در حالی که حذف ناباورانه تیم فوتبال امید ایران که ناشی از سهل‌انگاری و بی‌مبالاتی مسؤولان فوتبال کشور بود، جامعه ورزش کشور را شوکه کرده با این حال هیچ استعفایی از جانب مسؤولان ذی‌ربط صورت نگرفته است. هنوز هم خیلی‌ها بازی کردن تیم المپیک ایران با بازیکن دواخطاره در دیدار رفت مقدماتی المپیک 2012 لندن را باور ندارند. اینکه مسؤولان یک تیم از کمیته روابط بین‌الملل گرفته تا سرپرست و مربی، ندانند که بازیکن تیمشان دواخطاره بوده، نوادری است که فقط در فوتبال ایران روی می‌دهد. در فوتبال ایران بویژه در دوره علی کفاشیان، اتفاقاتی رقم خورده که واقعا جای بررسی دارد اما اینکه ایشان هنوز بر مسند کار است و تنها ابراز شرمگینی می‌کند، در نوع خود اتفاق نادری است که به فهرست دیگر اتفاقات نادر فوتبال کشور اضافه می‌شود. ناکامی تیم‌های نوجوانان، جوانان و بزرگسالان فوتبال کشور در کنار حذف تیم امید، حکایت از ناکامی مردی دارد که اینها تنها بخشی از کارنامه ضعیف وی به حساب می‌آید. کفاشیان که به قول خودش رئیس انتصابی بوده تا به امروز با اشتباهات محرز خود به این پیکر نیمه‌جان فوتبال صدمات فراوانی رسانده و تنها مانده تیر خلاص را شلیک کند. انتصاب دایی در حالی که افشین قطبی بهترین گزینه برای هدایت تیم فوتبال ایران بود و بعد ناکامی ایران با دایی و بازماندن از جام‌جهانی را باید سرآغاز گاف‌های آقای رئیس دانست. تیم نوجوانان ایران امروز در حالی از رقابت‌های جام‌جهانی بیرون است که دوره قبل حتی موفق شد به مرحله دوم رقابت‌ها در نیجریه صعود کند. تیم جوانان هم که در رقابت‌های آسیایی چین که مهرماه سال گذشته برگزار شد در حضور تیم‌های کره‌جنوبی و استرالیا موفق نشد حتی از گروه خود صعود کند. جنجالی که کفاشیان در آستانه حضور ایران در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا 2011 درباره جایگزین قطبی به راه انداخت نشان از بی‌تجربگی این رئیس فدراسیون فوتبال دارد. بازنده این مجادله، قطبی نبود چرا که وی پیشاپیش با شیمیزو اسپالس ژاپن قرارداد همکاری امضا کرد و آنکه باخت فوتبال ایران بود و بس. از دست دادن پست هیات اجرایی AFC یکی دیگر از شاهکارهای کفاشیان است. در حالی که وی باید خودش نامزد این سمت می‌شد علی سعیدلو را به عنوان نامزد معرفی کرد و در نتیجه یک‌پست کلیدی را از دست دادیم. حذف تیم فوتبال ایران از رقابت‌های جام ملت‌های آسیا 2011 می‌توانست زمان مناسبی برای کناره‌گیری از حیاتی‌ترین فدراسیون ایران باشد اما باز هم این اتفاق روی نداد. حذف فاجعه‌بار تیم امید هم تنها رئیس فدراسیون فوتبال را به صرافت یک عذرخواهی انداخت اما کجاست خبر از استعفا و خداحافظی تا آن که کاربلد است وارد میدان شود. هرچند اگر قرار باشد گزینه بعدی هم به جای اینکه از طریق انتخابات تعیین شود، انتصابی باشد معلوم نیست که فرد جدید کاربلدتر از کفاشیان باشد. سال گذشته دقیقا در چنین روزهایی ژان پی‌یر اسکلاتس 75 ساله به دلیل کسب نتایج تیم فوتبال فرانسه در جام‌جهانی 2010 از سمت ریاست فدراسیون فوتبال این کشور استعفا کرد و چندی بعد ریموند دومنک از سمت سرمربیگری اخراج شد اما آنچه در پایان این نوشتار باید به آن اشاره کرد این است که چرا مقصران ناکامی‌ها و شکست‌های بزرگ در ورزش کشور ما از سمت خود استعفا نمی‌کنند. آنها نمی‌روند و می‌مانند تا اوضاع را از آنچه هست خراب‌تر کنند.