حتی برای روسیاهی مثل من هم، روزهای بعد از ماه مبارک روزهای سختی است. لحظه به لحظه داریم از رمضان دورتر می‌شویم. کجایی یوم‌الله قدر؟! کجایی رمضان 90؟! مثل دقایقی بعد از یوم‌الله 9دی که شب قدر انقلاب اسلامی بود و آرام آرام داشت خیابان انقلاب اسلامی خلوت می‌شد از حضور عاشوراییان. حسی در همین مایه‌ها. احساسی در همان مایه‌ها. خیلی دور و خیلی نزدیک. هم غریب و هم قریب. چند روز از ماه رمضان گذشته است؛ کسی می‌داند؟! خدا می‌داند که چقدر دلم برای این دعای قشنگ تنگ شده که «اللهم رب شهر رمضان». خدای ماه رمضان، کجایی؟! کجایی ماه رمضان؟! کجایی مسجد ارک؟! کجایی حاج منصور؟! کجایی نیمه‌شب‌های ربانی؟! کجایی ربنای محبوب؟! کجایی حنجره آسمانی؟! بینی و بین‌الله، دیشب بی‌خواب شده بودم. دلم هوس ارک کرده بود. ساعاتی بود که یک ماه تمام عادت کرده بودیم برویم مسجد. عادت هم اگر بود، عادت قشنگی بود. انصافا عادت قشنگی بود. یک ماه شب‌نشینی بود با خدا. همین اوقات بود که یکی از بر و بچ، پیامک می‌داد که پایه‌ای ارک؟! آنجا که سخن از دیدن امت حزب‌الله است، مگر می‌شود ناز کنی؟! مگر می‌شود ناز کنی برای رفتن به جایی که گله به گله جانباز ویلچری دارد؟! دلم حتی برای صدای این پیامک تنگ شده... و برای زیلویی که از سر گلوبندک 15 هزار تومان خریدم؛ حصیری بود. تارش آبی بود و پودش سفید. از فرط استعمال، شب‌های آخر، پاره پوره شده بود. نیمه ماه مبارک، از فرط کمردرد یکی از این صندلی‌های راحتی هم که تازگی‌ها مد شده و راحت باز و بسته می‌شود، خریدم که فقط چند دقیقه رویش نشستم. از بس که بچه‌ها متلک انداختند که این قرتی‌بازی‌ها به تو نیامده! دادمش به یک پیرزن. اول خیال کرده بود، دستفروشم! کشته مرده همین اخلاق دوستان حزب‌اللهی هستم. همین گیردادن‌هایشان! همین که باید کمردرد بگیری از دست اخلاقشان! همین شوخی کردن‌هایشان. همین های های گریه کردن‌هایشان. همین که «حسین حسین» را از همه قشنگ‌تر هروله می‌کنند. همین که محکم سینه می‌زنند. همین که هیچ جا صحنه را خالی نمی‌کنند. همین که ارک، برای‌شان قلعه عبادت است. بدترین‌شان هم شرف دارند به خوب‌ترین آقازاده‌ها که به جای ساندویچ، شرفی که به نام‌شان نیست، خرید و فروش می‌کنند. البته که ما متعصبانه درباره امت حزب‌الله حرف می‌زنیم. همه چیز این امت قشنگ است. صدای حاج منصور به کنار، من دلم برای آن همه موتوری تنگ شده. بچه‌های خوب جنوب شهر. موتورهای درب و داغان. کوچه فلافلی، یا همان کوچه کثیف خودمون! یک متر این کوچه شرف دارد به ویلاهایی که به نام خاتون‌های غفلت نیست. ساندویچ‌های خوشمزه ابوحیدر که خیار و گوجه را خودت باید می‌ریختی روی ساندویچ. یکجورهایی سلف سرویس! یکی بود که دوغ شتر می‌فروخت. یک شب خوردم، اصلا هیچ نفهمیدم از مناجات. از بس که غلیظ بود. همان شبی که حاج منصور یکی از آن احکام همیشگی‌اش را صادر کرد. بیچاره آنها که نشناخته‌اند پیرغلام ما را. حزب‌الله آن همه مظلوم است که در مواجهه با بعثی‌ها و بعضی‌ها و منافقین و کفار و فتنه‌گران و خاندان اشراف، بیشتر کشته داده، تا بخواهد بکشد. ما در این باره طلبکاریم. بدهکار نیستیم که بهانه کنید حرف‌های‌مان را. بیچاره بیرون گودنشینانی که اینگونه مواقع حس نصیحت کردنشان می‌گیرد. کاش ما هم می‌توانستیم درشت کنیم و رسانه‌ای کنیم، همه نقل‌قول‌های جماعتی را که بدون آداب، علیه ما در خلوت و جلوت حرف می‌زنند. این