افتخار می‌کنم هموطن سازنده «یه حبه قند» هستم

بهرام توکلی^*:

ربط من و یه حبه قند... . نمی‌دانم چیزهایی که می‌نویسم نامش یادداشت است یا چند سطری از سر ذوق‌زدگی تماشای فیلمی که بسیار دوستش دارم، در روزگاری که مد شده حس‌های بد و نفرت‌انگیزمان را با افتخار به سمت همدیگر پرتاب کنیم، حیف است وقتی چیزی تو را سرشار از لذت می‌کند همه را شریک حست نکنی، این چند خط هر چه هست مثل حس خوبی می‌ماند که تا با کسی در میانش نگذاری انگار عیشت کامل نمی‌شود. حس دلتنگی غیرقابل توضیح، غیرقابل گفتن و غیرقابل نمایشی که به شکل عجیبی در این فیلم نمایش داده می‌شود، نمایش عظمت سینما در ترسیم دنیای ریزبافت آدم‌های واقعی و روابط زنده مردم سرزمینم، انگار ارکستری از سازهای ایرانی در حال نواختنی هماهنگ هستند، همه این حس‌های خوب در پایان فیلم در ذهنم جمع شده بود؛ تماشاچی‌ها دست می‌زنند، در سینمایی در مونترال، فیلم به خاطر درخواست مردم به سئانس فوق‌العاده رسیده، آدم‌ها از سراسر دنیا انگار حسی مشابه را دریافت کرده‌اند؛ کسی از طرف فیلم در سالن نیست اما آنقدر حس فیلم و جاذبه‌اش برای مخاطبان غیرایرانی و ایرانی حاضر در سالن درگیرم کرده بود که دوست داشتم بروم بالای سن، در همان لحظه به ذهنم آمد اگر کسی از من پرسید تو چه ربطی داری به این فیلم که آمدی این بالا چه باید بگویم، با خودم گفتم من حتی با سازنده فیلم دوستی هم ندارم، فقط در حد سلام و علیک مختصری و احترامی که برای همه فیلمسازان کشورم قائلم، هیچ رابطه یا دوستی‌ای در میان نیست پس من چه ربطی دارم به این فیلم عزیز، درست همان لحظه به خودم گفتم می‌روم بالای سن، صدایم را صاف می‌کنم و می‌گویم من اینجا هستم چون افتخار می‌کنم که هموطن سازنده چنین فیلمی هستم، همین.

* نویسنده و کارگردان