گروه ورزشي: فراموش کن. همه پسرانت تو را تنها گذاشتند و باید در گل و لای به خزیدن ادامه دهی. مشت‌ها از پشت سکوهای سیمانی بالا آمده و دیوانگان «من‌یو» از رکیک‌ترین و تحقیرآمیزترین الفاظ ممکن استفاده می‌کنند. کسی تو را نمی‌خواهد و حالا باز هم در تلخ‌ترین شب ممکن باید چشیدن مزه تلخ شکست را تجربه کنی. این درست است که یکشنبه‌شب، تو تراژیک‌ترین شکست زندگی‌ات را لمس کردی ولی این پایان ماجرا نیست، آنهایی که تو را تنها می‌گذارند برای این بی‌محبتی دلایل واهی می‌آورند، فراموش کن این آخرین‌بار است، به آنها ثابت کن.
يكشنبه تلخ
28 اوت؛ تلخ‌ترین یکشنبه آرسن ونگر، تنهاترین روز لعنتی هفته و آن صندلی که پروفسور فرانسوی زجرآورترین لحظات 10 سال اخیر زندگی حرفه‌ای‌اش را در اولدترافورد روی آن تجربه کرد. آنجا خلوت‌ترین مکان روی زمین بود وقتی که ونگر در میان چشم هزاران هوادار منچستر تحقیر شد. درست در همان زمان می‌توانست این صدا را بشنود «تو نابود شدی آرسن، نابود شدی!» شاید یکشنبه بعدازظهر برای اولین‌بار در زندگی فقط همین یک بار آرزو کردی که اشتباه می‌کردی ولی این اتفاق افتاد و پسران تو با خوردن 8 گل، اسفناک‌ترین نتیجه تاریخ توپچی‌ها را رقم زدند و تو از روی سکوها صداها را می‌شنوی، به آن لعنتی‌ها اجازه نده تا به تو نیشخند بزنند حتی آن دو «مهاراجه هندی» که تقریبا بلیت کل بازی‌های خانگی من‌یو را برای هر فصل خریداری می‌کنند در کنار صندلی‌ات با بلند کردن شال شیاطین می‌خواهند تحقیرت کنند. پسرانت بی‌دلیل کارت زرد و قرمز می‌گیرند، آنها روی زمین می‌افتند و شیاطین صاحب ضربات ایستگاهی می‌شوند، سوپرگل پشت سوپرگل و از دست هیچکس کاری ساخته نیست. این موضوع را تنها به یک شکل می‌توان تعبیر کرد: «پایان همه چیزهای خوب و آغاز همه چیزهای بد». شاید با پیروزی یا حتی گرفتن تساوی در لانه همیشگی فرگوسن اوضاع کمی بعد از آن همه فشار می‌توانست بهتر شود ولی هیچکس فکر چنین باخت تحقیرآمیزی را نمی‌کرد. حتی درست چند لحظه مانده به آغاز بازی در دهانه مسیر ورودی به زمین با کت و شلوار یکدست مشکی، کراوات قرمز و پیراهن سفید به تنها چیزی که فکر می‌کردی این بود که می‌توانی با پیروزی برابر من‌یو خاطره تلخ جدایی فابرگاس را نیز فراموش کنی، ولی هرگز نمی‌توانستی به خودت اجازه دهی این فکر به مغزت خطور کند كه به پایان راه رسیده‌ای. گم شدن در ژرف‌ترین تنهایی همان احساس مخربی است که می‌تواند هر استادی را به زانو درآورد؛ فابرگاس به بارسلون بازمی‌گردد، سمیر نصری به دنبال میلیون‌ها پوند «من‌سیتی» است و آرسن ونگر سخت‌ترین لحظات مربیگری‌اش را سپری می‌کند. فابرگاس سرخوشانه با لباس آبی و اناری برای کاتالان‌ها گل می‌زند، حتی آنقدر سرمست از گرفتن جام است که به اشتباه با پرچم جدایی‌طلبان کاتالان با آن ستاره معروفش دور افتخار می‌زند و به هیچ‌وجه یادش نمی‌آید که تو چگونه به او بها دادی، انگار به‌عنوان ذخیره به ترکیب بارسا اضافه شدن لذتش بالاتر از بستن بازوبند کاپیتانی آرسنال است. همه آنهایی که یکشنبه بعدازظهر شاهد عجیب‌ترین نتیجه هفته سوم لیگ برتر انگلیس بودند متفق‌القول به این نظر رسیدند که ونگر زیر فشارهای تاکتیکی بازی را به فرگوسن واگذار نکرد بلکه یک فشار کاملا روانی پشت شکست تاسف‌بار 8 بر 2 مقابل حریف سنتی نهفته بود. حتی در آن شب دخه‌آ نیز رویایی‌ترین نقشش را مقابل مهاجمان آرسنال ایفا کرد؛ از مهار پنالتی فان‌پرسی گرفته تا دفع توپ‌های غیرقابل مهار! این موضوع را باید به حساب بدشانسی گذاشت یا چیز دیگری؟ اگر قرار باشد همه جنبه‌های این بازی را زیر نظر بگیریم باید گفت بازیکنان جوان آرسنال بر این باور نبودند که آرسن ونگر می‌تواند از زیر این فشارهای ایجاد شده چند وقت اخیر جان سالم به در ببرد. حتی این مساله در نحوه نواختن پنالتی از سوی کاپیتان تیم، فان‌پرسی به وضوح نمایان بود یا درگیری لفظی تئو ولکات با مدافع خودشان نوع دیگری از این ناآرامی‌های درون‌تیمی را نشان می‌داد. حتی خود فرگی هم باورش نمی‌شد شاگردانش بتوانند چنین نتیجه‌ای را کسب کنند، گویی آنها در جام اتحادیه مقابل ایپسوویچ دربی کانتری قرار گرفته‌اند. آرسنال تقریبا به جنازه‌ای تبدیل شده بود که تنها به یک تابوت احتیاج داشت؛ تابوتی با 8 میخ. آرسن ونگر صداها را از روی سکوها می‌شنود و نمی‌تواند جلوی نیشخند آنها را بگیرد، یک تراژدی در تاریخ فوتبال آرسنال، همه اینها زمانی جرقه‌اش زده شد که فابرگاس به عمر رفاقتش با ونگر پایان داد. توپچی‌ها سنگین‌ترین شکست را متحمل شدند... پروفسور نابود شد... 28 اوت؛ تلخ‌ترین یکشنبه آرسن ونگر.