براى آن؟ عرض كرد : نماز و روزه بسيار مهيا نكرده‌ام و ليكن خدا و رسول او را دوست مى‌دارم. حضرت فرمود: هر كه را دوست دارى با او خواهى بود». و اخبارى كه در مدح خيرخواهى بندگان خدا رسيده، بسيار و خارج از حيز شمار است. از حضرت رسول- صلى‌الله عليه و‌آله - مروى است : عظيم‌ترين مردم از جهت منزلت در نزد خدا در روز قيامت، راه‌روترين ايشان است در زمين از جهت خيرخواهى خلق خدا». و نيز آن حضرت فرمودند : «بايد هر يك از شما خيرخواه برادر دينى خود باشد، چنانكه خيرخواه خود است». و از حضرت امام جعفر صادق- عليه‌السلام- مروى است : بر مومن واجب است خيرخواهى برادر مومن خود در حضور و غياب او». و حضرت پيغمبر- صلى‌الله عليه و‌آله- فرمود: «هر كه سعى كند در حاجت برادر مومن خود، و نصيحت خيرخواهى او را نكند، به خدا و رسول او خيانت کرده است». و در حديثى ديگر از حضرت صادق- عليه‌السلام- وارد است: «خدا خصم او خواهد بود». شخصى روايت مى‌كند : «در خدمت حضرت رسالت پناه نشسته بودم، آن جناب فرمودند: حال، شخصى بر شما وارد مى‌شود كه از اهل بهشت است. پس مردى از انصار درآمد كه آب وضو از محاسنش مى‌چكيد، سلام كرد و مشغول نماز شد. و فرداى آن روز نيز آن سرور، اين سخن را فرمود. باز همان مرد درآمد. و روز سوم باز به همين دستور. چون آن حضرت از مجلس برخاستند يكى از صحابه از دنبال آن مردانصارى رفته 3 شب در نزد او به‌سر برد ولى از او بيدارى و عبادتى نديد جز آنكه چون به جامه خواب گرديدى ذكر خدا كردى، و همچنان خفته بود تا براى نماز صبح برخاستى. و‌ليكن از وى جز سخن خير نشنيدى. آن صحابه گويد: چون 3 شب گذشت وى را گفتم: من از پيغمبر - صلى‌الله عليه و‌آله- در حق تو چنين سخنى شنيدم...
.. خواستم كه: بر عمل و عبادت تو مطلع گردم، ولى از تو عمل بسيارى نديدم، بگو ببينم چه چيز تو را به اين مرتبه رسانيده و از اهل بهشت گردانيده است؟ انصارى گفت: غير از آنچه ديدى از من بندگى به تقديم نمى‌رسد، جز آنكه بر احدى از مسلمانان در خودغشى نمى‌بينم، و بر خير و خوبى كه خداى- تعالى- به وى عطا كرده باشد حسدى نمى‌برم. آن شخص گفت: اين است كه تو را به اين مرتبه رسانيده است. و اين صفتى است كه: تحصيل آن از ما بر نمى‌آيد». مروى است كه: «حضرت موسى- على‌نبينا و عليه‌السلام- مردى را در زير عرش ديد، آرزوى مقام و مرتبه وى را نموده گفت: يا رب! چرا و به چه عمل بدين مرتبه رسيده كه در سايه عرش تو آرميده؟ خداى - تعالى - فرمود كه: «وى بر مردمان حسد نمى‌برد». و مخفى نماند كه غايت خيرخواهى و نصيحت آن است كه: آنچه از براى خود دوست داشته باشى از براى برادر دينى خود نيز همان را دوست بدارى. همچنانكه در احاديث بسيار به آن تصريح شده.
مرحوم ملا احمد نراقی(ره)
کتاب شریف «معراج‌السعادهًًْْ»