امیر بیدختی:
یکی از آداب و رسوم پسندیده‌ای که در میان مسلمانان وجود دارد و در ماه رمضان رواج بیشتری پیدا می‌کند، رسیدگی به مردم گرفتار بویژه آزاد کردن زندانیان و... است. در یکی از قسمت‌های ماه عسل، برنامه ویژه افطار شبکه سوم، پدر و مادری که فرزند 22ساله‌شان به قتل رسیده بود، دعوت شده بودند. مادر مقتول از هدیه فرزندش برای روز مادر 2 روز قبل از حادثه می‌گفت و پدر در شوک ناشی از این حادثه یارای سخن گفتن نداشت، هرچند 5 سال از حادثه گذشته بود. فرزندی که به تازگی سربازی خود را تمام کرده و قرار بود بزودی در شرکت ایران‌خودرو به کار مشغول شود، هنوز کارت پایان‌خدمت خود را نگرفته که در یک نزاع به قتل می‌رسد. در بخشی از گفت‌وگو، مادر بدون هماهنگی قبلی با مجری، نحوه قتل را توضیح می‌دهد: با 6 ضربه چاقو ... و می‌گوید این قتل عمد بوده است. پدر و مادر قاتل را بخشیده‌اند. مادر دائما می‌گوید که برای امام حسین و حضرت علی اصغر(ع) بخشیده‌ام. خب تا اینجای کار موضوع چندان قابل توجهی وجود ندارد. این دست برنامه‌ها چندی است مد شده اما در مقابل چشمانی که از حدقه بیرون زده شده، از قاتل با لفظ «میثم‌جان» دعوت می‌شود از روی فرش و با عزت روی سن بیاید و در مقابل چشمان میلیون‌ها نفر روزه‌دار بایستد. جا دارد از مسؤولان شبکه سوم و تهیه‌کنندگان برنامه سوال شود چه کسی جوابگوی قباحت ریخته شده قتل در تلویزیون ایران است؟ آیا شایسته است کسی که جوانی را با 6 ضربه چاقو به عمد به قتل رسانده با افتخار و نورپردازی مانند قهرمانان ملی روی صحنه بیاوریم تا با مردم سخن بگوید؟ مگر چه مروارید گرانبهایی قرار است با مردم در میان نهاده شود؟ مادر مقتول، یارای دیدن چهره او را ندارد. مجری که حس نیکوکاری‌اش گل کرده است، از او می‌خواهد صورتش را برنگرداند: «شما دیگه معامله کردید». مادر می‌گوید که با قاتل معامله‌ای نکرده و تنها به خاطر خدا و امام حسین(ع) بخشیده است. مادر عادت دارد دائما قضیه را با کربلا و علی اصغر(ع) مقایسه کند. شاید قتل سهوی را بشود مورد عفو قرار داد و حتی عفو کردن در اینگونه موارد را در تلویزیون و رسانه‌ها تبلیغ کرد اما مطمئنا عفو قاتلان عمد و تبلیغ آن به بیراهه می‌رود و نتیجه‌ای جز ترویج قتل به دنبال نخواهد داشت. حکم قصاص، یک حکم الهی است که برای اجرا گذاشته شده است. بیایید در دعوت به عفو اسراف نکنیم. متاسفانه برنامه‌های تلویزیونی، گاهي موفق نیستند حساسیت‌های برخی موضوعات ویژه را رعایت کنند و گاهی دیده می‌شود با قبح‌زدایی از برخی مسائل دنبال آفرینش جذابیت هستند بدون اینکه نسبت به عواقب و آثار سوء این کار پروایی داشته باشند.
منبع: سايت الف