بعد از اتفاقي که در فينال سوپرجام اسپانيا افتاده، تفسير و تعبيرهاي گوناگون درباره اقدام نادرست مورينيو در برخورد با دستيار گوآرديولا اجتناب‌ناپذير و شايد قابل درک به نظر برسند.حرکت مورينيو که جايي براي دفاع کردن از مربي پرتغالي باقي نگذاشته و حتي سرسخت‌ترين هواداران او را هم به تأمل واداشته، در واقع پارادوکس‌هاي حد و مرز شخصيتي، رفتاري و مربيگري وي را در تجربه حضورش در ليگ اسپانيا برجسته‌تر کرده است. خصوصيتي که تا پيش از اين همه به عنوان بارزترين قابليت مورينيو بیان مي‌کردند، توانايي او در استفاده از رسانه‌هاي جمعي بود و اينکه آقاي خاص در ارتباط برقرار کردن فوق‌العاده عمل مي‌کند درست مثل توانايي او در ايجاد انگيزه در بازيکنانش که به شکلي اغراق‌آميز به مرد پرتغالي نسبت داده شد. مورينيو در زمان حضورش در ايتاليا هم ترجيح مي‌داد به جاي حرف زدن از تاکتيک تيمش، خود را پشت اين بحث‌ها پنهان کند. در اينکه او در زمان تجربه مربيگري در انگليس و ايتاليا استاد استفاده از رسانه‌ها بود، شکي وجود ندارد. حداقل اينگونه به نظر می‌رسید که از اين نظر هيچ مربي ديگري توانايي مبارزه با او را ندارد و بدين ترتيب مورينيو راهبرد خود را به راحتي در جزيره و ايتاليا به اجرا درآورد. زماني که مربي پرتغالي به چلسي رفت، باشگاه‌هاي بزرگ فوتبال اين کشور آرسنال، منچستريونايتد و ليورپول بودند.
مورينيو از روز اول توانست با همين حربه تيمش را کوچک و بي‌ادعا و تک و تنها برابر قدرت تيم‌هاي بزرگ و ثروتمند و به‌زعم او بدجنس انگليسي قلمداد کند. او همين سيستم را در اينتر به کار گرفت. با اينکه اينتر نسبت به چلسي پيش از ورود مورينيو، تيم مقتدرتري بود اما مسلما از نظر رسانه‌اي در حد تيم‌هايي مثل ميلان و يوونتوس نبود. بحث‌هاي فلسفي عجيب و غريب مورينيو در آپيانو جنتيله با مضامين «خودفروشي فرهنگي» و... همه بخشي از داستاني هستند که بزرگ‌ترين جنجال‌هاي رسانه‌اي او در ايتاليا را سبب شدند. مورينيو با اطمينان‌خاطر نسبت به شکست‌ناپذيري خود در تابستان 2010 به مادريد رفت تا کاربرد راهبرد معروف خود در برخورد با رسانه‌ها را دوباره در اسپانيا بيازمايد اما اين‌بار نتيجه مورد‌نظرش حاصل نشد. شايد به اين دليل که نمي‌تواند به سادگي رئال‌مادريد را همچون تيمي که در اسپانيا و دنيا مورد غضب همگاني قرار گرفته، به جهانيان معرفي کند.شايد به اين دليل که سطح بحث و جنجال در فوتبال اسپانيا تا حدي پيچيده‌تر از ايتاليا و انگليس است. نتيجه اين مي‌شود که نه‌تنها کلک‌هاي مورينيو کارساز نيستند بلکه به ضرر خود او تمام مي‌شوند و جنبه‌هايي با پارادوکس عجيب را نمايان مي‌کنند. ال‌پائيس در تيتر پرمعناي روز جمعه خود نوشته بود که با حمله به دستيار مربي بارسلونا، مربي رئال‌مادريد در واقع فوتبال خوب تيمش را زير سؤال برد. مردي که درباره او مي‌گفتند با ايجاد جنجال‌هاي رسانه‌اي قصد دارد، توجه رسانه‌ها را از تيمش به مسير ديگري منحرف کند، حالا شخصي شده که با دعواهايش همه ارزش کار و تلاش خود را از بين مي‌برد. آنچه مورينيو در اين چند ماه در رئال‌مادريد انجام داده، کار کمي نيست. رئال‌مادريدي که در سوپرجام برابر بارسلونا به ميدان رفت، تيمي فوق‌العاده بود. 4 ماه بعد از حذف در ليگ قهرمانان، مورينيو نشان داد که راه سومي هم براي مقابله با بارسلونا وجود دارد.
راه اول شيوه‌اي است که منچستريونايتد در فينال ومبلي به کار برد و تلاش کرد بدون هيچ ملاحظه‌اي مقابل تيم کاتالونيايي صف‌آرايي کند و شکست سنگيني متحمل شد.
راه دوم شيوه‌اي است که مورينيو در فينال جام حذفي اسپانيا و در نيمه‌نهايي ليگ قهرمانان به آن متوسل شد و تلاش کرد همه خطوط بازي بارسلونا را با سيستمي دفاعي از کار بيندازد و در ضدحملات به دروازه اين تيم يورش ببرد. اين سيستم هر از گاهي جواب مي‌دهد و خيلي وقت‌ها منجربه شکست مي‌شود ولي چه کارساز باشد و چه نباشد، همه آن را ضد فوتبال مي‌نامند.
شيوه سوم را مورينيو در 2 بازي سوپرجام اسپانيا به کار گرفت که در واقع به طور خلاصه استفاده از هر دو شيوه اول و دوم بود. در نتيجه رئال‌مادريد به تيمي عالي تبديل شد که بارسلونا بعد از 177 دقيقه مبارزه توانست آن را شکست دهد.
هيچ مربي ديگري در دنيا قادر نيست بارسلونا را به اين شکل با مشکل رو‌به‌رو کند و هيچ مربي ديگري هم نمي‌تواند از تاکتيک‌هاي مختلفي در چنين سطح بالايي براي هدايت تيمش استفاده کند. آنچه مورينيو براي موفقيت در اسپانيا کم دارد، انعطاف‌پذيري است.
حالا که راهبردهاي قبلي در انگليس و ايتاليا ديگر جوابگو نيستند، او بايد دنبال راه ديگري بگردد اما اگر تاکنون مورينيو اين راه را پيدا نکرده، بدين معناست که او واقعا برنامه مشخصي براي جايگزين کردن راهبردهاي شکست خورده قبلي ندارد.
او هر اندازه روي نيمکت مربيگري انعطاف‌پذير و توانا نشان داده، در کنفرانس‌هاي مطبوعاتي خود را سرد و خشک و يک‌بعدي معرفي کرده است. شماره يک بودن و انجام يک کار فوق‌العاده و هميشه شکست خوردن (با توجه به اينکه حريف اصلي رئال يکي از 5 تيم برتر همه اعصار تاريخ فوتبال است) راحت نيست اما اگر مورينيو به روش ديگري در راهبرد برقراري ارتباط خود روي نياورد، ماموريت او در مادريد غيرممکن خواهد بود.