اي سجود باشکوه و اي نماز بي‌نظير
اي رکوع سربلند و اي قيام سر به زير
در هجوم بغض‌ها اي صبور استوار
در ميان تيرها اي شکست‌ناپذير
شرع را تو رهنما، خلق را تو رهگشا
عشق را تو سرپناه، مرگ را تو دستگير
فرش آستانه‌ات بوريايي از كرَم
تخت پادشاهي‌ات دستبافي از حصير
کيست اين يگانه‌مرد اين غريب شب‌نورد
اينکه آشناي اوست هم صغير و هم کبير
کاش قدر سال بود آن شب سياه و تلخ
آسمان! تو غافلي زان طلوع ناگزير
بعد از او نه من نه عشق از تو خواهم
اي فلک
يا ببندي‌ام به سنگ يا بدوزي‌ام به تير
دست بي‌وضو مزن بر ستيغ آفتاب
آي تيغ بي‌حيا! شرم کن وضو بگير
لختي اي پدر درنگ پشت در نشسته‌اند
رشته‌هاي سرد اشک کاسه‌هاي گرم شير... .
سعيد بيابانكي