آیا تا حالا واژه «جام‌جهانی بی‌خانمان‌ها» به گوشتان خورده؟ یک تورنمنت یا جام‌جهانی کوچک با استعدادهای فراموش شده؟ آنهایی که شاید اگر به‌اندازه یک‌صدم توجهات بی‌موردی که به یاوه‌گویی‌های مورینیو یا ناکامی‌های تکراری آرسن ونگر می‌شود به آنها می‌شد حالا در گوشه‌ای از این جهان به خاطر نبوغ ذاتی فوتبالشان می‌توانستند در ماشین‌های لوکس و ویلاهای مجلل زندگی کنند نه اینکه واژه بی‌خانمان را به دوش بکشند. درست در اواخر ماه آگوست، آن زمانی که مرکز توجهات رسانه‌ها به سمت و سوی تعطیلی لالیگا، شورش در لندن و پانتومیم‌های مضحک آقای خاص معطوف شده در گوشه‌ای از پاریس چیزی حدود 500 ستاره خیابانی فوتبال اعم از
مرد و زن در تورنمنتی به نام «Homeless world cup» که به نوعی همان فوتبال خیابانی است دور هم جمع می‌شوند تا ناب‌ترین فوتبال فانتزی را در مستطیلی به ابعاد یک سالن کوچک به نمایش بگذارند. اگر قرار باشد به تاریخچه این رقابت‌ها اشاره کنیم باید به سال 2001 نقب بزنیم؛ زمانی که کیپ‌تاون آفریقای جنوبی پذیرای «انجمن جهانی روزنامه‌های خیابانی» بود [روزنامه‌های خیابانی را می‌توان اینگونه تعریف کرد: «نشریاتی که به دست فرودستان جامعه غرب و طبقه روبه پایین یا همان بی‌خانمان‌ها که در گوشه و کنار خیابان یا زیر معابر عمومی اسکان دارند، می‌رسد. صفحات این روزنامه‌ها بیشتر به اطلاعاتی درباره پیدا کردن موقعیت‌های شغلی اختصاص می‌یافت.] و در آن کنفرانس «هارالد اسمید» سردبیر روزنامه خیابانی مگافون در استرالیا و «مل یونگ» موسس شرکت «انتشارات بزرگ اسکاتلند» بر سر طرحی به نام جام‌جهانی بی‌خانمان‌ها به توافق رسیدند.
نخستین دوره این رقابت‌ها 18 ماه بعد در شهر «گراز» استرالیا برگزار شد و آخرین آن هم سال گذشته در ریودوژانیروی برزیل بود. امسال نیز پاریس با تمام زیبایی‌هایش میزبان نهمین دوره این رقابت‌ها خواهد بود. در نخستین دیدار این تورنمنت پرتغالی‌ها برابر خروس‌های میزبان و در نزدیک‌ترین منطقه به برج ایفل به رقابت پرداختند. میهمان ویژه دیدار افتتاحیه کسی نبود جز «امانوئل پتی» مردی که در فینال جام‌جهانی 98 فرانسه یکی از 3 گل قهرمانی خروس‌ها را به ثمر رساند. این رقابت‌ها با یک دقیقه سکوت به احترام قربانیان حادثه 22 جولای نوروژ آغاز شد. در این بازی‌ها قرار است
64 تیم شرکت کنند که 16 تیم آن را فوتبالیست‌های زن خیابانی شکل داده‌اند. در همین‌باره «مل یانگ» اهداف برگزاری این تورنمنت را اینگونه شرح می‌دهد: «این اتفاق و گردهمایی افرادی که از لحاظ معیشتی با مشکل مواجه‌اند ولی در وجودشان نبوغ سرشاری از فوتبال دارند، موجب می‌شود تا دیگر فکر نکنند فراموش شده‌اند، آنها می‌توانند در یک تورنمنت معتبر با رقابتی سالم به افتخاری جهانی دست پیدا کنند».
در میان این نوابغ فراموش شده فوتبال، بوریس، جوان 27 ساله‌ای است که از 16 سالگی در پاریس زندگی می‌کند. او اصلیتش گرجستانی است ولی به دلیل کوچ والدینش به فرانسه مجبور شده در اینجا زندگی کند. او نیز مانند دیگر جوانان بیکار اروپایی می‌خواهد شانسش را در این تورنمنت امتحان کند. بی‌خانمان‌ها باورشان نمی‌شود که بتوانند در کنار جذابیت‌های یکی از برج‌های دنیا، یعنی ایفل و در زیر نور چراغ‌های الماس پاریس به رقابت بپردازند. برگزاری جام‌جهانی بی‌خانمان‌ها انگیزه زنده بودن را به جامعه جوان و بحران‌زده اروپا بازمی‌گرداند.