همزمان با خيزش امواج بيداري اسلامي در غرب آسيا و شمال آفريقا كه منجر به سقوط سرسپردگان واشنگتن و تل‌آويو در تونس و مصر شد، دولت اوباما با استفاده از پول‌هاي نفتي آل‌سعود و امير جاه‌طلب قطر و ديپلماسي ابلهانه دولت تركيه، درصدد سرنگوني دولت بشار اسد يا حداقل دست برداشتن وي از حمايت از مقاومت اسلامي حزب‌الله برآمد - البته پيش از رخداد تاريخي نگونسار شدن نامبارك و بن‌علي نيز ايالات متحده ماه‌ها بود براي تضعيف رئيس‌جمهوري سوريه تلاش مي‌كرد؛ اما وقتي موج بيداري اسلامي موجب از دست رفتن پايگاه‌هاي مهم آمريكا بويژه كشور ژئواستراتژيك مصر شد، اوباما سعي خود را تشديد كرد تا هر طور شده، سوريه را جايگزين مصر كند- با گشوده شدن جبهه فشار آژانس بين‌المللي انرژي اتمي و غرب عليه سوريه، اواخر سال گذشته ميلادي، محافل آمريكايي شواهدي ارائه كردند كه نشان از آن داشت تلاش‌هاي دوساله دولت اوباما براي گفت‌وگو با سوريه در جهت بر هم زدن پيوند دمشق با تهران، حزب‌الله و مقاومت فلسطين و همچنين كاهش نفوذ سوري‌ها در لبنان و دور کردن آنان از دستيابي به فناوري هسته‌اي ناكام مانده است.
سال گذشته وقتي اوباما مي‌خواست سفير جديدي براي اعزام به دمشق معرفي كند، كنگره یادآور شد، تا زماني كه كاخ‌سفيد تشريح نكند اعزام سفير چگونه به تحقق اهداف آمريكا در سوريه كمك مي‌كند، وي را تاييد نخواهد كرد. روابط آمريكا و سوريه در سال 2005، پس از ترور رفيق حريري، نخست‌وزير اسبق لبنان به پایين‌ترين حد خود رسيد. واشنگتن در اولين واكنش به اين ترور، با آنكه خود كاملا در جريان طراحي و اجراي آن توسط رژيم صهيونيست بود، انگشت اتهام را به سوي دمشق نشانه رفت. در چند سال گذشته و پيش از آشكار شدن كامل تلاش آمريكا براي فروپاشي دولت اسد، در غياب سفيري در دمشق، جورج ميشل ميانجي لبناني‌الاصل سازش خاورميانه، جفري فلتمن دستيار وزير خارجه آمريكا در امور خاورنزديك و سناتور جان كري، ماموريت برقراري ارتباط مجدد با سوريه را عهده‌دار بوده‌اند. در اين فصل از تحركات سياسي كاخ‌سفيد، سوريه نسبت به گذشته موفق‌تر ظاهر شد و هر اندازه آمريكا تحريم‌ها عليه سوريه را شدت بخشيد، دمشق به متحدان آمريكا مانند هند نزديك‌تر و از سوي ديگر نقش سوريه در عراق پررنگ‌تر شد. بر اين موارد اتحاد بيشتر و روزافزون سوريه با ايران را نيز بايد افزود. واشنگتن همواره كوشيد تا ديواري ميان ايران و سوريه ايجاد كند و از طريق ايجاد تنش ميان اين دو كشور از حمايت آنها از خط مقاومت خاورميانه بويژه حزب‌الله لبنان بكاهد. در اين مقوله سناريوها و سوژه‌هاي زيادي طراحي و اجرا شد؛ به طور مثال با هماهنگي آمريكا، اسرائيل مدعي شد، سوريه به كمك ايران به جنوب لبنان سلاح قاچاق مي‌كند اما هر دو طرف، ضمن رد اين شايعات، شبكه ارتباطي خود را با حزب‌الله تقويت كردند.
سوريه با داشتن پارامترهاي قدرت مثل هم‌مرز بودن با لبنان، عراق، تركيه و سرزمين‌هاي اشغالي توان ظرفيت‌سازي براي ايفاي نقش‌هاي كليدي در خاورميانه را دارد. در گذشته، آمريكا تنها در پرونده سازش با اسرائيل به سوريه توجه مي‌كرد اما موقعيت ژئوپليتيك سوريه و همپيماني آن با جبهه پيروز مقاومت در لبنان و ايران جايگاه سوري‌ها را ترفيع بخشيد و در كانون توجه چند‌بعدي غرب قرار داد.
به واسطه همين شاخص‌هاست كه بشار اسد، پس از عبور كاملا موفق از گردونه تهديدات آژانس و رژيم نامشروع صهيونيست، اطمينان خاطر دارد از خطر اغتشاشات مسلحانه سلفي‌هاي مورد حمايت آمريكا، عربستان، قطر و تركيه نيز به سلامت خارج مي‌شود. تعميق نفوذ منطقه‌اي سوريه مانع از كاميابي تئوري «تغيير رفتار دمشق» مي‌شود. كاخ‌سفيد دريافته نه تهديدهاي دوران بوش و نه سياست چماق و هويج اوباما قادر به مهار قدرت سوريه نيست.