فرانسه در دوران زمامداري رئيس‌جمهوري كنوني اين كشور، سياست «ايران‌ستيزي» را در دستور كار قرار داده است. در 4 سالي كه از روي كارآمدن «نيكلا ساركوزي» مي‌گذرد، روابط «تهران- پاريس» شاهد چند موج خصمانه بوده كه اغلب از موضع‌گيري‌ها و رفتارهاي تند اين فرد هوسباز نشأت گرفته است. ساركوزي كه مادرش يهودي است، همواره براي جلب نظر رژيم صهيونيست، كاخ‌سفيد و لابي يهوديان به ايراد ضد‌ايراني‌ترين نطق‌ها مبادرت كرده. دشنام‌گويي او عليه كشورمان تا آنجا ادامه يافته كه حتي برخي ديپلمات‌ها از اظهارات او عليه يك كشور مستقل به عنوان واژگاني «سخيف و دور از جايگاه و منزلت مردم و فرهنگ فرانسه» ياد مي‌كنند.
3 روز پيش اما رئيس‌جمهوري راستگراي فرانسه، از شيوه‌اي براي نشان دادن روحيه ضد‌ايراني خويش بهره گرفت كه فقط از يك شواليه جنگ‌طلب انتظار مي‌رود. در اين راستا او جمهوري اسلامي را صريحا به تهاجم نظامي تهديد كرد.
از آن هنگام كه نيكلا ساركوزي زمام امور سرزمين «گل‌ها» را به دست گرفت، فرانسه را از جايگاه يك قدرت نسبتا مستقل به يك شريك ديپلماسي آمريكا تبديل كرد. انديشه سياسي ساركوزي در ميان رهبران كنوني فرانسه بيشتر با رفتار برلوسكوني، نخست‌وزير ايتاليا قابل قياس است. ميلياردر ميلان نيز همانند رئيس اليزه به داشتن روحيات ماجراجويانه و بلندپروازانه شهره است. ساركوزي بر اين پندار است كه دوري پاريس از واشنگتن در دوران شيراك و سياست‌هاي حدودا مستقل وي كه با جنگ‌افروزي‌هاي جورج دبليو. بوش مخالفت كرده و جان سربازان فرانسوي را در عراق به خطر نينداخت، باعث شد اين عضو كهنسال اروپا در معادلات بين‌المللي به حاشيه رانده شود. اين نكته دقيقا به روانشناسي شخصيت ساركوزي بازمي‌گردد كه براي فرانسه در دنياي ديپلماسي جايگاهي حداقل در اندازه‌هاي روسيه جست‌وجو مي‌كند؛ اين در حالي است كه پاريس نه از حيث اقتصادي و نه سياسي وزن قدرت‌هاي درجه يك دنيا را ندارد اما نتيجه چنين ذهنيت رؤيا‌گونه‌اي در عمل، به صورت يك راستگرايي غليظ و افراطي رخ مي‌نمايد كه در آن ساركوزي از هر فرصتي براي همسويي و همراه شدن با كاخ‌سفيد در منازعات جهاني بهره مي‌گيرد. در همين راستا وي به برقراري نوعي دوستي شخصي با «بوش» و سپس جانشين وي؛ «اوباما» روي آورد. اما نكته مهم در تهديدات رئيس‌جمهور متوهم فرانسه اين است كه هيچ نيروي اپوزيسيون و لابي قدرتمند ضد‌ايراني در اين كشور كه سياست ايران‌ستيزي ساركوزي را همراهي كند وجود ندارد. البته در فرانسه نيز مانند همه كشورهاي اروپايي، لابي يهوديان و برخي حاميان منافقين تروريست در پارلمان حضور دارند. به همين دليل وقتي ساركوزي آهنگ مقابله نظامي با ايران را در جريان ديدارش با سفراي پاريس در كشورهاي جهان سر داد، فقط تعداد معدودي از منافقين در داخل فرانسه از آن حمايت كرده و از اين موضع‌گيري خشنود شدند. اين در حالي است كه رئيس اليزه خود در داخل، بشدت درگير مشكلات اجتماعي، اقتصادي و سياسي است و لفاظي جنگ‌طلبانه وي، بيشتر «گنده‌گویي» به نظر مي‌رسد تا يك تهديد! آقاي ساركوزي بهتر است به فكر جمع‌كردن رسوايي‌هاي اخلاقي پياپي همسرش خانم كارلا بروني و مسائل خانوادگي‌اش باشد، نه حمله به ايران!!