علي مغاني:
4 بازي و 4 برد، 9 گل زده و بدون گل خورده؛ اگر فقط بخواهيم با آمار و ارقام به عملكرد تيم ملي در زمان كارلوس کی‌روش نگاه كنيم، اين بهترين شروع ممكن براي يك مربي در تيم ملي است اما وقتي كيفيت حريفان تيم ملي در اين بازي‌ها را هم در نظر بگيريم، به اين تحليل مي‌رسيم كه هر مربي ديگري هم جاي کی‌روش بود، همين نتايج را به دست مي‌آورد. ماداگاسكار، مالديو و اندونزي هيچ‌گاه در حد و اندازه‌هايي نيستند كه بتوانند مانعي براي تيم ملي ايران باشند و در واقع بازي با قطر، اولين محك جدي مربي نامدار تيم ملي است. کی‌روش در اين ماه‌هايي كه در ايران بوده تا حدودي توانسته افكار عمومي را با خود همراه كند و رسانه‌ها هم حتي بعد از نمايش ضعيف تيم ملي مقابل مالديو، همچنان حمايت از او را ادامه دادند تا آرامش كم‌سابقه‌اي در تيم ملي حاكم باشد. به بيان ديگر، کی‌روش صاحب موهبتي است كه اسلاف او در تيم ملي از افشين قطبي و علي دايي گرفته تا برانكو و بلاژويچ و ايويچ و حتي جلال طالبي و مايلي‌كهن، از آن بي‌بهره بودند و آن اينكه هيچ باد مخالفي به پرچم او نمي‌وزد. اين روزها هيچ‌كس از مربي پرتغالي انتقاد نمي‌كند و تماشاگران هم با حضوري 75 هزار نفري در ورزشگاه آزادي، نشان داده‌اند كه اين بار پاي تيم ملي ايستاده‌اند. در نقطه مقابل، کی‌روش هم آنقدر هوشمند هست كه 2 ستاره پا به سن گذاشته اما بسيار محبوب را به تيم ملي دعوت كند و از محبوبيت آنها به نفع تيم ملي استفاده كند اما شايد او نداند در فوتبال ايران فاصله عشق و نفرت، فقط يك شكست است. او در روز بازي با عربستان در مقدماتي جام‌جهاني گذشته، در ورزشگاه آزادي نبوده كه ببيند چطور تماشاگراني كه يكصدا علي دايي را تشويق مي‌كردند، به فاصله 10 دقيقه براي مربي تيم ملي شعار «حيا كن، رها كن» سر دادند. متاسفانه اين تنها تماشاگران نيستند كه «صبوري» را از ياد برده‌اند و رسانه‌هاي ما هم دچار چنين وضعي هستند؛ احساساتي و كم‌حافظه! در فوتبال دنيا نمونه‌هاي متعددي وجود دارد كه تيم‌هاي بزرگ بعد از شكست در آغاز يك تورنمنت، بلافاصله خود را بازسازي كرده‌اند و تا قهرماني پيش رفته‌اند. آلمان در جام‌جهاني 1974، آرژانتين در جام‌جهاني 1990 و اسپانيا در جام‌جهاني 2010 در يك ويژگي مشترك بودند و آن اينكه جام‌جهاني را با شكست شروع كردند ولي قهرمان شدند. آلمان، آرژانتين و اسپانيا تيم‌هاي بزرگي هستند كه قادر هستند بعد از 2، 3 روز شكست را فراموش كنند اما فوتبال ايران آنقدر حرفه‌اي نيست كه چنين توانايي‌ای داشته باشد و اغلب تيم‌هاي ما چه در سطح ملي و چه در عرصه باشگاهي، بعد از يك شكست، تا مدتي طولاني شرايط روحي و رواني بهم ريخته‌اي دارند. هيچ تضميني نيست كه تيم ملي بعد از ناكامي احتمالي مقابل قطر، همچنان حمايت افكار‌عمومي و رسانه‌ها را با خود به همراه داشته باشد. شكست مقابل قطر به منزله حذف از جام‌جهاني نيست، همانطور كه پيروزي در ديدار سه‌شنبه‌شب هم صعود ما را كاملا تضمين نمي‌كند اما نباختن در اين بازي مي‌تواند آسمان تيم ملي را همچنان آفتابي نگه دارد.