26 روز از میهمانی خداوند گذشت و ما وارد شب بیست و هفتم ماه خدا شدیم. راستی! می‌دانیم که چه فرصتی از دست ما می‌رود؟ فرصت بزرگ دل‌بریدن از دنیا و زیستن در حیات طیبه الهی؛ این دعای شب بیست و هفتم امام سجاد سلام‌الله علیه است که از ابتدای آن تا پایان این شب می‌خواندند: «اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي التَّجافِي عَنْ دارِ الْغُرُورِ، وَ الإِنابَهًْ إِلى دارِ الْخُلُودِ، وَ الاسْتِعْدادَ لِلْمَوْتِ قَبْلَ حُلُولِ الْفَوْتِ» «خدایا به من دوری‌گزینی از خانه فریب و بازگشت به خانه جاودانگی و آمادگی مرگ پیش از فرارسیدن آن را عنایت فرما» [اقبال؛ 1/ 402 و 403] 3 هدیه ماحصل یک‌ماه میهمانی است که ما از میزبان کریم خود درخواست می‌کنیم. دوری‌گزینی و دل‌کندن از دنیا که خانه غرور است که دیدنی‌های آن سراب و حقایق آن وهمیات است و اهل خود را به صورتک‌های حقیقت‌نما و سراب‌های واقعی‌نما می‌فریبد. مومنی که چشمش در این‌ماه به حقایق روشن شده دنیا را خانه فریب می‌داند و می‌خواهد که از آن دل ببرد و به خانه حقیقت که خانه جاودانگی است، راه یابد. و دل‌بستگی به دنیا همان تثبیت مرتبه نفسانیت ما است و تا هوي‌های نفسانی را ترک نکنیم، رفتن برای‌مان سخت است. اما مومنی که چشمش به حقایق عالم باز شده است، همانند دونده‌ای است که به حالت نیم‌خیز آماده است تا فرمان صادر شود تا به سرعت خود را از زمین بکَند. او همه توجهش به خط پایان است، بنابراین همیشه آماده سفر سخت و طولانی مرگ است و از آن هیچ غفلتی ندارد. و این دعایی است که باید از درون جان خود بخوانیم، زیرا ما در درون خود گوهری داریم که جز با حضرت دوست؛ با همه بیگانه است و باید بیدارش کنیم اما متاسفانه زنده‌بگورش کرده‌ایم. این گوهر؛ قلب ما است که تنها با برآورده‌شدن این 3 درخواست حقیقتش نمایان می‌شود. پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله وسلم این حقیقت را در بیانی زیبا چنین تبيین می‌فرمایند: «يَا أَبَاذَرٍّ، إِذَا دَخَلَ النُّورُ الْقَلْبَ انْفَتَحَ الْقَلْبُ وَ اسْتَوْسَعَ. قُلْتُ: فَمَا عَلَامَهُ ذَلِكَ، بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: الْإِنَابَهًْ إِلَى دَارِ الْخُلُودِ، وَ التَّجَافِي عَنْ دَارِ الْغُرُورِ، وَ الِاسْتِعْدَادُ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزُولِهِ.» «ای اباذر! هرگاه نور در قلب وارد شود، قلب باز می‌شود و توسعه می‌یابد. ابوذر می‌پرسد: پدر و مادرم فدایت ای پیامبر خدا؛ علامت آن چیست؟ فرمودند: بازگشت به خانه جاودانگی و دوری‌گزینی و دل‌بریدن از خانه فریب و آمادگی مرگ پیش از آمدن آن.» [امالی شیخ طوسی؛ 532] سر خود کلاه نگذاریم، ما راهی نداریم جز اینکه نفس را در درون خود سرکوب کنیم و نفسانیت با این 3 ویژگی منکوب می‌شود و آنگاه که نفسانیت سرکوب شد، قلب نورانی می‌شود و استعداد حضور را پیدا می‌کند و این حیات طیبه الهی است که ثمره حضور ما در میهمانی الهی است. اما آیا ما به میهمانی راه یافته‌ایم؟ علامت راه یافتن در میهمانی خدا ترک خودی‌ها و هوي‌های نفسانی است. برادر جان! چندروز باقیمانده را دریابیم، تا فطر برای ما هم عید باشد.
یاعلی