بارسلونا ابرجام را در ساعت کم‌نظیر یک بامداد پنجشنبه (به وقت اسپانیا) بالا برد. در ورزشگاهی که سراسر پایکوبی بود. فقط چند توریست از این قاعده مستثنا بودند (بالاخره ماه آگوست است و فصل تعطیلات اسپانیایی) و بازیکنان رئال مادرید که به شکل مشکوکی غیبشان زد و در رختکن ولو شدند (چه از نظر فیزیکی و چه به لحاظ اخلاقی) و شاید در این شش و بش بودند که بالاخره چطور می‌توانند بر خصمشان برتری یابند. به‌طور سنتی، مادرید در این رقابت خاص (سوپرجام) دست بالاتر را نسبت به بارسا داشت و اطلاق لفظ «پکنیتو» - یا کم‌اهمیت – به این جام توسط مورینیو در کنفرانس خبری پس از مسابقه یعنی اینکه او معنی حرفی را که زده نمی‌فهمد (چون با این حرف افتخارات خود رئال‌مادرید در سوپرجام را زیر سوال برد، آنها در هر 4 ال‌کلاسیکوی قبلی فینال سوپرجام، بارسا را شکست داده بودند!) و این فقط یک ژست زشت و کوچک دیگر از مردی بود که بیش از پیش در کنترل زبانش و پذیرفتن محترمانه شکست ناتوان نشان می‌دهد. با اینکه او این 2 مسابقه را بشدت جدی گرفته بود و تیمش هم در رفت و برگشت برتری داشت اما حالا مورینیو حرفی خلاف باورش می‌زند. اما در آن طرف زمین انگار مسی از گل زدن به ایکر کاسیاس خوشش می‌آيد چون حالا در 15 ال‌کلاسیکو 13بار دروازه کاسیاس را گشوده است. حتی با اینکه کاتالان‌ها با تمام سیلندرهایشان حرکت نمی‌کردند- که به خاطر کوتاه‌تر بودن تمرینات پیش‌فصل آنها و همین‌طور انگیزه‌های کمرنگ‌ترشان نسبت به مادریدی‌ها برای یک جام کم‌اهمیت (به تعبیر مورینیو) بود- با این وجود باز هم در مجموع 5 بر 4 پیروز شدند و نمایشی زیبا از کارآیی ضربات آخر ارائه دادند. البته شواهد حاکی از آن است که رئال‌مادرید هنوز خوی خصمانه فصل پیش خود را در ال‌کلاسیکو از دست نداده است اما سوپرجام اسپانیا که اغلب مثل جام خیریه لیگ برتر انگلستان، مساله‌ای درجه 2 محسوب می‌شد تبدیل به مساله حیاتی در آغاز فصلی شده که از راه می‌رسد و این به «برتری روانی» تیم برنده این جام در ادامه فصل تعبیر می‌شود نه اینکه 2 حریف سنتی بر آن باشند که این عنوان را با قهرمانی لالیگا مقایسه کنند. در این‌‌مورد، برخلاف مواجهه‌های اندک گذشته‌شان، پیش‌بینی اینکه 2 تیم تا آخر فصل پیش رو دوباره برای عناوین بزرگ مبارزه خواهند کرد، آپولو هوا کردن نیست. به‌رغم مشت‌پرانی‌های آخر بازی برگشت در نوکمپ- که واقعا هم هیچ کلاسیکویی بدون همین چک و لقدها و درگیری‌های شفاهی کامل نمی‌شود– این 2 بازی در مجموع حقیقتا زیبا بودند و نمایش فوتبال و عزم و اراده با بالاترین کیفیت و درجه خود را به معرض دید گذاشتند، یعنی همان چیزی که پیش از فصل برای داغ کردن لالیگا لازم است.
لالیگا در محاق
اما در بیرون زمین سوپرجام، به نظر می‌رسد شور و حرارت نبرد «بارسا – رئال» تاثیری روی تعطیلی احتمالی هفته اول لالیگا نگذارد. آفه (AFE، اتحادیه بازیکنان اسپانیایی) تصمیم گرفته‌اند که علیه فقدان تضمین‌های لازم برای پرداخت حقوق بازیکنان اعتصاب کنند اما ناتوانی «آفه» در به توافق رسیدن با LFP (سازمان لیگ‌های اسپانیا) به این معنی است که کل بازی‌های این هفته و همین‌طور تمام مسابقات دوستانه هم تعطیل خواهند شد و هفته دیگر هم وضع به همین منوال است. بازگرداندن افتتاحیه لالیگا به حالت عادی کاري سخت است مگر آنکه در آخرین دقایق معجزه‌ای رخ دهد تا بلکه بزرگ‌ترین لیگ دنیا راه فراری پیدا کند تا 2 هفته از دیگر لیگ‌ها عقب نماند و تعطیلات کریسمس فدای این تاخیر نشود.
نادال: مسائلي مهم‌تر از برد و باخت هست
رافائل نادال، تنیسور صاحبنام اسپانیایی که در مسابقات مسترز سینسیناتی حضور دارد، ترجیح می‌دهد به اتفاقاتی که در پایان دیدار برگشت سوپرکاپ اسپانیا میان بازیکنان 2 تیم بارسلونا و رئال‌مادرید رخ داد، بیش از پیش بها داده نشود. نادال در صحبت‌هایی اعلام کرد: «مسائل مهم‌تری از برد و باخت در زندگی است». او در جریان این مسابقات مسترز در پاسخ به سوالی درباره رفتار ژوزه مورینیو، مربی رئال‌مادرید با تیتو ویلانووا، مربی بارسا گفت: «اینها اتفاقاتی است که در جریان بازی رخ می‌دهد. من در این‌باره اظهارنظر نمی‌کنم. در چنین سبک بازی‌هایی، فشار فراوانی بر جریان بازی حکمفرماست ولی فوتبال یک ورزش است و نه چیز دیگر. چیزهای مهم‌تری از برد و باخت در زندگی وجود دارد». گفتنی است که رافائل نادال یکی از طرفداران پروپاقرص فوتبال و یکی از هواداران سرشناس رئال‌مادرید است.