کارلوس! تو هم داری مثل ما می‌شوی

میلاد حجت‌الاسلامی:

کارلوس کرش، مرد اول تیم ملی فوتبال در یکی از روزهای ابتدایی دوران کاری‌اش در ایران با یک وعده به سراغ اهالی فوتبال آمد: «من نمی‌خواهم مثل شما بشوم بلکه می‌خواهم شما را مانند خودم کنم.» در اصل کرش وعده داد فرهنگ حرفه‌ای را با خود به فوتبال آماتوری ما بیاورد اما در روز یکم شهریور وقتی شمایل مرد پرتغالی را دوباره ورانداز کردیم و فهرست بازیکنان دعوت شده‌اش را خواندیم، مشخص شد که باید از این به بعد وعده‌های کرش را نیز با تردید نگاه کنیم. حرف‌های مرد پرتغالی بعد از بازگشت نشان می‌داد که او هم کم‌کم به بی‌نظمی تن می‌دهد. اولا کرش در زمانی که حریفان ما سرگرم بازی‌های تدارکاتی بودند و البته در ایران لیگ برتر آغاز شده بود، راهی مرخصی 15 روزه شد و در این مدت مسؤولان فدراسیون فوتبال بویژه عباس ترابیان، مسؤول کمیته روابط بین‌الملل فدراسیون و سرپرست تیم ملی فوتبال ادعا داشتند که ریزترین اخبار فوتبال ایران هم در دوران تعطیلات به دست کرش می‌رسد. این جمله از آن آقای سرپرست بود که گفت: «کرش در تعطیلاتش هم آنقدر پیگیر اخبار فوتبال ایران است که پدر ما را در آورده است.» اما همین‌که پای کرش به ایران رسید، معلوم شد که داستان چیز دیگری است. دیدن فیلم‌های بازی‌های لیگ‌ برتر که هیچ، مشخص شد حتی خواسته کرش برای ترجمه روزنامه‌های ورزشی ایران هم بی‌جواب مانده است. همین موضوع سبب شد تا او بشدت به عباس ترابیان انتقاد کند. کرش همچنین روز جمعه در نشست خبری‌اش صادقانه اذعان کرد که در تعطیلات به استراحت مشغول بوده است. در واقع کرش وقتی می‌بیند مسؤولان فوتبال ما به جای پیگیری مسائل تیم ملی و سایر وظایف خود در حال تشکیل لابی برای انتخابات فدراسیون هستند، حق هم دارد که به جای مشغول ‌کردن خود به مسائل کاری، تعطیلاتش را در آرامش سپری کند؛ اینجاست که او هم مانند ما بی‌تفاوت شده‌است. او نتوانسته ترابیان و دیگر مسؤولان فوتبال ما را به آیین حرفه‌ای‌گری دربیاورد. ثانیا وقتی فهرست اسامی تیم ملی از سوی کرش اعلام شد باز هم می‌شد وعده‌های فراموش شده آقای سرمربی را در آن پیدا کرد. در واقع تنها استدلالی که می‌توان برای دعوت از بازیکنانی مانند علیرضا حقیقی، غلامرضا‌ رضایی یا آرش افشین با توجه به عملکردشان در هفته‌های گذشته از لیگ برتر پیدا کرد این است که او به دلیل کمبود اطلاعات از لیگ‌برتر ترجیح داده همان بازیکنان قبلی حاضر در اردو را به همراه یکی، دو انتخاب جدید مانند فرهاد ‌مجیدی به تیم ملی دعوت کند و با همین نفرات هم به مصاف اندونزی و قطر برود. اکنون باید از کرش پرسید آیا هنوز بر وعده‌اش برای تغییر در ماهیت بی‌نظم فوتبال ایران پابرجاست یا او هم تن به این هژمونی بی‌نظمی داده است. از کرش باید پرسید که مگر شما نگفتید بازیکنان تیم ملی را از نظر اخلاقی هم زیر نظر دارید؟ از او باید پرسید مگر شما نگفتید بازیکنانی که در لیگ برتر بی‌انضباطی کنند را به تیم ملی دعوت نمی‌کنید؟ پس نام مجتبی جباری که تمرین تیمش را تحریم کرد، مازیار زارع که بر ضد سرمربی تیمش مصاحبه کرد یا محمد قاضی که باشگاهش 10 جلسه او را محروم کرده در این فهرست چه می‌کند؟ آیا این وعده‌ها پوچ بود؟ مسلما کرش حتی از رفتار این بازیکنان هم خبر نداشته است. در اینکه مسؤولان فوتبال ما از جمله افرادی چون عباس ترابیان هم در جایگاه مسؤول روابط بین‌الملل و هم سرپرست تیم ملی به همراه خسرو ‌والی‌زاده، مسؤول رسانه‌ای تیم در بعضی وظایف خود کوتاهی کرده‌اند، حرفی نیست اما اگر کرش به همان جمله روزهای نخستش اعتقاد داشت حداقل در این موضوع بسیار جدی‌تر عمل می‌کرد و به جای غرزدن‌های کوچک انقلاب پرتغالی‌اش را از هم‌اکنون برای نظم بخشیدن به این اوضاع آشفته کلید می‌زد. اکنون برای قطع امید از کرش زود است اما باید بگوییم آقای کارلوس! مواظب باش، چون تو هم داری مثل ما می‌شوی.