ماه رمضان پايان يافت و ما عيد گرفتيم. اما عید وقتي است كه خداوند ما را آمرزيده باشد، آيا خداوند ما را آمرزيد؟ حضرت موسی سلام‌الله علیه بر مردی گذشت که گریه می‌کرد، به دنبال کارش رفت و بازگشت و آن مرد همچنان در حال گریه بود. موسی علیه‌السلام به خداوند عرض کرد: پروردگارا بنده تو از ترس تو گریان است. خداوند فرمود: ای پسر عمران اگر مُخ او با اشک‌هایش جاری شود و دست‌هایش را چنان به طرف من دراز کند که بیفتد، چون دوستی دنیا در دل اوست، او را نمی‌آمرزم.
«أَنَّ مُوسَى عليه السلام مَرَّ بِرَجُلٍ وَ هُوَ يَبْكِي ثُمَّ رَجَعَ وَ هُوَ يَبْكِي فَقَالَ إِلَهِي عَبْدُكَ يَبْكِي مِنْ مَخَافَتِكَ قَالَ يَا مُوسَى لَوْ نَزَلَ دِمَاغُهُ مَعَ دُمُوعِ عَيْنَيْهِ لَمْ أَغْفِرْ لَهُ وَ هُوَ يُحِبُّ الدُّنْيَا»
[بحار الانوارـ 90/341].
به این داستان توجه کنید، خداوند می‌فرماید: تا دوستی دنیا در دلش است، او آمرزیده نمی‌شود. چرا چنین است؟ آیا دلیل آن این است که خداوند از این کار او ناراحت است و به تلافی آن چنین می‌کند؟! حاشا از چنین تصور باطلی.
اگر این تصور باطل و غلط است که یقیناً باطل و غلط است، پس چرا آمرزش خداوند شامل حال او نمی‌شود و او با این عبادت به آنچه می‌خواهد، نميرسد؟
اگر كمي دقت كنيم، دليلش روشن است، او استعداد آن را ندارد که آمرزش خداوند را دریابد. یعنی اگرچه زبانش و چشمش چیزی می‌گوید اما قلب او یا بگویید زبان استعداد او چیز دیگری را می‌خواهد. آن چیز چیست؟ آن دوستی دنیا و خواسته‌های نفسانی است. در این صورت راه برای او بسته است و او نمی‌تواند به هدف مطلوب برسد. پس با حفظ خودیت و نفسانیت، راه بسته است و این راه را کسی بر ما نبسته است، بلکه خودمان روی خودمان بستهایم. خواهش می‌کنم به این سخن دقت کنید و یک بار دیگر روایت را ملاحظه فرمایید. خداوند ـ پناه به او می‌برم ـ بخیل که نیست؛ جود و سخاوت او انتها ندارد اما ما باید استعداد دریافت را داشته باشیم.
وقتی خواسته‌های نفسانی در ما تثبیت شد، همه همت ما دنیا می‌شود در این صورت هر کاری که انجام می‌دهیم حتی اگر ریاضت‌های طولانی و سخت باشد، برای تثبیت همین هوا‌هاي نفسانی است و در این حالت ما راه به جایی نمی‌بریم.
بلکه چون می‌خواستیم به مقامی یا مالی در دنیا برسیم، چیزکی دست ما را می‌گیرد. اما چه فایده که همین چیزک وبال ما خواهد شد.
«فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا وَ مَا لَهُ فِي الْآخِرَهًْ مِنْ خَلاَقٍ»«و از مردم كسى است كه مىگويد: پروردگارا، به ما، در همين دنيا عطا كن و حال آنكه براى او در آخرت نصيبى نيست»
[بقره ـ 200].