با تو هستم ارکان هدایت، علی جان! راحت شدی مولا از دست این روزگار. بگذار بدون تو دنیا به کوفیان سخت بگذرد. ابن‌ملجم اگر چه فرق تو را شکافت اما زخم بر پیکر عدالت نشاند. ابن‌ملجم، قصاص شد اما هنوز بی‌عدالتی قصاص نشده است. تیز باید کرد دگر بار ذوالفقار را که هنوز می‌خواهند بوزینه‌بازی کنند آقازاده‌ها. به جای استمرار تو، ای علی! دنبال تکرار کوفه‌اند. آنان که کارگزاران جمل می‌خوانیمشان، علیه مردی از سلاله تو، نامه سرگشاده می‌نویسند. گمان کردند چون ما هم رهبری از تبار علی داریم، پس لابد اینجا کوفه است. علی جان! ما زخم‌خورده‌ایم. زخم‌خورده همان ضربت. حالا دیگر تو به شهادت رسیده‌ای، رستگار شده‌ای اما کوفیان به قول خودت باید دنبال بدتر از تو بگردند و تو در بهشت، دنبال بهتر از کوفیان. تحقق پیدا کرد آنچه گفته بودی. تمام شد درددل کردن با چاه. ناله‌های شبانه. دیگر نمی‌خواهد «ایَنَ عمار» بگویی. لازم نیست. می‌توانی سر بر سینه رسول خدا بگذاری و دمی بنشینی کنار زهرا. امت تو فاطمه بود. راحت شدی مولا. دنیایی که قدر تو را نداند، گیر آقازاده معاویه می‌افتد. حق این دنیا همین است. بر کوفیان، معاویه و یزید و کاخ سبز دمشق و بنی‌امیه و بنی‌عباس باید حکم برانند. لیاقت علی را ندارند. بنی‌فتنه. بنی‌ثروت. بنی‌قدرت. کوفه‌ای که قدر تو را نداند، باید ببیند این روز را. کسی که بی‌وفایی کند، بی‌وفایی می‌بیند. هیچ جا اندازه کوفه بی‌وفایی ندید. این حق کوفه است. هزینه ندانستن قدر علی بالاست. عدل علی را تاب نیاوری، باید گیر ظلم یزید بن معاویه بیفتی. آقازاده بوزینه‌باز. هنوز هم بوزینه‌باز. اهالی تبعیض. خاندان اشراف. یتیمان کوفه حالا باید قدر تو را بدانند. تازه دارند می‌فهمند مرد مهربان نیمه‌شب‌ها تو بودی و تو بودی که برای‌شان شیر می‌آوردی. نمی‌دانم آن 25 سال بر تو بیشتر سخت گذشت یا این 5 سال که عمر تو در نبرد با فتنه گذشت. سکوت تو مثل جنگ تو، به خاطر انقلاب محمد بود اما سکوت بعضی‌ها مثل جنگ بعضی‌ها مثل فتنه‌آفرینی‌شان، به خاطر منافع خودشان است. این تو بودی که هم احترام رای مردم را نگه می‌داشتی و هم حافظ آرایشان بودی اما عده‌ای شمشیر کشیدند و هنوز هم می‌کشند علیه رای ملت. ناکث و مارق هنوز هم هست. ناکثینی که سابقه طلحه را ندارند اما بیش از زبیر، «ناگفته» دارند از سوابق خود. «ناگفته‌های محرمانه». اسرار. اسرا را ما با نامه‌نگاری آزاده کردیم. خرمشهر را ما با نامه‌نگاری آزاد کردیم. شهدا را ما با نامه‌نگاری به درجه رفیع شهادت رساندیم. انقلاب اسلامی را ما با نامه‌نگاری به پیروزی رساندیم. نه ملتی بود و نه ولایتی و نه خمینی و نه خامنه‌ای. فقط ما بودیم. غافل از اینکه آزادی اسرا هم مثل فتح خرمشهر، کار خدا بود. تاثیر نامه‌نگاری ناکثین در جام زهر بود. در فتنه. اینجا بود که جواب داد نامه بعضی‌ها. من اتفاقا شک در خداباوری ناکثین دارم. مردان خدا تواضع دارند. علی جان! تو می‌گفتی «انا عبدک الضعیف» و از همان سلاله پاک و مطهر تو خمینی و خامنه‌ای، دست پروردگار را در آسمان حماسه‌ها رصد می‌کنند اما بعضی‌ها غرور دارند و به جای دوستی ماه که ادعا می‌کنند، حب جاه دارند. حب ثروت. حب قدرت. حب صندلی. حب ما بودیم و مابقی طفیلی ما بودند. من یقین دارم در جنگ بادوستان سابق، سخت بود کار علی. حتی سخت‌تر از كار آخرین رسول. ناله علی از دست نامه‌های اطرافیان بود. سخت بود کار تو ای علی جان! جنگ با کسانی که دوستت بودند، پشت سرت نماز می‌خواندند، تو را به دوستی قبول داشتند اما به اولی الامری، نه! تو را فقط به امامت جمعه قبول داشتند اما به ولایت دیگر ایام هفته و روزگار فتنه، نه! با کسانی که دیروزشان بهتر از امروزشان بود و فردایشان بدتر از امروزشان، اگر که مصاف در شهر کوفه باشد، دشوار می‌شود کارها. جنگ، نه با السابقون که با سابقه‌دارها. با ناکثین، با مارقین. با کسانی که ولایت تو را و عدالتت را، نه به شرط مصلحت اسلام که به شرط منفعت خود قبول داشتند. کسانی که محمد را بدون تو می‌خواستند. تو را بدون عدالت. عدالت را بدون تو. فتنه‌های تو در تو. فتنه‌های پیچ در پیچ. فتنه‌های رنگارنگ. داشتی با دشمن می‌جنگیدی و چیزی نمانده بود تا فتح که زبانه کشید آتش فتنه از جبهه خودی و قرآن، سرگشاده روی نیزه رفت. تو اما بی‌توجه به مسجد ضرار و اصحاب ضرار و سابقه ضرار و نامه ضرار، کور کردی چشم فتنه را... اما حالا ذوالفقار، مسجد کوفه، محراب و خانه‌ات، حتی مرغابی‌ها دارند تو را می‌خوانند. کوفه حالا قدر تو را می‌داند. کوفه باید سر و کارش به جای «حسنین» با آقازاده‌های معاویه بیفتد، تا بفهمد که بود علی. چه بود عدل.
***
ای ابوتراب! ای قدر شب قدر! ای محتوای عبادت! ای باطن بندگی! مردی از تبار تو، اینک رهبر ماست. از تو الگو می‌گیرد و بی‌اعتنا به جبهه فتنه، می‌خواباند فتنه را. خامنه‌ای از سلاله عدل است و دشمنانش از همان تیره که دشمنی ورزیدند با تو اما نسب ما به کوفه بازنمی‌گردد. ما اهل کوفه نیستیم. ما اهل کوفه نیستیم، تو تنها بمانی. ما اهل کوفه نیستیم، فرزندت تنها بماند. ما شیعه تو هستیم و آماده‌ایم تا از بی‌عدالتی، انتقام بگیریم. دنیایی دارد این روزها با زبان بی‌زبانی، تو را می‌خواند. کوفه دنیای خودش را داشت اما دنیای امروز، کوفه نیست.