تابستان غریبی است در اسپانیا، انتظار و انتظار برای کره مالیدن روی نان و وقتی هم که بالاخره انتظار بسر می‌رسد، دوباره لالیگا به خاطر بازی‌های ملی به خواب می‌رود. تعجبی نیست که اتحادیه بازیکنان (AFE) بالاخره تصمیم گرفتند به صحنه بازگردند و از اعتصاب هفته دوم لالیگا منصرف شدند چون در واقع دیگر تا دهم سپتامبر خبری از لالیگا نیست که نیست. مقامات لیگ هم این را می‌دانستند، پس با اهرم سکوت کاری کردند که کار دوباره سر بگیرد و هفته پیش بالاخره توپ چرخید در حالی که من در نورویچ انگلستان نشسته بودم و داشتم لیگ برتر یکشنبه را تماشا می‌کردم (و نتایج زنده فوتبال اسپانیا را هم از روی کامپیوتر دنبال می‌کردم) اما من هنوز نوستالژی روزگاری را دارم که داوید سیلوا، آگوئرو و خوان ماتا در لالیگا می‌درخشیدند. بعضی چیزها تغییر کرده و دارم به اسپانیا پرواز می‌کنم تا برای فصل جدید جا بگیرم ولی تابستان در گذر است و این طعم نامطبوعی دارد که ماجرای دعوای ایستگاه‌های رادیویی سراسر اسپانیا برای پوشش مسابقات سطح اول آن را نامطبوع‌تر می‌کند. آنها نپذیرفته‌اند پول اضافی را که لیگ از آنها طلب کرده، بپردازند و این سردرد دیگری است که مقصرش کسی نیست جز خوسه لوئیس آستیاساران (رئيس سازمان لیگ اسپانیا). ایستگاه‌های رادیویی برای آزادی گردش اطلاعات مبارزه می‌کنند ولی بحث روسای لیگ اين است که مدت‌هاست خودشان را ارزان به رادیوها فروخته‌اند. در آن میان نقطه‌ای برای توافق وجود خواهد داشت ولی حتی وقتی لالیگا سرانجام به راه افتاد، یکی از غنی‌ترین و سنتی‌ترین ملزومات آن، گزارش رادیویی بود که برای نخستین‌بار پس از سال‌ها خاموش شد.
روزنامه مارکا در این باره گزارش داد: «بدون رادیو اوضاع مثل قبل نیست».
بله، حقیقت دارد که گزارشگران اسپانیایی «خوش‌میکروفون» هستند و وقتی بازیکنان گل می‌زدنند به خوبی سر و صدا به راه می‌اندازند.
این فرهنگی تمام و کمال است که هنوز هم شاهدش هستیم و حتی پس از ترانزیستور و موبایل باز هم به گوش می‌رسد.
پس این امید می‌رود که این چالش پیش از آغاز هفته بعدی لالیگا حل شود.