حامد مازندرانی:
آنچه اخیرا در انگلستان در قالب ناآرامی‌های گسترده رخ داد محصول یک شکاف عمیق اجتماعی در این کشور بود. تقریبا همه تحلیلگران توافق دارند این ناآرامی‌ها عمدتا توسط طبقه فرودست صورت گرفت. دلایل این شکاف اجتماعی که قطعا آستانه تحمل فرودستان را لبریز کرده را باید در نگرش غرب نسبت به سرمایه‌اندوزی جست‌وجو کرد. کنکاش پیرامون این واقعیت نیازمند فرصت بیشتر است و این نوشته کوتاه ناتوان از پرداخت به آن است. این کلام اما درصدد است به صورت بسیار کوتاه به یک اتفاق عجیب در داخل کشور نسبت به ناآرامی‌های انگلیس بپردازد. بدون تردید ناآرامی‌های انگلیس قبل از هر چیز ماهیت سرمایه‌سالاری و طرد فقرا در غرب را آشکار می‌کند، به عبارت دیگر بن‌بست و مصائب لیبرالیسم را تصویر می‌کند. همین برداشت کلی کافی است تا کارگزاران جمهوری اسلامی به‌عنوان مهم‌ترین نظام و مکتب ضدلیبرالیسم و مادی‌گرایی عزم خود را برای تمرکز بر این ناآرامی‌ها جزم کنند. 2 عامل دیگر نیز در این بذل توجه بسیار اثرگذار بود؛ نخست رفتار انگلیس در شکل‌گیری و تقویت آشوب‌های 88 تهران و نیز رفتار پلیس این کشور در قبال معترضان نگران نسبت به وضع معیشتی خود. می‌توان گفت فرصت از این بهتر نصیب جمهوری اسلامی نمی‌شود تا به نقد و افشای ماهیت انگلستان به‌عنوان کهن‌ترین استعمار بپردازد. با این حال متاسفانه برخی چهره‌های بسیار علاقه‌مند به اظهارنظر در حوزه دیپلماتیک در قبال این تحول «سکوت» عجیبی اتخاذ کردند. انتظار آن بود فلان مسؤول بلندپایه که برخی اوقات به خاطر اظهارنظرهای متعدد نامربوطش در حوزه سیاست خارجی تذکر دریافت می‌کرد در قبال تحولات انگلستان وظیفه خود را ایفا کند و به نقد سیاست‌های انگلیس و رفتار پلیس این کشور بپردازد اما با کمال تاسف این مقامات تنها به اظهارنظر درباره آنچه سهم‌خواهی‌های انتخاباتی نامیده می‌شد، پرداختند و به قول معروف «شتر دیدی، ندیدی». به مصلحت نیست این موضوع بیشتر از این مورد واکاوی قرار گیرد اما باید گفت این رفتار به‌عنوان یک نقطه سیاه در کارنامه آنان ثبت خواهد شد تا بموقع به آن پرداخته شود.