صبح از خواب بلند شدم. چند سالی می‌شود که دقیقا همین کار را دارم می‌کنم و صبح‌ها از خواب بلند می‌شوم، اما شب‌ها تا پاسی از صبح، خاطره می‌نویسم. این سنت خاطره‌نویسی را دوست دارم، هر چند به نامم نیست! پاسدارها صبحانه، نان سنگک داغ آوردند که با پنیر خوردم. به بچه‌ها تذکر دادم که خوردن پنیر بدون گردو کراهت دارد که قرار شد رعایت کنند. من این تذکرات را از قبل به بچه‌ها داده بودم. گوش نمی‌کنند. برای احتیاط و علی‌رغم میل خودم، پاسدارها روی هر نان سنگک را با جلیقه ضدگلوله پوشانده بودند. خدا بگویم منافقین را چه کار کند که میان ما و مردم جدایی انداختند و الا من دوست داشتم خودم نان سنگک بخرم که البته به نامم نباشد؛ به نام شاطر باشد! سنگک صبحانه همچین بفهمی نفهمی برشته بود و چسبید. «غفلت» از ویلای کیش زنگ زد که البته مثل ویلای جواهرده به نام ما نیست و چیزهایی درباره «م.ه» گفت. اغلب چیزهایی که خانواده ما دارد، از این 2 حالت خارج نیست؛ یا اینکه به نام ما نیست، یا اینکه از قبل انقلاب وضع ما خوب بود، و این در حالی است که آن زمان هم چیزی به نام ما نبود! بعد از صبحانه محسن رضایی از جنوب زنگ زد که تعدادی شهید داده‌ایم. تذکرات لازم را که قبلا هم گوشزد کرده بودم، دوباره دادم و به عشق آب‌های اروند و آن پرستوهای همیشه عاشق، رفتم استخر. کلرش زیاد بود که تذکرات را دادم. سیستم تهویه و تصفیه نیاز به بازسازی دارد. از بچه‌های آبفا آمدند و چیزهایی گفتند. گله داشتند از صدا و سیما که چرا اخبارشان را دیروقت پوشش می‌دهد. نکات خوبی مطرح شد که به اخوی تلفن زدم و تذکرات لازم را دادم. به بچه‌ها گفتم اخبار مربوط به رقم دارایی‌های ما را تکذیب کنند. همان تکذیبیه‌های قبلی را آوردند و نشان دادند، که تذکر دادم تاریخش را به روز کنند. بعد از انقلاب هفته‌ای یک بار دارم این شایعات را تکذیب می‌کنم. ناهار تخم مرغ شکستم و خوردم. تلاونگ ضدگلوله بود. به پاسدارها پول دادم که برای خودشان چلوکباب ضدگلوله بخرند. «م. ه» زنگ زد و نگران کشیده شدن اغتشاشات انگلیس به دانشگاه آزاد شعبه لندن بود. گفتم که به دیوید کامرون همان تذکرات قبلی را بدهد. هنوز هم بر همان مواضع خودم در نماز جمعه باقی هستم، اما چون ما و انگلیس اختلاف‌مان از سطح دریا کمی با هم فرق می‌کند، مواضع خودم را دایورت کردم به BBC و شد این 4 مورد: زندانی کردن معترضان، اعدام بازداشتی‌ها، تسامح صفر و تساهل منفی 18! بعد از ناهار، مصلحتم را اینگونه تشخیص دادم که در همان مجمع بخوابم. به سنت قیلوله علاقه زیادی دارم، اما این علاقه به نام من نیست. در عالم خواب، «امامعلي رحمان‌اف» را دیدم که از مواضع گذشته، حال، پذیرایی، آشپزخانه و آینده من ابراز رضایت کردند، و در عین حال به جز من از همه ملت و شخصیت‌های لشکری و کشوری و راست و چپ و... گلایه داشتند، اما از من خواستند در تجدید چاپ خاطرات سال «من 2005» اشاره‌ای به این موارد نکنم و همین طور در سینه خودم، اسرار را ناگفته باقی بگذارم. در همان عالم خواب، از فرصت استفاده کردم و به امام تذکرات لازم را دادم. امام هم پذیرفت که آزادسازی اسرا، فتح خرمشهر، شکستن حصر آبادان، شهادت شهدا و سقوط مبارک، کار نامه‌نگاری‌های من با صدام بود. در همان عالم رویا با اشاره به نقش خودم در تحولات منطقه، به امام، تذکرات باقیمانده را هم دادم و از خواب بلند شدم. در عالم خواب، برخی فرشته‌های مقرب را دیدم که برای احتیاط با جلیقه ضدگلوله مراقب اوضاع بودند. قبل از قیلوله، یک تک پا رفتم راهپیمایی روز قدس. برای مردمی که داشتند به نفع من شعار «بصیرت ـ بصیرت» می‌دادند، دست تکان دادم و بغض کرده بودم. شب، سیما این