هم از مظلومیت امت حزب‌الله است. بگویم این را که بخندید. وسطای ماه مبارک، یکی از دوستان ارکی به من گفت: شکر خدا، ماه رمضان امسال، حاج منصور چیزی نگفت که عده‌ای بخواهند درشتش کنند. گفتم: اتفاقا خدا شب‌های بعد را رحم کند! معمولا وقتی حاجی خُرد خٌرد، حق یک عده را کف دست‌شان نمی‌گذارد، یکدفعه برمی‌دارد یک چیز درشت می‌گوید که حالا بیا و جمع کن! همین هم شد، اولین شب قدر. حاج منصور اما همینی هست که هست. اصولا سن ایشان از تعریف یکی مثل من و تخریب یکی مثل فلانی و نصیحت آن بهمانی گذشته. این را هم بگویم که تا به حال از نزدیک ندیده‌ام حاج منصور را. نه از قَرَن، که از قریه‌ای دیگر، اویس نوحه هایش بوده‌ام. انیس «می‌کشی مرا حسین» در صنف لباس‌فروش‌ها. مونس «رقیه بنت الحسین» در بیت‌الزهرا. عاشق مبارک ترین لیالی ارک. شیفته افتتاح محرم. حاج منصور اما نه فقط «همینی هست که هست»، بلکه اتفاقا همین‌طوری‌اش قشنگ است. اینکه حالا مته می‌گذارند عده‌ای لای خشخاش، مگر ما بهانه هم دست‌شان ندهیم، بی‌خیال ما می‌شوند؟! نه در مقام دفاع از سخنی هستم و نه چیزی، فقط به بهانه «ارک‌نویسی‌های مبارک» می‌خواهم بگویم مشکل عده‌ای با سخنان سیاسی حاج منصور نیست، با حاشیه‌گویی‌های مداح ما هم نیست، بلکه با این است که اصولا به چه حقی مسجد ارک، چیذر، امام حسن، عشاق و... یعنی محل پاتوق بچه‌های بسیج و امت حزب‌الله، از همه جاهای دیگر، شلوغ‌تر و جذاب‌تر و حماسی‌تر و باشکوه‌تر و بانمک‌تر است. مشکل از بی‌رونقی و کم‌محلی کردن مردم به شبه‌عبادت و شبح عزاداری در مساجد ضرار است. مشکل از این است که گروه‌های سیاسی، مسجد مردمی ارک ندارند و نمی‌توانند داشته باشند. مشکل از این است که مسجد نور در میدان فاطمی، صندلی دارد اما مسجد ارک واقع در میدان ارک، ویلچری دارد. در و دیوار مسجد نور گله دارد از کاربری‌اش. ملت ما آن ملت نیست که ویلچر را به صندلی چپ و میز راست بفروشد. این همه که با بهانه و بی‌بهانه تخریب می‌کنند تجمعات امت حزب‌الله را، پس دلیل و سبب چیست که در لیالی قدر، باز هم توده مردم، حتی کسانی که در ردیف امت حزب‌الله و در لیست بسیج نمی‌گنجند، باز هم حاج‌منصور را و حسین سازور را و سعید حدادیان را و محمود کریمی را و حاج‌قربان را و حتی رضا هلالی را ترجیح می‌دهند به محافل دیگر؟! مردم ما به خوبی می‌دانند ریش چه کسانی ریشه در صداقت و مردانگی دارد. در «حسین حسین» گفتن «اهل ولا» نمکی هست که آحاد مردم با شامه تیزشان می‌فهمند این طعم بی‌طمع را. چون منی که هیچ، حتی مردم عادی هم شب قدرشان را با محافل امت حزب‌الله می‌گذرانند. این است که زور دارد برای جریانات ضرار. همه‌شان. مردم، حاج‌منصور را حتی با وجود بعضی موضع‌گیری‌های بعضا آنچنانی، چرا ترجیح می‌دهند به مجالس ضرار و محافل اغیار؟! آیا شب قدر، جایی هم از مسجد ارک، شلوغ‌تر هست؟! آیا جز این است که شلوغ‌ترین محافل لیالی قدر، مختص امت حزب‌الله است؟! آیا خود این انتخاب معنی‌دار مردم، در حکم بارزترین رفراندوم معنوی نیست؟! چرا یخ مجامع مربوط به دوم خردادی‌ها در شب‌هایی چون شب قدر که مداح آن مثلا حکم هم صادر نمی‌کند، هرگز نگرفته و نمی‌گیرد؟! چرا توده‌های مردم، قرآن را دوست دارند با حزب‌اللهی‌ترین محافل و بسیجی‌ترین مساجد سر بگیرند؟! مگر این همه سال و با بهانه کردن برخی چیزها سعی نکردند جابیندازند که حاج منصور تند است؟! که سعید حدادیان فلان