قدر ایویچ را ندانستیم در حالی که تجربه بسیاری‌داشت، کاریزمای او مثال‌زدنی بود و علاقه‌اش برای ساخت و ساز فوتبال حیرت‌انگیز. تنها چیزی که از فوتبال ما برای او به سوغات ماند بی‌اعتنایی آمیخته با بی‌رحمی بود. اگر ایران در جام جهانی 98 فرانسه نمایش قابل‌قبولی از خود ارائه داد، اگر چهره فوتبال ما در اذهان عمومی ماندگار شد؛ تنها و تنها وامدار تومیسلاو ایویچ بود. امیدوارم روزی روزگاری آنهایی که درگیر سناریوی شکست 7 بر یک تیم ملی ایران برابر رم در آن بازی دوستانه شدند زبان باز کنند و این باخت تحقیرآمیز را به گردن بگیرند و واقعیت ماجرا را فاش کنند، زیرا ما ایویچ را قربانی کردیم. یادش گرامی و آنچه برایمان التیام‌بخش خواهد بود این است که در قلب‌هایمان جاودان ماند.
قدر ایویچ را ندانستیم
ایویچ انسان با سواد و شریفی بود. بهترین مربی که تا امروز در ایران به فعالیت پرداخته اما متاسفانه فوتبال ما نتوانست قدر او را بداند. او اعتقاد زیادی به این موضوع داشت که باید بازیکنان آنقدر در کنار هم بازی کنند تا به هماهنگی لازم برسند. فاکتورهایی مانند اخلاق و یکپارچگی تیم، اصلی‌ترین درس‌هایی بود که او به من آموخت. ولی متاسفانه زمانی که می‌توانستیم از او بهترین استفاده را ببریم به خاطر توطئه‌ای ناجوانمردانه او را از فوتبالمان دور کردیم. آقایان ایویچ را برکنار کردند و بعدها نیز چوب این کارشان را خوردند! آنهایی که به دنبال منافع شخصی‌شان بودند موجب شدند فوتبال ایران از داشتن یکی بزرگ‌ترین مربی‌های اروپا محروم شود. من خاطرات فراوانی از ایویچ دارم حتی به یاد می‌آورم زمانی که از او خواستم تا برای تقویت کادرفنی پرسپولیس به ایران بیاید با کمال میل قبول کرد و با اینکه از کهولت سن رنج می‌برد ولی پذیرفت به ایران بیاید. نکته قابل توجه درباره حضور او در پرسپولیس این بود که حتی قبول کرد بدون دریافت دستمزد مرا یاری دهد ولی متاسفانه مدیرعامل وقت پرسپولیس ترجیح داد سرمربی دلخواه خودش را با پرداخت چند صدهزار دلار به خدمت بگیرد.
به هر صورت باید بگویم از مرگ این مربی بزرگ کروات بسیار اندوهگین شدم و تنها می‌توانم برای آرامش روح او دعا کنم، یادش گرامی باد.