تصویر را بدون صدا پخش کرد! به دلیل شدت استقبال مردم، بچه‌ها که با جلیقه ضدگلوله آمده بودند، خیلی زود پیشنهاد دادند که برگردیم. جلیقه‌های‌شان از زیر لباس، تابلو بود. در این باره تذکری ندادم، اما در راه برگشت به آقای راننده تذکرات لازم را دادم و گفتم که ترجیحا از خیابان انقلاب اسلامی رد نشود که احتمال ریزش بهمن هست و خطرناک است. در خانه مقداری استراحت کردم. آبجی بلقیس و خاله‌های «غفلت» آمده بودند که عیدی بگیرند. دادم. با پاسدارها هندوانه خوردیم که همراه با ملچ و ملوچ بود! «ف. ه» آمد خانه و گفت که دادگاه برای محاکمه‌اش درخواست مهلت کرده! گفتم بدهد! به وکیل خاندان، همان تذکرات قبلی را دادم. معتقد است دادگاه انقلاب برای محاکمه «ف. ه» صلاحیت لازم را ندارد، اما «ف. ه» برای محاکمه دادگاه انقلاب، صلاحیت لازم را دارد، که خودم از قبل، این موارد را به وی تذکر داده بودم. «غفلت» زنگ زد و برای شرکت در اجلاس فلان المجالس، التماس دعا داشت. به پاسدارها گفتم به حسابش بریزند. عصر، بچه‌های موتلفه آمدند و ابراز ارادت کردند. تذکرات لازم را دادم و بر همان مواضع خودم در نماز جمعه تاکید کردم. جلسه خوبی بود. به بچه‌های سایت تذکر دادم که نامه سرگشاده را دوباره آپ کنند. درباره عدم تکرار مشروطه یادداشتی نوشتم و دادم بچه‌ها. عده‌ای نگران تکرار آخر مشروطه‌اند، اما من کلا با اول مشروطه مشکل دارم و زیاد به رای مردم معتقد نیستم. قبلا هم معاون پارلمانی‌ام تذکر داده بود که ریاست جمهوری من دائمی شود، اما گوش نکردند. این چند خط آخری که نوشتم، باید تذکر بدهم به بچه‌های دفتر «نشر منافع انقلاب» که در کتاب نیاورند. لزومی ندارد! همین طور ناگفته بماند، بهتر است! به قصد دیدن امام در خواب، خواستم بخوابم که دیدم خوابم نمی‌آید. کلا امام این روزها در خواب با من مهربان‌تر است تا بیداری، چه رسد به بیداری اسلامی! چند وقت پیش که داشتم «صحیفه نور» را می‌خواندم، ملتفت شدم امام قبلا از «جنگ فقر و غنا» سخن گفته بود و امروز هم در همه جای دنیا جنگ اصلی، همین جنگ فقر و غناست. فقرش را من کاری ندارم؛ مهم قسمت مربوط به غناست، که چیزی هم اگر هست، به نام ما نیست! دیدید گفته بودم؟! دیدید گفتم؟! من از قبل گفته بودم که باید به جای جنگ فقر و غنا به فکر صلح و توسعه بود، اما به این تذکرات که از قبل داده بودم، گوش نکردند. گوش نمی‌کنند کلا! علی‌ایحال امروز که حتی در خیابان‌های لندن و برلین هم جنگ، جنگ فقر و غناست، امت حزب‌الله باید به من «دیدید گفتیم» بگوید، که من خودم به جای ایشان می‌گویم! همیشه این روحیه تواضع و زی‌‌طلبگی با من بوده است. من همیشه خودم را بدهکار انقلاب می‌دانم، اما چون هیچ چیز به نام ما نیست، فعلا قادر نیستم بدهی‌ام را به انقلاب پرداخت کنم و همیشه طلب خود از انقلاب را بخشیده‌ام و هیچ چیز هم به نامم نیست و این همه در حالی است که امام و مردم را که گاهی در پیروزی انقلاب به خانواده ما کمک می‌کردند، عاشق‌شان هستم! و در این راه جز با خدا با هیچ کس معامله اقتصادی نکرده‌ام و از همان قبل انقلاب، ما برای خودمان زمین داشتیم! که البته به نام مان نبود! «غفلت» پیامک داد که شام بگو بچه‌ها از بیرون برایت بیاورند. نه حالا که «غفلت» در کیش است؛ کلا شام و ناهار ما عمدتا بر همین منوال تلاونگ است! در این باره هم تذکرات لازم را پیامک کردم. از بچه‌های سایت خواستم اخبار لندن را منعکس نکنند و طبق هماهنگی قبلی با جریان چیز، «خاتون» را علم کنند که آپ شد. به بچه‌های دفتر گفتم که یک لیستی از همه «دیدید گفتیم»ها بیاورند که آوردند. لیست پر و پیمانی شده. من از همان زمان امام، اعتقادی به جنگ فقر