است؟! که بهمانی به هکذا؟! چرا مردم ما که در هوش‌شان هیچ شکی نیست، اعتنایی نمی‌کنند به این نصایح؟! آیا جز این است که مردم، فرق میان نقد و نکته‌گیری را خوب می‌فهمند؟! آیا مردم هم مثل برخی جریانات، یک عمر پیرغلامی حاج منصور در دستگاه اهل بیت را وجه‌المصالحه فلان حرف می‌کنند که بهتر بود زده نمی‌شد؟! یا فلان کار که بهتر بود انجام داده نمی‌شد؟! گیر دادن برخی‌ها به بعضی سخنان حاج منصور، آنقدر بچگانه و شاید هم ناشیانه است که مردم بی‌اعتنا می‌گذرند از این نقد و اصل را فدای فرع نمی‌کنند. بیچاره کسانی که به جای اصل حضور حماسی ملت در محافل امت حزب‌الله، دنبال فرعیات را می‌گیرند تا مگر با حزب‌الله و محافلش تسويه حساب کنند. طرفه حکایت اینجاست که مردم با صدای همین حاج منصور، با همین مشخصات، بیش از این و آن صفا می‌کنند و خوب می‌دانند فرق سخن جدی را با فلان موضع‌گیری و بهمان حکم. اینکه تو گوشه‌نشینی اختیار کنی و برای نقد دنبال نکته بگردی، خودش یک پا منکر است که این را قبلا هم نوشته بودم جایی. لابد خودش منکر است که حتی آن زمان هم که رسانه‌ها فلان موضع‌گیری درون مسجدی و درون هیاتی را رسانه‌ای و عمومی‌اش می‌کنند، با بی‌اعتنایی مطلق توده‌های ملت روبه‌رو می‌شود. آیا اگر پس‌فردا یکی در مایه‌های همین حاج منصور در فلان هیات شهر، خطاب به انقلابیون لیبی بگوید؛ «سیف‌الاسلام قذافی را بکشید، پولش را من می‌دهم»، شما این سخن را جدی می‌گیرید و نقد می‌کنید یا دمی به خنده می‌گذرانید؟! با این همه اما من که دلم حتی برای موضع‌گیری‌های سیاسی حاج‌منصور هم تنگ شده. حتی برای گاه و بیگاه، حکم صادر کردنش. برای تشر زدن‌هایش. برای آنکه وسط گریه، خوب بلد است چگونه بخنداند مستمع را، یا چگونه و با چه حرفی دود بلند کند از کله‌اش، آنهم وسط مناجات! دلم اما بیشتر تنگ شده برای آن «حسین حسین» گفتن‌ها. برای اصل قصه. اصل قصه هر ارکی و هر رمضان‌المبارکی، عاشورای ارباب است. الحق که «می‌کشی مرا حسین». رمضان، استعاره از محرم است و استاد فهم و بیان هنرمندانه این استعاره، حاج منصور ما حزب‌اللهی‌هاست. توده مردم هم رای به سلیقه ما داده و می‌دهند. زیباتر از دعای افتتاح، ورود حسین بن علی به کربلاست؛ جایی که حسین می‌خواهد خون خود را افتتاح کند. اگر در رمضان، ما میهمان خدا هستیم اما در محرم، به برکت خون حسین، خدا صاحب‌عزایِ عزای ما می‌شود. حسین، سفره خون خداست. رمضان، تمرین محرم است. شب قدر، تمرین شب عاشوراست. سخت‌تر از وداع با رمضان، وداع زینب است با حسین. باید ببوسد خواهر، گلوی برادر را. این دستور زهراست اما مگر می‌توان از حسین جدا شد؟! «می‌کشی مرا حسین». کاش بودی شب آخر در ارک. غوغا کرد حاج منصور. الوداعی خواند، الوداعی! دلم برای این الوداع تنگ شده. برای آن افتتاح. چه زود گذشت یوم‌الشک. دیگر هیچ دوستی، عزیزی، رفیقی، پیامک نمی‌دهد که پایه‌ای ارک؟! ماه رمضان که هیچ، حتی عید رمضان هم رفت. تا عرفه باید بشماریم ایام را. می‌گویند روزه گرفتن در روز عید فطر حرام است اما گمانم اشکالی نداشته باشد الان بردارم و سی‌دی شب اول را بگذارم و به یاد آن شب‌های رویایی، با پس‌زمینه یک صدای عرشی، بنشینم روی یک زیلوی حصیری پوسیده و به یاد لیالی مبارک ارک، زمزمه کنم: «اللهم رب شهر رمضان...». کجایی خدای ماه رمضان؟! از این هم بهتر می‌توانم صدایت کنم؛ کجایی خدای عاشورا؟! کجایی خدای حسین؟!... به به! خدای حسین!