1-
در 27 مهرماه سال 85، ششمین دوره لیگ برتر، هفته ششم، دقیقه 62 سعید مظفری‌زاده در یک تصمیم بحث‌برانگیز فرشید کریمی را از زمین اخراج کرد تا علیرضا حقیقی، دروازه‌بانی که خبرنگاران نزدیک به پرسپولیس از او به عنوان یک پدیده یاد می‌کردند، وارد زمین شود. خطای کریمی که بعدا مشخص شد برخوردی با احمد مومن‌زاده نداشت، علاوه بر اخراج او یک ضربه پنالتی را هم نصیب سایپا کرد. علی دایی «مربی - بازیکن» آن روز سایپا خودش پشت توپ ایستاد تا با زدن گل دوم و پیمودن نیمی از چمن ورزشگاه و گره کردن مشتش به آسمان نشان دهد چقدر به پیراهن تیم سابقش ارادت دارد! دایی ضربه را زد اما پدیده توپ را گرفت. 45 هزار هوادار به مدت 5دقیقه یکصدا نام علیرضا حقیقی را فریاد می‌زدند چون او پنالتی علی دایی را گرفته بود؛ همویی که پس از گل نخستش در نیمه اول با شادی غیرمنتظره‌اش، هواداران قرمز را حسابی به خشم آورده بود. اگرچه روی جاگیری غلط حقیقی در دقیقه 84 دایی سرانجام گل دومش را زد و با شادی بی‌حد و حصرش روی اعصاب تماشاگران رژه رفت اما آن بازی با تساوی 2 بر 2 تمام شد. آنچه پس از این تساوی بیشتر روی خروجی رسانه‌ها خودنمایی می‌کرد مانور روی پسری بود که بعدا خودش، خودش را پسر پرسپولیس خواند. آن موقع می‌گفتند سرانجام پرسپولیس موفق شده از تیم پایه خود یک دروازه‌بان پرورش دهد که بزودی جانشین عابدزاده رویایی می‌شود.
2-
حالا 5 سال از آن شب نسبتا گرم می‌گذرد. از آنجایی که ما از حافظه تاریخی ضعیفی برخورداریم و همانطور که خوب فراموش کردیم دایی پس از گلزنی به پرسپولیس چگونه با حرارت و کاملا عامدانه هواداران سرخ را آزار داد (در صورتی که می‌توانست دست‌کم کمی خویشتنداری کند همان کاری که میثم بائو کرد) همانطور که فراموش کردیم خیلی از آزارهای پیشین را حالا هم فراموش می‌کنیم قرارمان چه بود و اصولا باید علیرضا حقیقی پس از 5 فصل به چه جایگاهی می‌رسید و نرسید. تنها پیشرفت حقیقی جوان در نوع آرایش مو، نوع خودرو، مبلغ قرارداد و افزایش حواشی‌اش بود. بی‌انصافی است اگر عدم نتیجه‌گیری قرمزها در لیگ یازدهم را تمام و کمال به گردن حقیقی بیندازیم اما او در این 4 بازی روی هم رفته 4ری‌اکشن مفید انجام داد؟ استیلی در همه خطوط دست به تغییرات وسیعی زد؛ از شیث گرفته تا مازیار و نوری را از ترکیب اصلی بیرون گذاشت اما همچنان به گلر نخست تیمش مومن ماند اما نتیجه چه بود؟ حقیقی در کرمان 2گل خورد که قطعا اگر یک دروازه‌بان خوب و مطمئن با آمادگی تنها 50 درصد در زمین حضور داشت بعید بود آنها را بخورد.
3 –
تعداد مخالفان نوع گزارش‌گری جواد خیابانی برتری قابل توجهی به هوادارانش دارد اما در معدود دفعاتی که این گزارشگر غالبا محتاط، از پیله ثناگویی خارج شد و پس از شکست تحقیرآمیز برابر شهرداری یک جمله انتقادی را متوجه حقیقی کرد، شاهد مصاحبه قطوری از سوی گلری بودیم که تیمش را بازانده بود و عوض معذرت از هواداران، علیه خیابانی شدیدترین الفاظ را به کار برد. باشگاه پرسپولیس که با کاشانی داعیه فرهنگی بودنش را بیشتر از هر زمان دیگری به رخ می‌کشد هیچ واکنشی به این مصاحبه مشمئزکننده نشان نداد. جایزه دُر افشانی مرد تقریبا نامطمئن حضور دوباره درون دروازه پرسپولیس بود. او گفته بود؛ من دروازه‌بان اول پرسپولیس بودم، هستم و خواهم بود. گویا خیالش از جای دیگری راحت است که با حضور معمارزاده اینچنین توانایی‌های کمتر بروز داده‌اش را به حراج می‌گذارد.
4-
فارغ از اینکه درد این پرسپولیس کجاست، کی درمان می‌شود، چه زمانی اوج می‌گیرد یا به حضیض می‌رسد یک اصل از هم اینک قابل برداشت است؛ «پسر پرسپولیس» نه‌تنها هرگز جانشین احمدرضای بزرگ نخواهد شد بلکه از حیث اخلاقی به مثابه همان شیث است که تنها تصمیم صحیح دایی به خروج او منجر شد. حافظه تاریخی ما این روزها تنه به تنه حافظه یک‌آبزی می‌زند با این تفاوت که ماهی‌ها نه دغدغه فوتبال دارند و نه طرفدار محبوب‌ترین تیم ایران‌اند که دروازه‌بانش پس از 5 سال پیشرفت معکوس داشته است.