شنبه گذشته هجدهمین دوره جام‌جهانی جوانان (زیر 20 سال) پس از 3 هفته رقابت (از 29 جولای تا 20 آگوست 2011) در کلمبیا به پایان رسید. جامی که با نشان قهوه روی آرم رسمی مسابقات آغاز شده بود با قهرمانی بزرگ‌ترین صادرکننده قهوه در جهان به پایان رسید که قهرمان نه کلمبیای میزبان، بلکه برزیل بود. برزیلی که همانند جام‌جهانی بزرگسالان در نسخه زیر20 سال
جام‌جهانی هم حالا با 5 قهرمانی پیشتاز دیگر ملل است.
جام جوانان 2011 کلمبیا از آن جهت حائز اهمیت بود که پس از یک دهه رقابت‌های رده سنی زیر 20 سال جهان دوباره به آمریکای‌جنوبی بازمی‌گشت که نه‌تنها پرافتخارترین قاره در این رده سنی است بلکه سازنده‌ترین قطب بازیکنان جوان در جهان به‌شمار می‌رود.
برزیل که در دوره گذشته در مصر(2009) فینال را به ستاره‌های سیاه غنایی باخته بود، توانست 8 سال پس از جام 2003 امارات قهرمانی را به دست آورد و با یک جام بیشتر نسبت به رقیب قدیمی‌اش آرژانتین، با 5 عنوان، پرافتخارترین تیم رده سنی زیر 20 سال نام بگیرد. حریف برزیل در فینال، پرتغال با لقب برزیل اروپا بود که نتوانست در فینال و مقابل نسخه اصلی، نتیجه فینال 1991 در کشور خود را تکرار کند و اسیر انتقام پسران سامبا شد. مکزیک و فرانسه هم که برای نخستین‌بار به نیمه‌نهایی جام‌جهانی جوانان می‌رسیدند، دیدار رده‌بندی را برگزار کردند که در آن مکزیک تقریبا با همان اسکلت تیم قهرمان جام‌جهانی زیر 17 ساله‌های 2007 بر فرانسه قهرمان سال گذشته زیر 19 ساله‌های اروپا پیروز شد و به مقام سوم رسید اما شاید اسپانیا ناکام‌ترین تیم جام هجدهم باشد. ماتادورهای جوان که سال گذشته در فرانسه جام زیر19 سال اروپا را با فاصله‌ای اندک به میزبان واگذار کردند، در کلمبیای 2011 آمده بودند تا در روزهای سلطه فوتبال اسپانیا بر جهان، قهرمانی سال 1999 در رده زیر 20 سال را تکرار کنند اما فینال زودرس مرحله یک‌چهارم نهایی بین برزیل و اسپانیا با وجود اقتدار تیکی‌تاکا در اغلب دقایق مسابقه به تساوی 2 بر 2 در پایان وقت اضافه رسید و در پنالتی این پسران سامبا بودند که 4 بر 2 پیروز شدند و از آنجا یک نفس تا فینال و سکوی اول پرواز کردند. این در حالی بود که هم برزیل و هم اسپانیا از چند تن از بهترین ستاره‌های جوان کشورشان که نتوانسته بودند اجازه باشگاه‌های بزرگشان را بگیرند محروم بودند، ستاره‌هایی مثل نیمار برزیلی و تیاگو آلکانتارا یا سرخیو کانالس از اسپانیا.
مسابقات از روز جمعه 29 جولای در 6 گروه 4 تیمی آغاز شد و در پایان مرحله گروهی 12 تیم اول و دوم گروه‌ها به اضافه 4 تیم سوم ممتاز به یک‌هشتم نهایی صعود کردند.
در گروه اول (A)، کلمبیا میزبان بود که قدرتنمایی کرد و با شکست فرانسه در روز اول چشم‌ها را به خود خیره کرد.کره‌جنوبی از این گروه به عنوان تیم سوم صعود کرد در حالی که پدیده واقعی آسیا در این دوره نه کره بلکه عربستان‌سعودی بود.
نسل جدید پسران صحرا در گروه چهارم (D) پس از نیجریه و بالاتر از گوآتمالا و کرواسی صعود کردند.
اما مصر انقلابی در گروه پنجم (E) تنها تیمی بود که مغلوب برزیل، قهرمان مسابقات نشد و هم امتیاز با طلایی‌پوشان (7 امتیاز) بالا رفت. اما آمریکای‌جنوبی که بیشترین نسبت نماینده در جام‌جهانی جوانان (5 نماینده) را دارد شاهد صعود 4 نماینده (برزیل، آرژانتین، كلمبيا و اکوادور) از گروه‌هایشان بود و تنها اروگوئه در گروه دوم (B) ناکام ماند. انگلیسی‌ها هم طبق معمول با سر و صدای زیاد آمدند و در گروه ششم (F) تنها زورشان به کره‌شمالی رسید. اما در حالی که در این دوره خبری از 2 تیم از 4 تیم برتر دوره قبل (غنا و مجارستان) نبود، کاستاریکا که مثل برزیل به این دوره رسیده بود به زحمت از گروه سوم (C) صعود کرد.