عبدالباری عطوان*: نمی‌دانستیم که نوار غزه به کشوری بزرگ تبدیل شده و تنها وقتی این امر را فهمیدیم که دلهره محافل و سران اسرائیل و آمادگی آنها برای تجاوز به غزه را شاهد بودیم. این آمادگی و تهیه مقدمات بعد از حملات 5 روز اخیر با مدرن‌ترین جنگنده‌های اف 16 ساخت آمریکا و فراخوانی 40 هزار نیروی احتیاط صورت گرفت. سران اسرائیل به‌خوبی درک می‌کنند که تجربه جنگ‌های گذشته آنها از جمله در سال‌های 2009 و 2012 میلادی نتایج منفی در سطوح سیاسی و نظامی برای آنها به همراه داشت و به اهداف خود نرسید. جنبش حماس و دیگر گروه‌های مقاومت فلسطین چیزی برای از دست دادن در این رویارویی ندارند؛ زیرا نوار غزه از طرف مصر و رژیم اسرائیل محاصره شده و در وضعیت معیشتی ناگواری بسر می‌برد و جنبش حماس همه ابتکارعمل‌های ممکن را برای شکستن محاصره ارائه کرد و از جمله قدرت را بدون قید و شرط به محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین داد اما با این وجود نیز محاصره و گرسنگی مردم غزه ادامه یافت و تشکیلات خودگردان حقوق بیش از 40 هزار کارمند در غزه را برای هفتمین ماه پرداخت نکرده است. این اصرار برای وارد کردن بالاترین میزان زیان روحی و معیشتی به مردم غزه، آنها را به شیرانی مبدل کرد که برای دفاع از آبرو و حیثیت خویش در مقابل این تجاوزگری اسرائیلی و عربی مشترک علیه خودشان تا سرحد مرگ تلاش خواهند کرد و هدف از این تجاوزگری مشترک همچنین تلاش برای اهانت به مردم غزه و سوق دادن آنها به دست کشیدن از مقاومت مشروع آنها است. نمی‌دانیم که جنبش حماس و جنبش جهاد اسلامی چه برگه‌های برنده‌ای در چنته خود دارند اما در مقایسه با تجربه دو جنگ گذشته، موشک‌های مقاومت به قلب تل‌آویو و شهر اشغالی قدس خواهند رسید و میلیون‌ها صهیونیست را به پناهگاه‌ها خواهند فرستاد و سامانه ضدموشکی «گنبد آهنین» نیز نخواهد توانست از آنها محافظت کند. اگر گنبد آهنین توانسته باشد با برخی از موشک‌ها مقابله کند به طور قطع نخواهد توانست جلوی «تونل‌ها» را بگیرد که صهیونیست‌ها را وادار به هزاران بار حساب و کتاب درباره آن کرده است و نظامیان رژیم اسرائیل از احتمال امتداد آنها از نوار غزه تا عمق شهرک‌های صهیونیست‌نشین سخن می‌گویند. جنبش حماس تجربیات مهندسی در این میدان را از حزب‌الله لبنان در جنوب لبنان یاد گرفته است. اولین دستاورد آن نیز ربودن گلعاد شالیت نظامی رژیم اسرائیل از پایگاهش در نزدیک گذرگاه کرم ابوسالم در جنوب غربی نوار غزه بود. مسؤولان مصری رژیم اسرائیل را همپیمانی راهبردی می‌دانند. رئیس دستگاه اطلاعاتی مصر چند روز پیش در جریان سفر محرمانه‌اش به تل‌آویو، بر این امر تاکید کرد. مصر نمی‌تواند میانجیگری قابل قبولی (بین نوار غزه و اسرائیل) باشد. اسحاق رابین و سران کنونی رژیم اسرائیل آرزوی غرق شدن غزه و ساکنان آنها در دریا و نجات نیافتن آنها را ندارند اما غافل از این هستند که رابین مرد و آرزوهایش را به گور برد و دیگر سران این رژیم هم خواهند مرد و غزه مقاوم و پایدار و استوار باقی خواهد ماند. مسؤولان مصری همه تونل‌های بین نوار غزه و خاک این کشور را منهدم کردند؛ تونل‌هایی که برخی از آنها برای انتقال سلاح‌های پیشرفته به گروه‌های مقاومت به کار می‌رفت تا بتوانند به نیابت از امت اسلامی در مقابله با هرگونه تجاوزگری رژیم اسرائیل از خود دفاع کنند. مصر گذرگاه رفح در مرز خود با غزه به عنوان تنها گذرگاه بیش از2 میلیون مسلمان در غزه را از آغاز سال جاری بسته است و تنها برای ساعات اندکی برای وضعیت‌های اضطراری و موارد خاص باز می‌کند. جنبش حماس باید هرگونه همکاری برای میانجیگری مصری را تنها بعد از رفع محاصره غزه از سوی مسؤولان مصری قبول کند. همین امر درباره کابینه نتانیاهو نیز صدق می‌کند و آتش‌بسی برای آتش‌بس نیست. نتانیاهو تهدید می‌کند که ساختار زیربنایی گروه‌های مقاومت در غزه را ویران خواهد کرد. این ساختارهای زیربنایی چیست؟ آیا آسمانخراش‌ها هستند یا تاسیسات هسته‌ای یا کارخانه‌های تولید هواپیما و تانک و توپ‌های سنگین یا تنها نیروگاه برق نیمه خاموش به خاطر کمبود سوخت به علت محاصره غزه یا تاسیسات تصفیه فاضلاب زنگ‌زده؟ از نتانیاهو می‌پرسیم که طرح‌های تو بعد از تجاوز به غزه چیست؟ ما می‌دانیم که جرات باقی ماندن در غزه را نخواهی داشت. چه کسی در صورت از بین بردن فرضی جنبش حماس بر غزه حکومت خواهد کرد؟ آیا محمود عباس می‌تواند این خلأ را پر کند؟ آیا تجربه تشکیلات خودگردان و نیروهای امنیتی فاسد آن در غزه بار دیگر تکرار خواهد شد؟ امتحانش ضرر ندارد، خواهیم دید. نتانیاهو برای خودش و همسایه مصری‌اش چیزی به اسم هرج و مرج به همراه خواهد آورد.
*کارشناس برجسته مسائل خاورمیانه