اشغال افغانستان در سال 2001 و عراق در سال 2003 به مذاق غربی‌ها خوش آمده است. حلاوت تاراج نفت عراق و معادن افغانستان، هنوز زیر دندان آمریکایی‌ها مانده و آنها را واداشته که برای غارت اموال دیگر کشورها هم برنامه بریزند. کیست که نداند آمریکایی‌ها با رهبری پل برمر، میلیاردها دلار از ثروت نفت مردم عراق را که قرار بود مرهمی بر آلام مردم جنگ‌زده این کشور باشد به واشنگتن منتقل کرده‌اند؟برمر که آن زمان در قامت رهبری غیرنظامی در عراق حضور یافته بود، پای شرکت‌های خارجی را به صنعت نفت عراق باز کرد؛ اقدامی که مهم‌ترین منبع درآمد این کشور جنگ‌زده را در اختیار خارجی‌ها قرار داد.در افغانستان هم آمریکایی‌ها به جای آنکه به ادعای خود در برقراری امنيت بکوشند، به کشف و استخراج معدن روی آوردند و در استخراج معادن این کشور و استخراج آن از افغانستان به آمریکا و اروپا از هیچ اقدامی فروگذار نکردند. چندی پیش آمریکایی‌ها در افغانستان اقدام به کشف و استخراج معادن لیتیوم کردند. در آن مقطع ارزش این معدن فلزات معادل یک تا 3 تریلیون دلار تخمین زده شد. لیتیوم ماده‌ای بسیار گران‌بهاست که در تکنولوژی‌های پیشرفته‌ای مانند ساخت باتری لپ‌تاپ‌ها، تلفن‌های همراه و خودروهای الکتریکی کاربرد دارد. آمریکایی‌ها با کمک آلمان‌ها خیلی زود این فلزات را به خارج از افغانستان منتقل کردند.اکنون به نظر می‌رسد که کاخ سفید تلاش دارد به یاری متحدانش این مدل را در لیبی هم به اجرا بگذارد. غربی‌ها که 6ماه است در قالب ناتو به لیبی حمله کرده‌اند و در این کشور حضور نظامی دارند، اکنون و با مسجل شدن پیروزی انقلابیون، عزم خود را برای به غارت بردن منابع این کشور جزم کرده‌اند. اجلاس به‌اصطلاح دوستان لیبی که چند روز پیش در پاریس برگزار شد را هم باید در همین راستا ارزیابی کرد. هر چند کشورهای شرکت‌کننده در این اجلاس هدف خود را بازسازی این کشور جنگ‌زده اعلام کرده بودند اما به واقع آنها تلاش داشتند منابع و ثروت‌هاي لیبی را از هر نظر به نفع خود مصادره کنند. فرانسه، ایتالیا و آمریکا به عنوان مهم‌ترین شرکت‌کنندگان در این کنفرانس می‌کوشند انقلاب و انقلابیون لیبی را تحت استیلای خود در‌آورند، لذا از هم‌اکنون برای به قدرت رساندن حکومتی دست‌نشانده در این کشور بستر‌سازی می‌کنند، لذا به نظر می‌رسد غرب با توسل به مدل عراق، از چند سناریو برای پیشبرد اهداف خود در لیبی استفاده می‌کند. نخستین سناریو حضور نظامی و در عین‌حال درازمدت در این کشور است که با بحرانی نشان‌دادن اوضاع امنیتی لیبی انجام می‌شود. مطابق این سناریو مستشاران نظامی غربی به بهانه آموزش نیروهای امنیتی در کنار شورای انتقالی لیبی حضور خواهند داشت و اهداف شان را به این شورا دیکته خواهند کرد. سناریوی دوم استفاده از شرکت‌های خصوصی خارجی است تا همه صنایع مادر را در انحصار خود بگیرند. سناریوی سوم هم استفاده از شرکت‌های امنیتی خصوصی نظیر بلک واتر است. این شرکت‌ها که عملا همان کار ویژه ارتش‌های غربی را به نحوی غیررسمی ایفا می‌کنند، با استفاده از ابزار ترور و ایجاد رعب به دنبال تامین منافع کشورهای خود هستند. غرب با استفاده از این سناریوها تلاش دارد لیبی را در ابعاد سیاسی، اقتصادی، نظامی و حتی فرهنگی به استعمار و استثمار خود در‌آورد؛ فاجعه‌ای که تنها بصیرت انقلابیون لیبی می‌تواند مانع اجرایی شدن آن شود.