و غنا نداشتم، جخت‌بلا در جهان کنونی، همین هم ثابت شد. «دیدید گفتیم» یا «دیدید گفتند»؟! من از همان زمان امام معتقد بودم که ما اول باید سلاح داشته باشیم، بعد به جنگ دشمن برویم؛ آن هم «جنگ، جنگ، فقط تا یک پیروزی»، اما امروز در دنیا، مصری‌ها و لیبيایی‌ها بدون سلاح توانستند مبارک و قذافی را ساقط کنند و دنیا شده همان که امام و ملت می‌گفتند. یعنی «جنگ، جنگ تا پیروزی» یا «جنگ، جنگ تا رفع کل فتنه از عالم». همین‌هاست که مظلومیت مرا می‌رساند. «دیدید گفتم»؟! من از قبل معتقد بودم که مقاومت اقتصادی و مقاومت سیاسی نتیجه نمی‌دهد، اما داد. آیا این مشکوک نیست؟! چرا داد؟! به چه حقی داد؟! به کی داد؟! «دیدید گفتم»؟! من از قبل، کاری به گفتمان عدالت نداشتم، اما مردم به گفتمان عدالت رای دادند. چرا رای دادند؟! دیدید گفتم؟! من از همان اول گفته بودم که مردم از گرایش به اصول و ارزش‌ها و اصولگرایی خسته شده‌اند. چرا نشده‌اند خب؟! اینکه مردم خسته نشده‌اند، تقصیر من است؟! دیدید گفتم؟! عده‌ای از قبل به ما گفته بودند که خاندان ما با «بحران محبوبیت» نزد ملت مواجهند. دیدید گفتند؟! دیدید نامردی کردند؟!... (آخه الان چه وقت زنگ زدن بود غفلت؟!)... عده‌ای از قبل گفته بودند که خاندان ما چون از چنگ قانون درمی‌رود، مظهر تبعیض است و همین هم ثابت شد. آیا این نشان‌دهنده مظلومیت ما نیست؟! من از قبل گفته بودم که فتنه 88 اگر می‌خواهد جمع شود، باید به همان مواضع من در نماز جمعه عمل شود، اما عمل نشد و فتنه هم جمع شد. این کار درست است؟! ما انقلاب کردیم برای دیدن چنین صحنه‌هایی؟! وقتی همه مسافران جمعه خواب بودند، پس من در نماز جمعه برای کی داشتم رانندگی می‌کردم؟! من کی‌ام؟! شما کی هستید؟! اینجا کجاست؟! من باید «دیدید گفتم» بگویم یا شما یا کی؟!... (تو را به جان تلاونگ، زنگ نزن غفلت!)... تو را به خدا ببین این لیست را؟! آنقدر هم دراز است که! ما گفته بودیم سران فتنه فلان‌طور شوند، قیامت می‌شود، اما نشد! ما گفته بودیم بیداری اسلامی را ول کنید و به ملک عبدالله بچسبید، اما نشد! ما گفته بودیم رای مردم فرقی با بیعت ملت ندارد، و مردم با من هم بیعت کرده‌اند، اما نشد! ما گفته بودیم «استوانه»، نه از مصادیق، بلکه از مفاهیم علم هندسه است، اما نشد! ما گفته بودیم خواصی که مواضع 2 پهلو می‌گیرند، هم میان دوست و هم میان دشمن، با استقبال مواجه می‌شوند، اما منافق، مغضوب دوست و دشمن شد، اما نشد! ما گفته بودیم تمدن غرب الگوست و باید به جهانی شدن ایمان بیاوریم، اما نشد! ما گفته بودیم با جریان انحرافی دشمن هستیم، اما نشان به نشان دانشگاه آزاد، نشد! عده‌ای گفته بودند جریان منحرف، دقیقا مثل همان کارگزاران دولت سازندگی هستند، اما شد! عده‌ای گفته بودند اشرافیت علیه رای ملت شورش می‌کند، اما شد!... (حالا توی این گیر و دار، همین طور مثل فرفره، داره پیامک می‌ده‌ها!)... عده‌ای گفته بودند مردم از خواص، جلوترند، اما شد! عده‌ای گفته بودند اسلام، به جای دلار، جهانی می‌شود، اما شد! عده‌ای گفته بودند جمهوری اسلامی فقط با ایستادگی جلوی آمریکا و اسرائیل، برای ملل منطقه الگو می‌شود، اما شد! ما می‌گفتیم حوادث منطقه مشکوک است و ممکن است کار خود آمریکایی‌ها باشد، اما این نشد! چی می‌خواستیم، چی شد؟!...
***
بعد از مطالعه لیست، به پاسدارها گفتم؛ بیایید این فعل 2 کلمه‌ای را صرف کنیم با هم: دیدید گفتم، دیدید گفت، دیدید گفتند، دیدم‌گفتید، دیدم‌گفتند، ندیدم چی گفتند!!!
***
شب به پاسدارها گفتم: دفتر «نشر منافع انقلاب» را بگیرند. گفتند: سر کار نیستند این ساعت. تذکر دادم به بچه‌ها که خاطرات امروز نیاز به بازنویسی دارد.